Kochani moi drodzy! xO Jakiego ja stresa przed chwilą przeżyłam! :O Jak ja uwielbiam swój komputer w ogóle, przeglądarka wyczyściła mi całą pamięć i byłoby, że nie dostałabym sie na bloga bo nie pamiętałam do końca haseł do logowania. o.O Nienawidze takich niespodzianek, być może że sama coś wczoraj tu narobiłam, chociaż chyba nie, bo nie znam sie aż tak na informatyce. x.x Całe szczęście, że jednak udało mi się dokopać do starego notesu ze wszystkim, bo chyba bym usiadła i umarła. o.o Nie ma nic gorszego jak stracić cały zapisany tekst na zapas, wersje robocze, nie pisuję w żadnych zeszytach tylko od razu tu, bo by mi chyba ręka odpadła. xp Teraz widac czym to grozi. :D
Ale na szczęście Pan Bóg mnie kocha i jestem i od razu dodaję notkę z radością, że nie będę musiała płakać. xD Zapraszam. :D Następna w sobotę.
Donata
Byłam na niego naprawdę wściekła, ale kiedy zrobił się taki milczący i te oczy takie jak u zbitego psa, miałam ochotę przygarnąc go i utulić jak kotka. Szliśmy trzymając się za ręce ulicą, nikt nie krzyczał za nami, nie gonił. Mike bardzo dobrze się postarał o kamuflaż. Schował włosy pod czapką z daszkiem, na nos wsadził okulary, a na sobie miał dość obcisłą bluskę bez rękawów i spodnie.
- Mówiłeś, że nie bardzo możesz wystawiać skórę na słońce. - zauważyłam chcąc jakoś zacząc rozmowę. Mruknął przytakując. Zacisnęłam zęby. - Więc? Czemu masz odsłonięte ramiona?
- Na rękach jeszcze nic się nie pojawiło. - odpowiedział mrucząc pod nosem. Powstrzymałam się od prychnięcia.
- Mike. - zaczęłam znów po paru minutach.
- Mhm. - mruknął na znak, że mnie słyszy.
- CZY MOŻESZ PRZESTAĆ SIĘ DĄSAĆ JAK STARA KWOKA? - wypaliłam wbijając w niego oczy jak szpile.
- Kwoka? - chyba udało mi się go nieco rozweselić.
- Tak, dokładnie. Wiesz, że mam rację, a boczysz się jak małe dziecko, co najmniej jakbym zjadła ci obiad. - roześmiał się nie mogąc się już powstrzymać.
- Dlaczego nie możesz zrozumieć, że zrobiłem to tylko po to by cię ochronić? Aż tak bardzo chcesz się przejmować tymi bzdurami które wypisują? - zapytał patrząc na mnie.
- Nie chodzi o to co piszą. Ani o to czy bym się tym przejęła. Chodzi o to, że mnie okłamałeś, Mike. Jeszcze dobrze nie zagrzałam na tobie miejsca, a ty już mnie okłamujesz.
- Nie przesadzaj. - skrzywił się lekko. - Nie zrobiłem tego by ukryć jakieś swoje przewinienie.
- Nieważne. - burknęłam.
- Ważne! - teraz on zaczął oponować. - Nie chcę byś zawracała sobie głowę bzdurami.
- Taki jesteś mądry? A kto przejmował się bzdurami wypisywanymi na twój temat?
- To już zupełnie co innego, Dona.
- Nie, to jest dokładnie to samo. Ja powinnam wiedzieć, ponieważ dotyczy to mnie, rozumiesz? - westchnął.
- Dobrze, może masz rację.
- Nie może, tylko na pewno. - burknęłam znów.
- Nie zajmujmy się tym teraz może, co?
- A czym mamy się zajmować? Jestem ciekawa ile wywiadów już ci zaproponowali. - mruknęłam pod nosem.
- Jak na razie wiem o jednym. DAILY MIRROR. Chcieli ze mną rozmawiać jutro, ale to akurat nie wypali. - spojrzałam na niego wielkimi oczami.
- Widzę, że jesteś na bieżąco. - warknęłam.
- Dona, kochanie... - westchnął.
- Dobra. Już nieważne. Ale następnym razem jak coś się wydarzy, ja chcę wiedzieć. Cokolwiek by to nie było.
Widać było, że nie jest zadowolony z obrotu sytuacji, ale wiedziałam, że to ja mam rację. Ale już nic nie powiedział.
- I co im powiesz na tym wywiadzie? - zapytałam po kilku minutach milczenia.
- Zależy o co będą pytać. Tego nigdy nie wiadomo. Na pewno będą chcieli wyciągnąć ode mnie twoje dane osobowe i inne informacje. - spojrzał na mnie. - Niczym nie musisz sie martwić, nie powiem im nic, przez co mogliby jakoś do ciebie dotrzeć.
- Jesteś kochany, naprawdę, ale wydaje mi się, że w końcu i tak znajdą na to sposób. - mruknęłam patrząc przed siebie.
- Przepraszam. - westchnął mocniej ściskając moją dłoń. - Byłem kompletnie nie odpowiedzialny. - spojrzałam na niego. - Powinienem był bardziej uważać, nie jestem żółtodziobem, powinienem wiedzieć, że ktoś nas zauważy... Zachowałem się jak...
- Daj spokój, Mike. - przerwałam mu tą radosną tyradę na samego siebie. - Jesteś tylko człowiekiem. I wydaje mi się, że też chciałbyś czasami chociaż nie musieć się kamuflować. Na każdym kroku. - uśmiechnął się blado.
- Tak, masz rację. Ale naprawdę kocham to co robię, więc w jakiś sposób jest mi to wynagradzane.
- Chodź, usiądziemy tutaj. - szepnęłam ciągnąć go pod wielkie parasole. Siedziało tam mnóstwo ludzi, każdy zajęty swoim towarzystwem, więc uznałam, że nic nam się tu stać nie może. - Siedź tu ja coś zamówie, bo jak ciebie usłyszą to od razu wszyscy się zlecą. - wyjaśniłam. - Na co masz ochotę? - zapytałam patrząc w jego okulary przeciwsłoneczne.
- Na loda. - powiedział cicho po czym powoli rozciągnął usta w jednoznacznym uśmiechu. Spurpurowiałam natychmiast, postanowiłam jednak nie dać się zaczepce.
- Jaki smak? - kontynuowałam patrząc na niego. Pochylił sie do mnie.
- Twój.
- Nie bądź świnia. - mruknęłam, ale uśmiechałam się cały czas.
- Ja? Świnia? Co ty! - zaśmiał się cicho.
- MICHAEL.
- No dobrze, dobrze. A więc po proszę śmietankowe z polewą czekoladową i orzechami. Ciekawe czy będą coś takiego mieć.
- Co za KRÓLEWSKIE wymagania, kochany. - parsknęłam śmiechem i poszłam. Żeby było śmieszniej, kobieta za ladą nie mówiła po angielsku. Starałam się jej wyjaśnić na migi o co mi chodzi, ale po chwili jakiś facet za mną przetłumaczył jej to na hiszpański. Kobieta kiwnęła głową. Spojrzałam na niego. Uśmiechnął się do mnie.
Był całkiem przystojny. Na oko mógł mieć jakieś trzydzieści lat. Nie więcej. Popatrzył na mnie przez chwilę.
- Dziękuję. - bąknęłam odwracając się od niego w oczekiwaniu na swoje zamówienie.
- Biegle znasz angielski. Niestety nie zawsze się przydaje. - zagadał. Wyzezowałam na niego.
- Jak widać. - odparłam. Nie chciałam wdawać się z nim w dyskusje. Nagle zdałam sobie sprawę, że choćby nie wiem jak wyglądał, do Michaela było mu tak daleko jak stąd na Marsa. I z powrotem.
- Czy to nie ty jesteś przypadkiem tą dziewczyną od Jacksona? - wbiło mnie w ziemię. Zajebiście po prostu. Spojrzałam na faceta.
- A kto to jest Jackson? - zapytałam nieco podwyższonym głosem. Uniósł brew do góry.
- Nie wiesz kim jest Michael Jackson??
- Jak widać nie. - starałam się na niego patrzeć z uprzejmym zdziwieniem.
- Więc to chyba jednak nie ty. - odetchnęłam. - Chociaż... jesteś podobna do tej dziewczyny ze zdjęcia.
- Czysty przypadek. Przyjechałam tu tylko na wakacje, za tydzień wracam do domu, do Włoch. - skłamałam na prędce.
- Więc nie mieszkasz w Stanach?
- Nie. - odpowiedziałam obserwując panią niosącą moje lody.
- No to chyba mam szczęście. - uśmiechnął się. Spojrzałam na niego z uniesionymi brwiami.
- Bo?
- Bo nie muszę konkurować z Królem Popu. - co takiego??
- E... słucham?
- Z natury jestem bezpośredni, wybacz. - uśmiechnął się znów. - Może usiądziemy razem, pogadamy? - jeszcze zalotów mi potrzeba.
- Sorry, ale jestem tu z kimś.
- Z koleżanką? - zapytał patrząc na dwa pucharki lodów śmietankowych.
- Nie. Z mężem. - powiedziałam i natychmiast odeszłam chcąc jak najszybciej dostać się do stolika, przy którym siedział mój 'mąż'. Prychnęłam, gdy w końcu usiadłam.
- Co się stąło? - podchwycił od razu.
- Jakiś gość chciał mnie zaprosić do swojego stolika. - zobaczyłam jak unosi brew do góry. - Odmówiłam, jak widać. - wyburczałam nie chcąc tu scen zazdrości. Ale on się tylko uśmiechnął.
- Jakoś jestem spokojny o twoją wierność, ślicznotko.
- Naprawdę? To bardzo się cieszę. - uśmiechnęłam się wyraźnie zadowolona. - Ale mnie rozpoznał. Zapytał czy nie jestem przypadkiem tą dziewczyną od Jacksona.
- Żartujesz. - przestał się uśmiechać.
- Naprawdę myślałeś, że jesteś w stanie temu zapobiec?
- Przepraszam. - szepnął znów chwytając mnie za rękę.
- Przestań. To nie twoja wina. - spojrzałam na nasze splecione dłonie. - Powiedziałam mu, że jestem tu z MĘŻEM. - stwierdziłam patrząc na niego wymownie. Uśmiechnął się szeroko.
- To masz męża? Czemu nic o tym nie wiem? - zarechotał. Sama parsknęłam śmiechem.
- Nie miałam zamiaru sie z nim pieprzyć, więc od razu wytoczyłam najcięższy kaliber.
- Nie miałaś zamiaru się pieprzyć? Duży plus dla ciebie. - zarechotał znów. Trzepnęłam go przez ramię.
- Przestań, zboczeńcu i jedz te lody bo zaraz będziesz miał tam zupe śmietankową! - ze śmiechem oboje zaczęliśmy pochłaniać zawartość naszych pucharków.
Po zjedzeniu pysznych lodów i tuzinie seksualnych aluzji Michaela, poszliśmy jeszcze na spacer po ulicach miasta. Znał je całkiem dobrze. Ale nie byłam tym aż tak zdziwiona. Zjeździł cały świat kilkakrotnie. Trzymaliśmy się cały czas za ręce, aż nie mogłam się nadziwić, że w końcu dałam spokój tym swoim wydumanym przeciwnościom i tak sobie z nim chodzę za rączkę. Ale jednocześnie byłam najszczęśliwsza na świecie.
W końcu jednak wróciliśmy do hotelu ponieważ upał dawał się we znaki. Nawet nie wiedziałam, że się opaliłam dopóki nie weszłam do chłodnego klimatyzowanego pomieszczenia, naszego pokoju, i poczułam jak szczypie mnie skóra na ramionach.
- Przysmażyłaś się. - uśmiechnął się delikatnie dotykając skóry na moim ramieniu.
- Nic mi nie będzie. Posmarowałam się kremem z filtrem, ale tutaj praży takie słońce, że i tak mnie oparzyło. - po zaledwie chwili poczułam chłodny mokry ręcznik na skórze, który przyniósł i czule mnie nim obkładał.
Kazał mi usiąść na łózku i zdjąć bluzkę, co powoli zrobiłam. Nie czułam bólu, jedynie gorąco i lekkie pieczenie.
- Nie założyłaś stanika... - wymruczał przykładając mi znów mokry ręcznik do ciała.
- Ugotowałabym się w nim.
- Już wiadomo czemu ten gach zwrócił na ciebie uwagę. - mruknął pod nosem. Zaśmiałam się pod nosem.
- Jesteś zazdrosny? - zerknęłam na niego przez ramię.
- Jesteś moja. - wyszeptał mi do ucha obejmując od tyłu moje na pół nagie ciało.
- Nie potrzebuję nikogo innego poza toba. - odpowiedziałam takim samym szeptem spoglądając na niego. Ucałował moje zaczerwienione ramię.
Z uśmiechem oparłam głowe na jego ramieniu i przymknęłam oczy. Kiedy zaczął powoli i zmysłowo pieścić moje piersi, wiedziałam, że dzisiaj znów do wieczora nie wyjdziemy z łóżka. I tak się stało.
Wystarczyła zaledwie chwila by mnie rozpalił. Pragnęłam go jak nigdy niczego w życiu. Wystarczyło, że mnie dotknął w ten określony sposób, a ja już płonęłam. Byłam chyba po prostu młoda, niedoświadczona jeszcze tak naprawdę, dopiero on pokazał mi prawdziwy seks. Nigdy wcześniej tak nie szczytowałam jak z nim. Ale może to też dlatego, że tak bardzo go kochałam. Chciałam oddać mu wszystko. Oddałam to co miałam najcenniejsze, samą siebie. Otoczył mnie taką czcią i czułością, że już się nie bałam, że wyjdzie z tego jakaś katastrofa. Zaczęłam wierzyć, że będziemy naprawdę szczęśliwi. A brukowcami mogę sobie tyłek w kiblu wytrzeć.
- Kocham cię. - szepnęłam, kiedy leżeliśmy oboje w rozkopanym łózku tuląc się do siebie. Popatrzył na mnie z uśmiechem, który ostatnimi czasy w ogóle go nie opuszczał. Pocałował mnie w odpowiedzi, która mówiła wszystko.
Pamiętałam go kiedy po raz pierwszy pojawiłam się w Neverlandzie. W jego oczach nie było wtedy takich iskierek. Nie rozświetlało ich żadne światło, a teraz błyszczały i widać było w nich całą jego dusze. Trochę okaleczoną, ale też taką, która ma znów siłę się pozbierać. Pogładziłam go po policzku.
- Tak szybko się zmieniasz. Nie było w tobie tyle radości, co teraz, kiedy pierwszy raz się spotkaliśmy. - zauważyłam.
- Nie miałem wtedy zbyt wielu powodów do radości, Dona. - stwierdził patrząc mi w oczy.
- A teraz masz?
- Mam. - uśmiechnął się. - Jeden, ale wystarczający za wszystkie czasy. Ciebie.
- Nie przestawaj się tak uśmiechać, choćby nie wiem co się stało. - poprosiłam i wcisnęłam twarz w jego szyję. Poczułam jego pocałunki na swoim uchu.
- To ty sprawiasz, że chcę się uśmiechać. - szepnął.
Leżeliśmy tak jeszcze jakiś czas, aż nasze brzuchy znów dały nam o sobie znać. Uznaliśmy zgodnie, że nie ma sensu już o tej porze się ubierać, wiec Mike tak jak poprzednio zamówił kolację do pokoju. Po poł godzinie usłyszeliśmy pukanie i oddalające się kroki.
- Przywieźli nam chyba cały stół szwedzki. - zaśmiałam się widząc to wszystko.
- Mamy w czym wybierać. - wyszczerzył się sam też i zaczęliśmy zajadać. Na półmisku były też świeże owoce. Zaczął karmić mnie truskawkami.
- Pycha. Ale więcej już nie zjem. - westchnęłam z uśmiechem kładąc się płasko.
- Brzuszek pełen? - parsknęłam śmiechem.
- Przy tobie zapominam dbać o linię. Jeszcze trochę i nie zmieszczę się w drzwi. - roześmiał się głośno.
- Przesadzasz. Jesteś chudziutka. Te pare kilo ci się przyda.
- Tak, a potem mi powiesz, że lepiej, żebym jednak te pare kilo zrzuciła.
- Nigdy w życiu! - zaśmiałam się.
Po zjedzonej kolacji zakopałam się pod cienką pościelą z zamiarem ucięcia sobie krótkiej drzemki. Poczułam jak mój ukochany układa się za mną ostrożnie i obejmuje mnie całując w ucho. Uśmiechnęłam się. Nie długo jednak było mi dane tak poleżeć bo nagle znów zadzwonił mój telefon.
- Kto to nie daje ci spokoju o tej porze? - wymruczał mi do ucha obejmując zaborczo, kiedy chciałam się wychylić po telefon, czym mi to uniemożliwił. Zaśmiałam się pod nosem.
- Mike. Przestań świrować! - zaczęłam się z nim szamotać, aż w końcu udało mi się mu uciec. Zrobił obrażoną minkę.
- Jakiś telefon ważniejszy ode mnie, super. - roześmiałam się i spojrzałam na aparat. Przestałam się uśmiechać.
- To mój tata. - mruknęłam patrząc na Michaela, który nie krępując się z niczym leżał na łózku cały odsłonięty. Podniósł sie na łokciu.
- Odbierz. - powiedział patrząc na mnie. Tak zrobiłam.
- Cześć, tato. - bąknęłam do telefonu.
- Dona! Córka, ty mi to wyjasnij, ja tego nie rozumiem, chyba mam jakieś problemy ze wzrokiem, może nie dowidzę albo juz nie potrafię rozpoznać własnego dziecka! Dziecko! Co ty wyprawiasz?! - zaczął od razu. Z szeroko otwartymi oczami popatrzyłam na Michaela.
- Ale o co chodzi, tatuś?
- Jak to o co?! Nie wmawiaj mi, że nie wiesz, wszystkie gazety o tym piszą, telewizor już się robi czerwony od tych wesołych donosów! Dziecko, w co ty się władowałaś, powiedz mi! - westchnęłam.
- Więc wy też już wiecie? - mruknęłam ostrożnie. Chwila ciszy.
- Czyli to prawda?? Naprawdę szlajasz się z tym starym prykiem?! - nie umiałam się nie uśmiechnąć. Cały tata. Michael patrzył na mnie nie pewnie za pewne nie rozumiejąc z tego wszystkiego ani słowa.
- Stary, ale jary. - mruknęłam cicho przygotowując się na następny atak.
- Słucham??
- On nie jest wcale taki stary, tatusiu. - powiedziałam starając się go w jakiś sposób urobić. Nie dał się jak zawsze.
- Jak to nie?! Co ty opowiadasz w ogóle...! Dziecko! Ten facet jest ledwie pięć lat ode mnie młodszy! Co ty sobie myślisz, dziewczyno, powinnaś znaleźć sobie kogos w swoim wieku albo nie wiele starszego, nie jakiegoś dziadka, który zaraz wyciągnie kopyta!
- Jaki dziadek, tata, Michael ma dopiero czterdzieści lat! - no teraz to musiałam zacząć się bronić.
- DOPIERO?! Dona, tobie się wydaje, że to mało?! Jemu już z górki leci, a ty jeszcze przed chwilą byłaś dzieckiem!
- Nie przesadzaj, tata, jestem dorosłą kobietą, i całkowicie wiem co robię.
- Tak ci się tylko wydaje! Dziecko kochane, ty zostaw tego rupiecia i wracaj do domu! Póki jeszcze możesz! Pakuj manele i zapomnij o tym facecie!
- Tata, naprawdę przesadzasz. Poza tym ja nie mam zamiaru nigdzie się stąd ruszać. Dobrze mi w Stanach... i z nim.
- Ty nawet tak nie mów! Jakie Z NIM?! Naobiecywał ci pewnie złotych gór! Córcia, ja widzę, że ty uwierzyłaś w te jego brednie. Wracaj do domu! Póki jeszcze nic się nie stało!!! - jak zawsze histeryzował. Byłam jego jedyną córką i oczkiem w głowie. Ale czasami naprawdę przesadzał.
- Tata... ja wiem, że tobie się to wydaje kosmicznym nieporozumieniem... ale ja go kocham. Po prostu...
- KOCHASZ?! Dziecko, jeszcze dwie minuty temu kochałaś tamtego szczyla!
- To jest zupełnie co innego! Tata, nie zostawię go, nie wyjadę z Ameryki. Zrozum wreszcie, że ja już dorosłam.
- Ja to rozumiem, naprawdę. Nie rozumiem tylko dlaczego chcesz mu pozwolić zmarnować sobie życie!
- Przesadzasz, mówie ci. Mike też mnie kocha. Nawet sobie nie wyobrażasz co wyprawia. - spojrzałam z uśmiechem na mężczyznę, który sam też cały czas mi się przyglądał.
- No niby co takiego wyprawia.
- Troszczy się o mnie jak tylko może. Brukowce nie wiedzą kim jestem i się nie dowiedzą, już on o to zadba.
- Tak, jasne, oczywiście. Ufasz mu ślepo.
- Tatusiu, trochę więcej wiary w ludzi, proszę. - zaczęłam pojednawczo. - To nie tak, że nagle owinął sobie mnie w okół palca bo miał taki kaprys. Janet musiała wołami go ciągnąc, żeby chciał się do mnie zbliżyć. Ja też mu uciekałam.
- Moda na sukces. - warknął. - Co ty mi tu opowiadasz w ogóle! Ja ci mówię, żebyś wracała do domu! Naprawdę chcesz czytać co drugi dzień bzdury na swój temat?!
- Właśnie utrafiłeś w sedno. Bzdury. Nic mnie nie obchodzi co będą pisać. Niech piszą, niech mi zazdroszczą. - znów spojrzałam na Michaela, który przysunął się bliżej mnie. - Odważyłam się i nie żałuję.
- Jeszcze.
- Tata... więcej optymizmu! Powinieneś się cieszyć, że jestem szczęsliwa. Mike jest trochę starszy, ale przez to bardziej odpowiedzialny. Nie skrzywdzi mnie.
- Jakoś mu nie wierzę. - stwierdził opryskliwie. Westchnęłam. - Gdzie ty jesteś teraz w ogóle? U niego w tej chałupie?
- Nie. Jesteśmy w Hiszpanii.
- Gdzie?!
- W Hiszpanii. Zabrał mnie tu siłą prawie. Zawsze chciałam tu przyjechać, więc mnie tu zabrał. Wierz mi, że próbowałam się sprzeciwiać.
- Żeby przypadkiem CZEGO INNEGO SIŁĄ nie musiał robić!
- Niczego nie robił wbrew mojej woli. Na wszystko miał moje pozwolenie.
- SŁUCHAM?!
- Nie żyjemy w średniowieczu, tato. - zauważyłam z podniesioną brewką.
- Ty całkowicie straciłaś rozum!
- Przestań. Naprawdę jest mi z nim dobrze. Możesz się cieszyć.
- Cieszyłbym się gdyby on miał przynajmniej 10 lat mniej!
- Wiek chyba nie ma tu wielkiego znaczenia. - westchnęłam. - Muszę już kończyć. Zadzwonię później.
- No taak, pan Jackson czeka. - prychnął. Parsknełam śmiechem.
- Żebyś wiedział. - znów zerknęłam na swojego mężczyznę.
Kiedy w końcu pożegnałam się z tatą minę miał nie pewną gdy na mnie patrzył. Ułożyłam się tuż obok niego.
- I? - zapytał.
- Nadopiekuńczy jak zwykle. Ale nie przejmuj się. Przejdzie mu niedługo. - uśmiechnęłam się.
- Rozumiem, że nie jest zadowolony.
- No nie bardzo. W jego oczach jesteś starym grzybem. - wyszczerzyłam się szeroko. Sam się zaśmiał.
- Kocham cię. - szepnął. Z uśmiechem przysunęłam się jeszcze bliżej niego i pocałowałam czule.
Michael
No pięknie. Spodziewałem się tego. Miałem szczęście, że chociaż jej mama jest w pewien sposób po mojej stronie. Nie chciałem stawać między nią a jej rodzicami. Nie mógłbym pozwolić na to, by z mojego powodu może urwała z nimi kontakt. Ale jednak sytuacja nie wyglądała aż tak beznadziejnie i miałem cichą nadzieję, że jej mama jakoś uspokoi jej ojca.
Miałem też nadzieję, że w końcu się do mnie przekona i zrozumie, że pragnę tylko szczęścia jego córki, która jest dla mnie wszystkim. Naprawdę miałem dylemat odnośnie swojego wieku. Może powinienem ją zostawić by mogła związać się z kimś młodszym. Ale byłem pod tym względem pieprzonym egoistą i wiedziałem, że nie będę w stanie się na to zdobyć. Zbyt bardzo pragnąłem jej bliskości, miłości... Pragnąłem też jej ciała. Ale szło to w parze z uczuciami. Seks jeszcze nigdy tak nie smakował.
- Przejmujesz się tym. - mruknęła w pewnej chwili. Westchnąłem spoglądając na nią.
- Oczywiście, że tak. Nie chce być powodem, dla którego będziesz się kłócić z ojcem. - usiadłem w tej pościeli i wpatrzyłem się w sufit. Usadowiła się natychmiast obok mnie.
- Ej. - wplotła palce w moje włosy. - Przestań. Znam swojego ojca, teraz panikuje, ale za kilka dni mu przejdzie. - uśmiechnąłem się spoglądając teraz na nią.
- Może powinienem z nim porozmawiać? Może gdybym sam mu powiedział, jak bardzo cię kocham to by odpuścił. Chociaż trochę. - uniosła brwi.
- Chcesz lecieć do Polski? - parsknęła śmiechem.
- Możemy jeśli chcesz zobaczyć się z rodzicami. A jeśli nie to po prostu do niego zadzwonię. Podaj mi tylko jego numer telefonu. - popatrzyła na mnie wielkimi oczami.
- Wolę zostać z toba tutaj, bo tam posadzą nas na przeciwnych końcach stołu. To po pierwsze, a po drugie nie radzę ci dzwonić z własnego telefonu.
- Dlaczego? - zdziwiłem się.
- Bo mój tata zapisze twój numer i nie da ci żyć. - roześmiałem się.
- Jeśli to mu poprawi nastrój. - parskneła śmiechem.
- Rozumiem twoje poświęcenie, ale naprawdę odradzam.
- Dobra, pomyślimy o tym później. Na przykład jutro rano. A teraz chodź. - pociągnąłem ją lekko wychodząc z łóżka Poszła za mną.
- Gdzie mnie ciągniesz? - wymruczała.
- Do wspólnej kąpieli. - odmruknąłem w ten sam zaczepny sposób i wciągnąłem ją do łazienki.
Wanna i wypełniająca ją woda posłużyły nam jednak do czegoś więcej niż tylko sama kąpiel.
- Musiałeś naprawdę bardzo długo pościć, Mike. - rzuciła ze śmiechem ubrana już w podomkę, a zmoczone włosy wycierając w suchy ręcznik. Na podłodze był po prostu potop.
- Trochę. - przyznałem podchodząc do niej i przyciskając do swojego mokrego ciała. Popatrzyła mi w oczy po czym się uśmiechnęła.
- Chodź. - mruknęła łapiąc mnie za rękę i wyciągając do sypialni. Zdjęła na szczęście tą podomkę i nago weszła do łóżka. Z radością zrobiłem to samo.
Przyjemności jak na razie oboje mieliśmy dosyć. Wtuliła się we mnie i po zaledwie chwili już słodko spała. Mnie też wiele czasu nie zajęło zanim zasnąłem. Byłem padnięty.
Rano, kiedy się obudziłem słońce już było dość wysoko. Promienie zalewały całą sypialnię. Pomacałem połowę łóżka obok siebie, ale była pusta. Usiadłem rozglądając się.
- Już się obudziłeś? - usłyszałem i po chwili poczułem jak wskoczyła na łózko i objęła mnie ciasno całując w policzek. Uśmiechnąłem się spoglądając na nią. Miała na sobie bluzeczkę na ramiączkach w ślicznym turkusowym kolorze i krótkie dżinsowe spodenki.
- A ty? Co taki ranny ptaszek?
- Ranny ptaszek? - zaśmiała się. - Jest dziesiąta, Mike. - przeczesała mi włosy palcami na co przymknąłem znów oczy.
- Uwielbiam, kiedy to robisz. - mruknąłem. Uśmiechnęła się ale po chwili uciekła mi z łóżka. - Hej...
- Masz zamiar przeleżeć cały dzień w łóżku?
- Nie. A co chciałabyś robić? - zapytałem wstając i się przeciągając. Zmierzyła całe moje ciało z flirciarskim uśmiechem.
- Chciałabym... - zaczęła nieśmiało. Podszedłem do niej i przytuliłem.
- No mów śmiało.
- Zobaczyć morze. - spojrzała mi w oczy. - Ale nie chcę cię na nic znowu...
- Naciągać? - zakończyłem za nią. - Daj spokój. Wystarczy jeden telefon.
- Ale... - zaczęła niemrawo.
- Żadnego 'ale'. - zamknąłem jej usta pocałunkiem, kiedy znowu chciała się zapierać. - Co byłby ze mnie za facet, gdybym miał kompletnie w dupie to co czujesz?
- Mnie chodzi o to, że za darmo nic nie ma. - mruknęła nie patrząc na mnie.
- Przestań. - uniosłem jej twarz ku sobie. - Wykonam telefon, a ty spakuj swoje rzeczy. Za trzy godziny będziemy na wybrzeżu. - znów chciała coś powiedzieć, ale znów zamknąłem jej buzię pocałunkiem. - Dalej, szybciutko. - nie miała zbyt wiele do gadania.
Nie całą godzinę później już pędziliśmy przed siebie w stronę wybrzeża. Morze Śródziemne o tej porze jest gorące i piękne. Z resztą ci co nad nim mieszkają twierdzą tak dniem i nocą nieważne o jakiej porze roku się ich o to zapyta.
Podróż zajeła nam mniej więcej tyle ile powiedziałem, około trzech godzin. Dona w tym czasie przysnęła na fotelu pasażera. Miejsce w hotelu miałem już zarezerwowane, kto by odmówił Michaelowi Jacksonowi? Nawet w szczycie sezonu. Dodatkowo im dopłaciłem za dyskrecje. Gdyby brukowce dowiedziały się, że wożę tą dziewczynę po świecie dopiero by się do nas przyssali.
- Dona... - poszturchałem ją lekko na co spojrzała na mnie totalnie małymi oczkami ze spojrzeniem 'Czego?'. Uśmiechnąłem się lekko pod nosem. - Jesteśmy na miejscu. - ożywiła się nieco i przetarła oczy, po czym spojrzała na wielki moloch przed nami.
- Kolejny luksus. Mike czy na tym świecie nie ma nic co nie miałoby pięćdziesięciu gwiazdek? - znowu zrzędzi.
- Dona, przestań, bo będę musiał ci zatkać buźkę. - powiedziałem patrząc na nią uważnie.
- Ciekawe jak? - parsknęła śmiechem. Chwyciłem ją niespodziewanie za ramię i przyciągnąłem do siebie dość gwałtownie na co zapiszczała i wpiłem się w jej usta.
- Za każdym razem kiedy znowu zaczniesz marudzić, będę zatykał ci usta. Rozumiesz?
- Zawsze w ten sam sposób co teraz? - wydyszała patrząc mi w oczy. Uśmiechnąłem się szerko.
- Dokładnie w taki sam.
- To muszę więcej zrzędzić.
Pokręciłem głową ze śmiechem.
Zakwaterowaliśmy się w końcu swoim pokoju. Widok za oknem zapierał dech w piersiach, widać było plażę i morze. Dona od razu otworzyła okno na oścież wpuszczając do pokoju świeżą bryzę.
- Pięknie. - szepnąłem podchodząc do niej blisko. Wtuliłem noc w jej włosy lekkow rozwiewane przez letni wiatr.
- Tak. - odpowiedziała. Westchnęła.
- Czas chyba rozwiązać sprawę z twoim ojcem. - mruknąłem cicho obejmując ją.
- Aż tak bardzo chcesz z nim rozmawiać? - zaśmiała się cicho.
- Chcę go uspokoić, że jego córka jest w dobrych rękach, że kocham ją nad życie i że będe o nią dbał najlepiej jakby tylko potrafię. - wyrecytowałem uśmiechając się lekko i całując ją w uszko.
- Nie uwierzy ci.
- I tak muszę spróbować. Może najlepiej będzie zadzwonić z twojego po prostu telefonu. - spojrzała na mnie.
- No ja nie widzę żadnych przeciwwskazań. Musze cię tylko uprzedzić, że może być dla ciebie nie miły ten mój tato. - znów sie uśmiechnąłem by ją uspokoić.
- Dam radę. Wybierz numer to z nim pogadam.
- Jak sobie życzysz. Mój tata uczył angielskiego, więc swobodnie się z nim dogadasz. Tak myślę.
Podała mi swój telefon z lekkim uśmiechem patrząc mi prosto w oczy. Nie wiedziałem jak ona, ale ja poczułem nagle lekki ucisk w okolicy żołądka. Jakby nie było to jej ojciec... Miałem nadzieję, że przynajmniej pozwoli mi dojść do słowa zanim rozkaże mi trzymać się z dala od jego córki. Naprawdę zależało mi by go przekonać do prawdziwości i co najważniejsze uczciwości moich intensji. Może to nie było poprawne z mojej strony... ale uważałem siebie w tej całej sytuacji za pewnik. Uważałem, że to raczej Dona może mnie odwalić jakąś kaszanę. Ale wolałem w ten sposób nie prorokować.
- Nie módl się już tak do tego telefonu. - parsknęła śmiechem. Połaskotałem ją ze śmiechem, na co uciekła ode mnie. Przyłożyłem aparat do ucha. Długo nie musiałem czekać. Spojrzałem na Donę. Siedziała na łózku za mną i uważnie mi sie przyglądała.
- No córcia, poszłaś już po rozum do głowy? - usłyszałem w słuchawce i oczywiście nie zrozumiałem z tego ani słowa. Przepiękny język polski.
Głos miał mocny i zdecydowany. Widać było, że często i łatwo daje się ponieść nerwom. Starałem się zacząć tak, by już na wstępie go nie wpienić. Ale wątpiłem bym miał takie szczęście.
- Ee... - zacząłem kulawo. - Pan wybaczy, z tej strony Michael... Michael Jackson, pańska córka mówiła, że zna pan biegle język angielski. - cisza. Zrobiłem wielkie oczy do Dony, która patrzyła na mnie z wysoko uniesionymi brwiami.
- Tak. Oczywiście. Panie Michael. - odezwał się w końcu głosem ociekającym jadem. Tak jak się spodziewałem. Cholera...
- Może powiem od razu o co chodzi... Dona powiedziała mi o pana stanowisku na...
- Tak? W takim razie, inteligentny człowieku, powinieneś dogłębnie to zrozumieć i już w tej chwili trzymać ręce z dala od mojej córki. - wpadł mi w słowo napastliwym tonem. Z nim nie da się normalnie perswadować chyba.
- Nie zostawię pańskiej córki. - odpowiedziałem twardszym głosem. Usłyszałem prychnięcie z drugiej strony.
- Zostawisz, ja ci to mówię. Jeśli nie chcesz zmarnować jej życia swoją czterdziechą. - pominąłem to walenie sobie na ty. Przymknąłem oczy wzdychając.
- Prosze pana... Niech mi pan wierzy, że nie rzuciłem się na Donę jak na kawał mięsa.
- Odnoszę wrażenie, że jednak właśnie tak było.
- Więc odnosi pan bardzo złe wrażenie. Zdaję sobie sprawę z różnicy wieku. Ale kocham pańską córkę...
- Kochasz? To ją zostaw. Niech ułoży sobie życie po ludzku. - zająknąłem się. Co miałem mu powiedzieć?
- Próbowałem. - powiedziałem znów. - Próbowałem trzymać się z daleka, Dona też wiele razy mnie odtrącała... ale nie rezygnowałem. I nie zrezygnuję teraz. Choćby mi pan wygrażał śmiercią.
- Ja ci nie będę wygrażał żadną śmiercią. Ja cię proszę, żebyś nie niszczył życia mojej córce. Popatrz na to kim jesteś.
- Co ma pan na myśli?
- To w jakim świecie żyjesz. Dona jest bardzo delikatna, nie wytrzyma w tym w czym ty żyjesz od zawsze.
- Będę ją chronił...
- Jak? Już wypisują bzdury.
- Właśnie, bzdury. Nic mnie nie obchodzi prócz pańskiej córki. Niech piszą co chcą.
- A więc nic cię nie obchodzi że będą po niej deptać.
- Nikt nie będzie po niej deptać. Dopilnuję by nikt nie wiedział o niej nic. Kompletnie nic. Proszę pana tylko o odrobinę zaufania. Powtarzam, kocham pańską córkę i zrobię wszystko by była szczęśliwa i bezpieczna.
- Zobaczymy co ci z tego wyjdzie. - odpowiedział.
Rozłączyłem się. Patrzyłem przez chwilę w ten telefon po czym oddałem go Donie.
- Przejdzie mu. Martwi się jak każdy rodzic, ale w końcu wrzuci na luz.
- On ma rację, Dona. - spojrzałem na nią. Popatrzyła na mnie wielkimi oczami. - Ale za bardzo pragnę twojej bliskości, by zrobić to o co mnie prosił. Ba! Nakazał mi. - dodałem obejmując ją i przytulając. - Kocham cię. - szepnąłem spoglądając jej w oczy. Odpowiedziała mi najsłodszym uśmiechem.
Michael Jackson
środa, 22 czerwca 2016
niedziela, 19 czerwca 2016
22.
Dzień dobry. :) Oto kolejny odcinek, a następny pojawi się w środę. Bardzo się cieszę, że opowiadanie się podoba, bo momentami czytając te swoje rozdziały mam wrażenie, że są co najmniej do dupy, jak jakieś zapychacze, ale może rzeczywiście nie jest aż tak źle. :D Zapraszam do czytania i komentowania. :)
Donata
Tej nocy zrobiliśmy to jeszcze kilkakrotnie. Ale nie było już w tym takiej dzikości. Pierwszy największy ogień został ugaszony, było więcej namiętności i uczucia. Czułe pieszczoty sprawiały, że oboje wciąż nie mieliśmy dosyć. Pocałunkom nie było końca, nikt nic nie mówił, by nie zakłócić tego co się między nami urodziło.
Sen zmorzył nas dopiero nad ranem. Zasnęliśmy tak jak leżeliśmy, wtuleni w siebie, on przywierając do moich pleców. Czułam jego zapach przez sen. To był zapach męskości, seksu i pożądania. Objął mnie ciasno ramionami jakby się bał, że zaraz mu ucieknę. Nigdzie się nie wybierałam.
Kiedy się przebudziłam, wciąż mnie obejmował. Nie zmienił pozycji chyba ani o milimetr. W czułym geście trzymał moją pierś na co zaśmiałam się pod nosem widząc to. Przekręciłam się ostrożnie przodem do niego i popatrzyłam na jego twarz. Była spokojna, nie było na niej widać ani jednego zmartwienia. Spał mocno, pewnie wykończony nocnymi 'manewrami'.
Ale kiedy pocałowałam go lekko gładząc po policzku uśmiechnął się. Oszust.
- Znowu udajesz. - mruknąłem spoglądając na niego spod rzęs z delikatnym uśmiechem. Otworzył jedno oko ponownie się uśmiechnął. - Wykończony? - zamruczałam znów przyglądając mu się.
- I to jak. Ale w pozytywnym sensie. - stwierdził podnosząc się na łokciu i dokładnie oglądając każdy milimetr mojego ciała. - Podobają mi się. - mruknął cicho w pewnej chwili ciągnąc lekko za gumeczkę pończochy i puścił ją, lekko strzeliła o moje udo.
Wciąz je na sobie miałam i to było jedyne co na siebie miałam. Do tego były podarte.
- Takie ci się podobają? - parsknęłam śmiechem. Wyszczerzył się w odpowiedzi.
- Dzieło mojego życia! Ale tylko ja mam prawo je podziwiać. - roześmiałam się głośno. Pogładził czule moje ramię opuszkami palców, by po chwili musnąć nimi moją szyję i spocząc na policzku. - Ta noc wiele dla mnie znaczy. - szepnął przysuwając twarz do mojej. Ściślej mówiąc usta...
- Wiem. - odpowiedziałam czując jak gardło mi się zaciska. - Dla mnie też. Nie chcę już przed tobą uciekać. Niech się dzieje co chce. - wyszeptałam wplatając palce w jego włosy.
- To znaczy...? - patrzył mi w oczy z namacalnym napięciem. Nabrałam głęboko powietrza do płuc.
- To znaczy, że bardzo cię kocham... chociaż to czyste szaleństwo... i wciąz nie mogę w to uwierzyć... wciąż sie boję... ale chcę być z tobą. - przyciągnał mnie znienacka do siebie i mocno przytulił chowajac swoją twarz w moich włosach. Przez kilka minut nic nie mówił. Panowała niczym nie zmącona cisza.
- Dziękuję. - szepnął w końcu patrząc na mnie. - Dziękuję, że jesteś. Dziękuję, że mnie kochasz. Dziękuję... - przyłożyłam mu palec do ust uciszając go.
- Za nic mi nie dziękuj. Nie robię tego z żadnego powodu. Po prostu, nie mogę oszukiwać siebie, że tego nie chcę. Potrzebuję cię do życia. I nie chce nic w zamian. Tylko ciebie samego.
Pocałował mnie żarliwie biorąc tęsknie w ramiona. W końcu poczułam spokój. Być może był chwilowy, ale nie martwiłam się teraz tym. teraz najwazniejszy był on. - Zrobiłabym dla ciebie wszystko.
- Tak? A nie możesz się do mnie wprowadzić? - zaśmiał się na co ja też parsknęłam śmiechem.
- Pomyślę nad tym, ok? Na razie masz mnóstwo pracy, tylko bym ci przeszkadzała. Z resztą i tak jestem całymi dniami u ciebie...
- Co ty mówisz?? Jakie przeszkadzała?! Właśnie o to chodzi, że nie ma cię wtedy, kiedy ja bym chętnie sie do ciebie przytulił. Na przykład w nocy. W moim łózku. - zaśmiałam się znów.
- Teraz przez tydzień będziesz mnie miał bez przerwy tylko dla siebie. - uśmiechnął się z zadowoleniem na te słowa.
- Kocham cię. - szepnął. Patrzył mi w oczy z takim spokojem jakiego jeszcze u niego nie widziałam. Janet miała rację. Miałam nadzieję tylko, że nie stanie się nic co ten spokój zburzy. Odpowiedziałam mu pocałunkiem, który mówił wszystko.
Nie chciało nam się wstawać. Leżeliśmy w tym łózku aż do samego południa nie niepokojeni przez nikogo. Aż ktoś ośmielił się zadzwonić z recepcji z zapytaniem czy życzymy sobie obiad do pokoju. Mike zamówił wszystkiego po trochu i kazał tylko zapukać, zostawić wózek i odejść.
- Bronisz swojego rewiru? - zaśmiałam się patrząc jak odkłada słuchawkę. Leżałam na brzuchu podparta na łokciach wachlując nóżkami w powietrzu.
- Nie mam zamiaru pozwolić, żeby ktokolwiek inny poza mną cię oglądał, księzniczko. - wymruczał pochylając się do mnie i całując czule. - W tych rajstopkach wyglądasz nie zwykle korzystnie, mała. - dodał sadowiąc się obok mnie i przyglądając się. Warto dodać, że sam nie miał na sobie absolutnie nic...
- To działa w obie strony, kochany. - powiedziałam rzucając w niego poduszką. Zaśmiał się odrzucając ją do mnie. Zaczęliśmy się nią nawzajem okładać, aż do momentu gdy wylądował centralnie na mnie, między moimi nogami, przyciskając delikatnie moje nadgarstki do łóżka. Oddech uwiązł mi w gardle. Czułam się teraz taka odsłonięta... Ale podniecało mnie to. Chciałam by na mnie patrzył. I nie krępował się z tym specjalnie.
Musnął delikatnie moje wargi wciąż spoglądając mi w oczy, jakby chciał w nich dostrzec moje przyzwolenie. Moim zdaniem nie musiał o nic pytać. Ale tym razem miałam nieco inny plan na konfigurację.
Uśmiechnęłam się tajemniczo po czym pokręciłam głową na 'nie'. Otworzył szerzej oczy, ale natychmiast się odsunął. A ja natychmiast to wykorzystałam. Zepchnęłam go na poduszki, które były rozwalone tak nawiasem mówiąc po całym łózku i usiadłam na nim. Pochyliłam się nisko i wymruczałam tuż przy jego ustach...
- Teraz ja tu troche porządzę. - popatrzył mi w oczy i uśmiechnął się lekko.
Michael
Przejęła inicjatywę, co mi się bardzo spodobało, naprawdę. Okazało się, że potrafi być uległa, niemal poddana, ale ma też pazurki. Odpychała moje ręce od tych jej stref, które szczególnie mnie interesowały i robiła to z wielkim złośliwym uśmiechem na twarzy. Cwaniara!
Swoimi ustami zaczęła znaczyć wilgotną ścieżkę w dół mojego ciała. Przymknąłem oczy przyjmując wszystko czym mnie obdarowywała. Ciepło dłoni, które myszkowały tu i ówdzie było bardzo przyjemne, a usta składające czułe pocałunki wokół pępka szczególnie zmysłowe.
Odprężyłem się całkowicie. Mruczałem raz po raz, kiedy zasysała jakiś kawałek mojego ciała pozostawiając na nim widoczny ślad swojej działalności. No cóż, ja też jej zrobiłem parę takich ciekawych zdobień. Powoli dawałem porwać się podnieceniu, które we mnie narastało.
W następnym momencie jednak niemal zadławiłem się powietrzem, kiedy zupełnie niespodziewanie poczułem wilgoć i ciepło na swoim przyrodzeniu. Nie wymagałem tego od niej, ale sama to zrobiła. Wbiłem pożądliwy wzrok w to co robiła, a wszystkie mięśnie w ciele się napięły. Płuca zapomniały od oddechu już dawno...
Miałem w życiu wiele kobiet i wiele z nich robiło tą konkretną rzecz, ale jeszcze nigdy nie czułem przy tym takiej ekscytacji. Ciepło i wilgoć jej ust doprowadzało mnie do obłędu. Co najmniej jakby to był pierwszy raz w życiu.
Ale ona cała była takim moim pierwszym razem. Pierwszą prawdziwą i szczerą miłością, którą nie darzyłem jeszcze tak naprawdę żadnej kobiety. To co czułem do każdej z tamtych wydawało mi się teraz być czymś tak płytkim... Chciałem, by Dona odczuła to w każdym calu. Jak bardzo jest mi bliska, co ze mną wyprawia nawet nie zdając sobie z tego sprawy.
Kiedy w następnej chwili powoli opuściła się na mnie biodrami, wypełniłem ją natychmiast całą. Jej drobne ciało było dla mnie cudownym schronieniem, w którym nie było absolutnie żadnych trosk i zmartwień. Mogłem odetchnąc nie niepokojony dosłownie niczym. Świat i wszyscy ludzie przestawali istnieć i nic sie nie liczyło...
Miłość potrafi mieć kolor czystej krwi, kolor cierpienia i zdrady, ale w tej chwili miała po prostu kolor jej oczu, w które patrzyłem przez calutki czas, aż do samego końca. Tak morski kolor jak najczystsza woda. I był to najpiękniejszy kolor na świecie...
Donata
Nie zdawałam sobie nawet sprawy, że jestem w stanie posunąc się do czegoś takiego, ale byłam z siebie tak dumna jakbym co najmniej na własnych plecach przeniosła Mount Everest. W końcu głód dał nam się porządnie we znaki i w tej właśnie chwili usłyszeliśmy pukanie do drzwi, skrzypienie ustawianego wózka pod drzwiami i ciche oddalające się kroki. A więc postąpili dokładnie tak jak życzył sobie Michael. Wyszczerzyłam się szeroko wskakując pod cienką kołdrę i okrywając się nią. Była zrobiona z przyjemnego chłodzącego materiału, który był czymś niezastąpionym o tej porze roku, gdzie panowały gorączki. W Polsce pewnie temperatura wyglądała teraz podobnie...
- Nie chowaj się. - mruknął z uśmiechem patrząc jak podciągam materiał pod pachy.
- Chyba już dość się napatrzyłeś co nie? Nie słyszałeś, że co za dużo to niezdrowo? - parsknął śmiechem.
- Kochanie, ciebie nigdy nie będzie mi za dużo. - puścił mi oczko i poszedł po wózek z obiadem. Dopiero po chwili skonsternowana skontaktowałam, że poszedł po to z gołym tyłkiem.
- Mike! - zawołałam za nim.
- Jestem jestem! - zaśmiał się wracając z tym wszystkim i wskakując do łózka obok mnie. Popatrzył na mnie przez chwilę widząc moje wielkie oczy. - Co jest?
- Czujesz się aż tak wyzwolony, że wyszedłes na korytarz z gołą dupą? - wybuchnął głośnym śmiechem słysząc moje słowa.
- Jesteś zazdrosna?
- Nie. - burknęłam odwracając głowę. Zaśmiał się znów i pocałował mnie w policzek.
- Wózek zostawili w przedsionku, nie na korytarzu hotelu, kochanie. - natychmiast się rozchmurzyłam. - No tak o wiele lepiej. - szturchnęłam go lekko w ramię próbując się nie uśmiechnąć, ale mi się nie udało.
- Jesteś okropny. A jakby tak naprawdę zostawili na korytarzu?
- Nigdy tak nie robią. - był naprawdę bardzo rozbawiony moim bulwersem.
Jedzonko było przepyszne, wolałam sie nie zastanawiać ile go będzie kosztował ten cały wyjazd. Nie widziałam już sensu w rozmawianiu z nim o tym, bo on i tak zamknie mi buzię. Pocałunkiem, albo tym jedzeniem.
Po południu, kiedy temperatura minimalnie sie obniżyła, wygramoliliśmy się w końcu z tego łóżka z zamiarem wyjścia gdzieś na miasto pozwiedzać. Ale właśnie wtedy zadzwonił mój telefon. Odebrałam nawet nie sprawdzając kto to.
- Idę do recepcji, zaraz wracam. - szepnął mi tuż obok telefonu i cmoknął w ucho. Uśmiechnęłam się.
- Czy to był TEN FACET, o którym mi wtedy mówiłaś??? - natychmiast rozpoznałam głos Iwy. Uśmiechnęłam się szeroko.
- Iwa! Nawet nie spojrzałam, że to ty! Co słychać? - cisza. - Iwa?
- Ty mnie pytasz co U MNIE słychać?? - zamrugałam. Wydawała sie byc czymś obrażona.
- Nadal jesteś zła, że wyjechałam?
- Nie, już nie. Teraz mam nowy powód, by sie na ciebie gniewać. JAK MOGŁAŚ MI NIE POWIEDZIEĆ?! - krzyknęła, aż odsunęłam telefon od ucha.
- Ale o czym? - zapytałam lekko podwyższonym głosem.
- Jak to O CZYM?! Ty nie zgrywaj, wariatki, ty dobrze wiesz o czym mówie! - kompletnie nie rozumiałam o co jej biega.
- Iwa... nie mam bladego pojęcia co ci się stało.
- MICHAEL JACKSON, mówi ci to coś? - walnęła, aż mi oczy wyszły na wierzch.
- Ee... obawiam się, że te dwa słowa mówią coś dosłownie każdemu, ktoś żyje na tym świecie, Iwa... - zawarczała.
- DONA. Ja cię ostrzegam. TY NIE RÓB ZE MNIE DEBILA! - nagle pomyślałam, że skądś się o nas dowiedziała. Ale niby jak? - Cała Polska huczy! Co ja mówię, Polska. CAŁY ŚWIAT! Czytałaś ty ostatnio gazety? Zaglądałaś na Papilota albo Pudla?? Czy robiłaś cokolwiek innego poza migdaleniem się z nim?? - teraz odebrało mi mowę.
- Że... ŻE CO?! - teraz ja prawie krzyknęłam. Zaśmiała się.
- Ty naprawdę nic nie wiesz?
- O CZYM???
- Ktoś wam pstryknął zdjęcie na plaży. W IDEALNEJ CHWILI. Buzi buzi. - parsknęła śmiechem.
Musiałam usiąść. Do głowy przyszło mi tylko jedno pytanie... CZY ON WIE O TYM??? Odpowiedź nadeszła sama. NA PEWNO.
- Iwa... nie miałam pojęcia, że nas...
- Czyli to naprawdę ty?! - wykrzyknęła. - No nie chciało mi się do końca wierzyć, że ta laska z nim na zdjęciu to ty, ale pomyłki chyba być nie może.
- Nie, nie może.
- Dlaczego mi nie powiedziałaś?!
- A co miałam ci mówić? - burknęłam. Byłam wściekła. Niech on tu tylko wróci...
- Jesteś wściekła, nie powiedział ci.
- Żebyś wiedziała. Teraz już wszystko rozumiem. - zaśmiałam się nieprzyjemnie. - Wywlókł mnie nawet do Hiszpanii, żebym czasem czegoś nie zauważyła.
- Do Hiszpanii?
- Tak. Uparł się, że pojedziemy, bo Janet mu powiedziała, że z kolei ja powiedziałam jej, że chciałabym tu przyjechać chociaż na kilka dni. Co za człowiek! Już ja mu urządzę taki teatrzyk, że się nie pozbiera. - zaśmiała się.
- No proszę. Kto by pomyślał, że nasza Dona obezwładni kogoś takiego.
- To raczej on obezwładnił mnie pierwszą. - uśmiechnęłam się mimo wszystko. Co nie znaczyło, że mi przeszło. Wcale nie.
- Rozumiem. - w jej głosie doszukałam się dwuznaczności.
- To się w głowie nie mieści... - zaczęłam chodzić po pokoju. - Powinien był mi powiedzieć, do cholery! Ja jestem w stanie zrozumieć tą jego nadopiekuńczość, ale teraz przesadził.
- Słuchaj, Dona... - zaczęła niemrawo. - A powiedz mi... czy wy coś na poważnie? Czy to tylko takie... wiesz. Ja mam nadzieję, że ty wiesz w co się z nim ładujesz.
- Jak najbardziej poważnie, Iwa. Próbowałam go odegnać na wszelkie sposoby, to chciał nawet karierę dla mnie rzucać.
- Żartujesz!
- Poważnie. Zatłukę go! - znów się roześmiała.
- Nie przejmuj się. W tym co napisali nie ma nawet jednego słowa prawdy.
- Domyślam się.
- Zdegradowali cię do poziomu nastolatki. - obie parsknęłyśmy śmiechem.
- Naprawdę? - szkoda, że nie zabrałam swojego laptopa.
- Tak. Kiedy to przeczytałam wydało mi się, że to kolejna próba uwalenia go gównem gatunku 'pedofil'. Wiesz co mam na myśli.
- Wiem. - warknęłam. - Ale ja nie jestem jednak małą dziewczynką, mają pecha.
- Poszczęściło ci się. Szkoda, że nie widziałaś miny Darka. Hahaha! - była bardzo zadowolona mówiąc mi o tym.
- To znaczy?
- Nie może tego znieść. Rozmawiałam z nim ostatnio. Złapał mnie na mieście. Nie może przełknąc faktu nie takiego, że to Jackson akurat, ale samo to, że jakiś facet cię zakręcił.
- Jego problem.
- Chyba miał nadzieję, że jeszcze do siebie wrócicie.
- Nadzieja matką głupich. - w życiu nie rzuciłabym Michaela dla niego. Aż tak głupia nie byłam. Westchnęłam ciężko. - Już nie mogę się doczekać, aż on wróci z tej recepcji. - warknęłam.
- Naprawdę aż tak cie to denerwuje? I co z tego, że ci nie powiedział? Po co masz sie tym przejmować. Z resztą... - parsknęła śmiechem. - I tak zna cie tylko garstka osób.
- Nie o to chodzi, Iwa. Chyba jednak powinnam wiedzieć, co nie?
- E tam.
- U ciebie wszystko jest e tam!
- Wyluzuj. - zaśmiała sie znów. - Ja będę kończyć. Idę z mamą na wielkie zakupy. Zadzwonię później. Znajdujesz się w naszej, chyba, strefie czasowej, więc nie będę musiała dzwonić w nocy. - uśmiechnełąm się.
Kiedy się pożegnałyśmy usiadłam z powrotem na łóżku próbując się nieco uspokoić, bo inaczej go pogromię. Naprawdę nie potrafiłam pojąc dlaczego mi nie powiedział, tylko wyciągnął na drugi kontynent. Z drugiej jednak strony było w tym coś uroczego.
W końcu usłyszałam jego kroki i po chwili ukazał mi się cały zadowolony.
- Widzę, że humor ci dopisuje, kłamczuchu. - najechałam na niego od razu, aż zatrzymał się w pół kroku.
- Kłamczuchu??
- KŁAMCZUCHU. - powtózyłam nadal siedząc na łózku i patrząc na niego. - Powiedz mi, KOCHANIE, czy jego COŚ, co POWINNAM wiedzieć? Zastanów się dobrze. - popatrzył na mnie badawczo.
- Nie, dlaczego?
- Ach, NIE. - pokiwałam głową. - A ja myślę, że jednak TAK!
- O co chodzi, skarbie? - przykucnął przy mnie i złapał za rękę, która jednak wyszarpnęłam z jego uścisku. Spojrzał na mnie wielkimi oczami kiedy wstałam gwałtownie z łóżka.
- Ty dobrze wiesz, o co chodzi, SKARBIE! - zaczęłam krzyczeć. - I jeszcze kłamiesz mi bezczelnie prosto w oczy. Pytam po raz ostatni, CZY MASZ MI DO POWIEDZENIA COŚ CO MUSZĘ WIEDZIEĆ!
- Na prawdę nie wiem o co ci chodzi... - zaczął podchodząc do mnie. Storpedowałam go poduszką.
- O GAZETY! O PRASĘ, MEDIA I CAŁĄ RESZTĘ TEGO TATAŁAJSTWA! A PRZEDE WSZYSTKIM O TO, ŻE MI NIE POWIEDZIAŁEŚ! - wrzasnęłam. Otworzył szeroko oczy. No, chyba już mu świta.
Michael
Dowiedziała się. Ale JAK? Przecież... Kurwa. Była wściekła jak osa. Właśnie dlatego nie chciałem by wiedziała, nie chciałem by się denerwowała, przejmowała tymi bzdurami.
- Kochanie... - zacząłem łagodnie podchodząc bliżej.
- NIE ZBLIŻAJ SIĘ DO MNIE! - pogroziła mi palcem. - Kłamałeś mi cały czas i nawet siłą do Hiszpanii mnie zataszczyłeś!
- Chciałem cię chronić.
- Przed czym?! Wiesz przed czym powinieneś mnie chronić?! Jest TYLKO JEDNA rzecz przed którą powinieneś mnie chronić! - miałem wrażenie, że zaraz para pójdzie jej uszami. - TWOJA GŁUPOTA, JACKSON!!! - wrzasnęła aż zamrugałem. Dysząca zaczęła chodzić po całej sypialni, az w końcu usiadła na łóżku i chwyciła poduszkę, którą zwinęła jakimś sposobem w kulkę i przycisnęła sobie do brzucha. W tej furii zaczęła kołysać się lekko w przód i w tył. A w następnej chwili dała sobie upust w postaci okładania mnie tą poduszką gdzie popadnie. Nie trwało to jednak zbyt długo, gdyż szybko się zmęczyła i usiadła z powrotem na łózku.
Nastała cisza w której słyszałem tylko jej oddech, który powoli się uspokajał. Nic nie mówiłem, tylko na nią patrzyłem.
- Powinieneś mi powiedzieć. - mruknęła w końcu przecierając twarz. Natychmiast przy niej przyklęknąłem.
- Nie chciałem, byś to czytała i sie tym martwiła. - chwyciłem jej twarz w swoje dłonie. - Chciałem, byś była ze mną szczęśliwa. - wciąż tarła twarz i czoło. Westchnęła.
- Jestem z tobą szczęśliwa, Mike. Bez względu na to czy jakiś szmatławiec robi ze mnie gówniarę.
Spojrzała na mnie zmęczonymi oczami.
- Mam nadzieję, że nie zrobiłam ci większej krzywdy tą poduszką?
- Nie. - uśmiechnąłem się.
- Twoje włosy są innego zdania. - stwierdziła wplatając w nie palce i poprawiając lekko. Znów się uśmiechnąłem.
- Przeżyją. - mruknąłem po czym wstałem i przytuliłem ją siedzącą do swojego brzucha. Po chwili wstała i wtuliła się we mnie sama jeszcze bardziej.
Ta dziewczyna ma naprawdę ognisty charakter, pomyślałem z uśmiechem. Pocałowałem ją w czubek głowy przymykając oczy czując jej zapach. Spojrzała na mnie, pochyliłem się by ją pocałować, ale ode mnie uciekła.
- Nie zasłużyłeś. - burknęła, ale po chwili uśmiechnęła się lekko. - Idziemy na miasto. - zasądziła i wyminęła mnie wychodząc. Cudowna płomienista kobieta...
Donata
Tej nocy zrobiliśmy to jeszcze kilkakrotnie. Ale nie było już w tym takiej dzikości. Pierwszy największy ogień został ugaszony, było więcej namiętności i uczucia. Czułe pieszczoty sprawiały, że oboje wciąż nie mieliśmy dosyć. Pocałunkom nie było końca, nikt nic nie mówił, by nie zakłócić tego co się między nami urodziło.
Sen zmorzył nas dopiero nad ranem. Zasnęliśmy tak jak leżeliśmy, wtuleni w siebie, on przywierając do moich pleców. Czułam jego zapach przez sen. To był zapach męskości, seksu i pożądania. Objął mnie ciasno ramionami jakby się bał, że zaraz mu ucieknę. Nigdzie się nie wybierałam.
Kiedy się przebudziłam, wciąż mnie obejmował. Nie zmienił pozycji chyba ani o milimetr. W czułym geście trzymał moją pierś na co zaśmiałam się pod nosem widząc to. Przekręciłam się ostrożnie przodem do niego i popatrzyłam na jego twarz. Była spokojna, nie było na niej widać ani jednego zmartwienia. Spał mocno, pewnie wykończony nocnymi 'manewrami'.
Ale kiedy pocałowałam go lekko gładząc po policzku uśmiechnął się. Oszust.
- Znowu udajesz. - mruknąłem spoglądając na niego spod rzęs z delikatnym uśmiechem. Otworzył jedno oko ponownie się uśmiechnął. - Wykończony? - zamruczałam znów przyglądając mu się.
- I to jak. Ale w pozytywnym sensie. - stwierdził podnosząc się na łokciu i dokładnie oglądając każdy milimetr mojego ciała. - Podobają mi się. - mruknął cicho w pewnej chwili ciągnąc lekko za gumeczkę pończochy i puścił ją, lekko strzeliła o moje udo.
Wciąz je na sobie miałam i to było jedyne co na siebie miałam. Do tego były podarte.
- Takie ci się podobają? - parsknęłam śmiechem. Wyszczerzył się w odpowiedzi.
- Dzieło mojego życia! Ale tylko ja mam prawo je podziwiać. - roześmiałam się głośno. Pogładził czule moje ramię opuszkami palców, by po chwili musnąć nimi moją szyję i spocząc na policzku. - Ta noc wiele dla mnie znaczy. - szepnął przysuwając twarz do mojej. Ściślej mówiąc usta...
- Wiem. - odpowiedziałam czując jak gardło mi się zaciska. - Dla mnie też. Nie chcę już przed tobą uciekać. Niech się dzieje co chce. - wyszeptałam wplatając palce w jego włosy.
- To znaczy...? - patrzył mi w oczy z namacalnym napięciem. Nabrałam głęboko powietrza do płuc.
- To znaczy, że bardzo cię kocham... chociaż to czyste szaleństwo... i wciąz nie mogę w to uwierzyć... wciąż sie boję... ale chcę być z tobą. - przyciągnał mnie znienacka do siebie i mocno przytulił chowajac swoją twarz w moich włosach. Przez kilka minut nic nie mówił. Panowała niczym nie zmącona cisza.
- Dziękuję. - szepnął w końcu patrząc na mnie. - Dziękuję, że jesteś. Dziękuję, że mnie kochasz. Dziękuję... - przyłożyłam mu palec do ust uciszając go.
- Za nic mi nie dziękuj. Nie robię tego z żadnego powodu. Po prostu, nie mogę oszukiwać siebie, że tego nie chcę. Potrzebuję cię do życia. I nie chce nic w zamian. Tylko ciebie samego.
Pocałował mnie żarliwie biorąc tęsknie w ramiona. W końcu poczułam spokój. Być może był chwilowy, ale nie martwiłam się teraz tym. teraz najwazniejszy był on. - Zrobiłabym dla ciebie wszystko.
- Tak? A nie możesz się do mnie wprowadzić? - zaśmiał się na co ja też parsknęłam śmiechem.
- Pomyślę nad tym, ok? Na razie masz mnóstwo pracy, tylko bym ci przeszkadzała. Z resztą i tak jestem całymi dniami u ciebie...
- Co ty mówisz?? Jakie przeszkadzała?! Właśnie o to chodzi, że nie ma cię wtedy, kiedy ja bym chętnie sie do ciebie przytulił. Na przykład w nocy. W moim łózku. - zaśmiałam się znów.
- Teraz przez tydzień będziesz mnie miał bez przerwy tylko dla siebie. - uśmiechnął się z zadowoleniem na te słowa.
- Kocham cię. - szepnął. Patrzył mi w oczy z takim spokojem jakiego jeszcze u niego nie widziałam. Janet miała rację. Miałam nadzieję tylko, że nie stanie się nic co ten spokój zburzy. Odpowiedziałam mu pocałunkiem, który mówił wszystko.
Nie chciało nam się wstawać. Leżeliśmy w tym łózku aż do samego południa nie niepokojeni przez nikogo. Aż ktoś ośmielił się zadzwonić z recepcji z zapytaniem czy życzymy sobie obiad do pokoju. Mike zamówił wszystkiego po trochu i kazał tylko zapukać, zostawić wózek i odejść.
- Bronisz swojego rewiru? - zaśmiałam się patrząc jak odkłada słuchawkę. Leżałam na brzuchu podparta na łokciach wachlując nóżkami w powietrzu.
- Nie mam zamiaru pozwolić, żeby ktokolwiek inny poza mną cię oglądał, księzniczko. - wymruczał pochylając się do mnie i całując czule. - W tych rajstopkach wyglądasz nie zwykle korzystnie, mała. - dodał sadowiąc się obok mnie i przyglądając się. Warto dodać, że sam nie miał na sobie absolutnie nic...
- To działa w obie strony, kochany. - powiedziałam rzucając w niego poduszką. Zaśmiał się odrzucając ją do mnie. Zaczęliśmy się nią nawzajem okładać, aż do momentu gdy wylądował centralnie na mnie, między moimi nogami, przyciskając delikatnie moje nadgarstki do łóżka. Oddech uwiązł mi w gardle. Czułam się teraz taka odsłonięta... Ale podniecało mnie to. Chciałam by na mnie patrzył. I nie krępował się z tym specjalnie.
Musnął delikatnie moje wargi wciąż spoglądając mi w oczy, jakby chciał w nich dostrzec moje przyzwolenie. Moim zdaniem nie musiał o nic pytać. Ale tym razem miałam nieco inny plan na konfigurację.
Uśmiechnęłam się tajemniczo po czym pokręciłam głową na 'nie'. Otworzył szerzej oczy, ale natychmiast się odsunął. A ja natychmiast to wykorzystałam. Zepchnęłam go na poduszki, które były rozwalone tak nawiasem mówiąc po całym łózku i usiadłam na nim. Pochyliłam się nisko i wymruczałam tuż przy jego ustach...
- Teraz ja tu troche porządzę. - popatrzył mi w oczy i uśmiechnął się lekko.
Michael
Przejęła inicjatywę, co mi się bardzo spodobało, naprawdę. Okazało się, że potrafi być uległa, niemal poddana, ale ma też pazurki. Odpychała moje ręce od tych jej stref, które szczególnie mnie interesowały i robiła to z wielkim złośliwym uśmiechem na twarzy. Cwaniara!
Swoimi ustami zaczęła znaczyć wilgotną ścieżkę w dół mojego ciała. Przymknąłem oczy przyjmując wszystko czym mnie obdarowywała. Ciepło dłoni, które myszkowały tu i ówdzie było bardzo przyjemne, a usta składające czułe pocałunki wokół pępka szczególnie zmysłowe.
Odprężyłem się całkowicie. Mruczałem raz po raz, kiedy zasysała jakiś kawałek mojego ciała pozostawiając na nim widoczny ślad swojej działalności. No cóż, ja też jej zrobiłem parę takich ciekawych zdobień. Powoli dawałem porwać się podnieceniu, które we mnie narastało.
W następnym momencie jednak niemal zadławiłem się powietrzem, kiedy zupełnie niespodziewanie poczułem wilgoć i ciepło na swoim przyrodzeniu. Nie wymagałem tego od niej, ale sama to zrobiła. Wbiłem pożądliwy wzrok w to co robiła, a wszystkie mięśnie w ciele się napięły. Płuca zapomniały od oddechu już dawno...
Miałem w życiu wiele kobiet i wiele z nich robiło tą konkretną rzecz, ale jeszcze nigdy nie czułem przy tym takiej ekscytacji. Ciepło i wilgoć jej ust doprowadzało mnie do obłędu. Co najmniej jakby to był pierwszy raz w życiu.
Ale ona cała była takim moim pierwszym razem. Pierwszą prawdziwą i szczerą miłością, którą nie darzyłem jeszcze tak naprawdę żadnej kobiety. To co czułem do każdej z tamtych wydawało mi się teraz być czymś tak płytkim... Chciałem, by Dona odczuła to w każdym calu. Jak bardzo jest mi bliska, co ze mną wyprawia nawet nie zdając sobie z tego sprawy.
Kiedy w następnej chwili powoli opuściła się na mnie biodrami, wypełniłem ją natychmiast całą. Jej drobne ciało było dla mnie cudownym schronieniem, w którym nie było absolutnie żadnych trosk i zmartwień. Mogłem odetchnąc nie niepokojony dosłownie niczym. Świat i wszyscy ludzie przestawali istnieć i nic sie nie liczyło...
Miłość potrafi mieć kolor czystej krwi, kolor cierpienia i zdrady, ale w tej chwili miała po prostu kolor jej oczu, w które patrzyłem przez calutki czas, aż do samego końca. Tak morski kolor jak najczystsza woda. I był to najpiękniejszy kolor na świecie...
Donata
Nie zdawałam sobie nawet sprawy, że jestem w stanie posunąc się do czegoś takiego, ale byłam z siebie tak dumna jakbym co najmniej na własnych plecach przeniosła Mount Everest. W końcu głód dał nam się porządnie we znaki i w tej właśnie chwili usłyszeliśmy pukanie do drzwi, skrzypienie ustawianego wózka pod drzwiami i ciche oddalające się kroki. A więc postąpili dokładnie tak jak życzył sobie Michael. Wyszczerzyłam się szeroko wskakując pod cienką kołdrę i okrywając się nią. Była zrobiona z przyjemnego chłodzącego materiału, który był czymś niezastąpionym o tej porze roku, gdzie panowały gorączki. W Polsce pewnie temperatura wyglądała teraz podobnie...
- Nie chowaj się. - mruknął z uśmiechem patrząc jak podciągam materiał pod pachy.
- Chyba już dość się napatrzyłeś co nie? Nie słyszałeś, że co za dużo to niezdrowo? - parsknął śmiechem.
- Kochanie, ciebie nigdy nie będzie mi za dużo. - puścił mi oczko i poszedł po wózek z obiadem. Dopiero po chwili skonsternowana skontaktowałam, że poszedł po to z gołym tyłkiem.
- Mike! - zawołałam za nim.
- Jestem jestem! - zaśmiał się wracając z tym wszystkim i wskakując do łózka obok mnie. Popatrzył na mnie przez chwilę widząc moje wielkie oczy. - Co jest?
- Czujesz się aż tak wyzwolony, że wyszedłes na korytarz z gołą dupą? - wybuchnął głośnym śmiechem słysząc moje słowa.
- Jesteś zazdrosna?
- Nie. - burknęłam odwracając głowę. Zaśmiał się znów i pocałował mnie w policzek.
- Wózek zostawili w przedsionku, nie na korytarzu hotelu, kochanie. - natychmiast się rozchmurzyłam. - No tak o wiele lepiej. - szturchnęłam go lekko w ramię próbując się nie uśmiechnąć, ale mi się nie udało.
- Jesteś okropny. A jakby tak naprawdę zostawili na korytarzu?
- Nigdy tak nie robią. - był naprawdę bardzo rozbawiony moim bulwersem.
Jedzonko było przepyszne, wolałam sie nie zastanawiać ile go będzie kosztował ten cały wyjazd. Nie widziałam już sensu w rozmawianiu z nim o tym, bo on i tak zamknie mi buzię. Pocałunkiem, albo tym jedzeniem.
Po południu, kiedy temperatura minimalnie sie obniżyła, wygramoliliśmy się w końcu z tego łóżka z zamiarem wyjścia gdzieś na miasto pozwiedzać. Ale właśnie wtedy zadzwonił mój telefon. Odebrałam nawet nie sprawdzając kto to.
- Idę do recepcji, zaraz wracam. - szepnął mi tuż obok telefonu i cmoknął w ucho. Uśmiechnęłam się.
- Czy to był TEN FACET, o którym mi wtedy mówiłaś??? - natychmiast rozpoznałam głos Iwy. Uśmiechnęłam się szeroko.
- Iwa! Nawet nie spojrzałam, że to ty! Co słychać? - cisza. - Iwa?
- Ty mnie pytasz co U MNIE słychać?? - zamrugałam. Wydawała sie byc czymś obrażona.
- Nadal jesteś zła, że wyjechałam?
- Nie, już nie. Teraz mam nowy powód, by sie na ciebie gniewać. JAK MOGŁAŚ MI NIE POWIEDZIEĆ?! - krzyknęła, aż odsunęłam telefon od ucha.
- Ale o czym? - zapytałam lekko podwyższonym głosem.
- Jak to O CZYM?! Ty nie zgrywaj, wariatki, ty dobrze wiesz o czym mówie! - kompletnie nie rozumiałam o co jej biega.
- Iwa... nie mam bladego pojęcia co ci się stało.
- MICHAEL JACKSON, mówi ci to coś? - walnęła, aż mi oczy wyszły na wierzch.
- Ee... obawiam się, że te dwa słowa mówią coś dosłownie każdemu, ktoś żyje na tym świecie, Iwa... - zawarczała.
- DONA. Ja cię ostrzegam. TY NIE RÓB ZE MNIE DEBILA! - nagle pomyślałam, że skądś się o nas dowiedziała. Ale niby jak? - Cała Polska huczy! Co ja mówię, Polska. CAŁY ŚWIAT! Czytałaś ty ostatnio gazety? Zaglądałaś na Papilota albo Pudla?? Czy robiłaś cokolwiek innego poza migdaleniem się z nim?? - teraz odebrało mi mowę.
- Że... ŻE CO?! - teraz ja prawie krzyknęłam. Zaśmiała się.
- Ty naprawdę nic nie wiesz?
- O CZYM???
- Ktoś wam pstryknął zdjęcie na plaży. W IDEALNEJ CHWILI. Buzi buzi. - parsknęła śmiechem.
Musiałam usiąść. Do głowy przyszło mi tylko jedno pytanie... CZY ON WIE O TYM??? Odpowiedź nadeszła sama. NA PEWNO.
- Iwa... nie miałam pojęcia, że nas...
- Czyli to naprawdę ty?! - wykrzyknęła. - No nie chciało mi się do końca wierzyć, że ta laska z nim na zdjęciu to ty, ale pomyłki chyba być nie może.
- Nie, nie może.
- Dlaczego mi nie powiedziałaś?!
- A co miałam ci mówić? - burknęłam. Byłam wściekła. Niech on tu tylko wróci...
- Jesteś wściekła, nie powiedział ci.
- Żebyś wiedziała. Teraz już wszystko rozumiem. - zaśmiałam się nieprzyjemnie. - Wywlókł mnie nawet do Hiszpanii, żebym czasem czegoś nie zauważyła.
- Do Hiszpanii?
- Tak. Uparł się, że pojedziemy, bo Janet mu powiedziała, że z kolei ja powiedziałam jej, że chciałabym tu przyjechać chociaż na kilka dni. Co za człowiek! Już ja mu urządzę taki teatrzyk, że się nie pozbiera. - zaśmiała się.
- No proszę. Kto by pomyślał, że nasza Dona obezwładni kogoś takiego.
- To raczej on obezwładnił mnie pierwszą. - uśmiechnęłam się mimo wszystko. Co nie znaczyło, że mi przeszło. Wcale nie.
- Rozumiem. - w jej głosie doszukałam się dwuznaczności.
- To się w głowie nie mieści... - zaczęłam chodzić po pokoju. - Powinien był mi powiedzieć, do cholery! Ja jestem w stanie zrozumieć tą jego nadopiekuńczość, ale teraz przesadził.
- Słuchaj, Dona... - zaczęła niemrawo. - A powiedz mi... czy wy coś na poważnie? Czy to tylko takie... wiesz. Ja mam nadzieję, że ty wiesz w co się z nim ładujesz.
- Jak najbardziej poważnie, Iwa. Próbowałam go odegnać na wszelkie sposoby, to chciał nawet karierę dla mnie rzucać.
- Żartujesz!
- Poważnie. Zatłukę go! - znów się roześmiała.
- Nie przejmuj się. W tym co napisali nie ma nawet jednego słowa prawdy.
- Domyślam się.
- Zdegradowali cię do poziomu nastolatki. - obie parsknęłyśmy śmiechem.
- Naprawdę? - szkoda, że nie zabrałam swojego laptopa.
- Tak. Kiedy to przeczytałam wydało mi się, że to kolejna próba uwalenia go gównem gatunku 'pedofil'. Wiesz co mam na myśli.
- Wiem. - warknęłam. - Ale ja nie jestem jednak małą dziewczynką, mają pecha.
- Poszczęściło ci się. Szkoda, że nie widziałaś miny Darka. Hahaha! - była bardzo zadowolona mówiąc mi o tym.
- To znaczy?
- Nie może tego znieść. Rozmawiałam z nim ostatnio. Złapał mnie na mieście. Nie może przełknąc faktu nie takiego, że to Jackson akurat, ale samo to, że jakiś facet cię zakręcił.
- Jego problem.
- Chyba miał nadzieję, że jeszcze do siebie wrócicie.
- Nadzieja matką głupich. - w życiu nie rzuciłabym Michaela dla niego. Aż tak głupia nie byłam. Westchnęłam ciężko. - Już nie mogę się doczekać, aż on wróci z tej recepcji. - warknęłam.
- Naprawdę aż tak cie to denerwuje? I co z tego, że ci nie powiedział? Po co masz sie tym przejmować. Z resztą... - parsknęła śmiechem. - I tak zna cie tylko garstka osób.
- Nie o to chodzi, Iwa. Chyba jednak powinnam wiedzieć, co nie?
- E tam.
- U ciebie wszystko jest e tam!
- Wyluzuj. - zaśmiała sie znów. - Ja będę kończyć. Idę z mamą na wielkie zakupy. Zadzwonię później. Znajdujesz się w naszej, chyba, strefie czasowej, więc nie będę musiała dzwonić w nocy. - uśmiechnełąm się.
Kiedy się pożegnałyśmy usiadłam z powrotem na łóżku próbując się nieco uspokoić, bo inaczej go pogromię. Naprawdę nie potrafiłam pojąc dlaczego mi nie powiedział, tylko wyciągnął na drugi kontynent. Z drugiej jednak strony było w tym coś uroczego.
W końcu usłyszałam jego kroki i po chwili ukazał mi się cały zadowolony.
- Widzę, że humor ci dopisuje, kłamczuchu. - najechałam na niego od razu, aż zatrzymał się w pół kroku.
- Kłamczuchu??
- KŁAMCZUCHU. - powtózyłam nadal siedząc na łózku i patrząc na niego. - Powiedz mi, KOCHANIE, czy jego COŚ, co POWINNAM wiedzieć? Zastanów się dobrze. - popatrzył na mnie badawczo.
- Nie, dlaczego?
- Ach, NIE. - pokiwałam głową. - A ja myślę, że jednak TAK!
- O co chodzi, skarbie? - przykucnął przy mnie i złapał za rękę, która jednak wyszarpnęłam z jego uścisku. Spojrzał na mnie wielkimi oczami kiedy wstałam gwałtownie z łóżka.
- Ty dobrze wiesz, o co chodzi, SKARBIE! - zaczęłam krzyczeć. - I jeszcze kłamiesz mi bezczelnie prosto w oczy. Pytam po raz ostatni, CZY MASZ MI DO POWIEDZENIA COŚ CO MUSZĘ WIEDZIEĆ!
- Na prawdę nie wiem o co ci chodzi... - zaczął podchodząc do mnie. Storpedowałam go poduszką.
- O GAZETY! O PRASĘ, MEDIA I CAŁĄ RESZTĘ TEGO TATAŁAJSTWA! A PRZEDE WSZYSTKIM O TO, ŻE MI NIE POWIEDZIAŁEŚ! - wrzasnęłam. Otworzył szeroko oczy. No, chyba już mu świta.
Michael
Dowiedziała się. Ale JAK? Przecież... Kurwa. Była wściekła jak osa. Właśnie dlatego nie chciałem by wiedziała, nie chciałem by się denerwowała, przejmowała tymi bzdurami.
- Kochanie... - zacząłem łagodnie podchodząc bliżej.
- NIE ZBLIŻAJ SIĘ DO MNIE! - pogroziła mi palcem. - Kłamałeś mi cały czas i nawet siłą do Hiszpanii mnie zataszczyłeś!
- Chciałem cię chronić.
- Przed czym?! Wiesz przed czym powinieneś mnie chronić?! Jest TYLKO JEDNA rzecz przed którą powinieneś mnie chronić! - miałem wrażenie, że zaraz para pójdzie jej uszami. - TWOJA GŁUPOTA, JACKSON!!! - wrzasnęła aż zamrugałem. Dysząca zaczęła chodzić po całej sypialni, az w końcu usiadła na łóżku i chwyciła poduszkę, którą zwinęła jakimś sposobem w kulkę i przycisnęła sobie do brzucha. W tej furii zaczęła kołysać się lekko w przód i w tył. A w następnej chwili dała sobie upust w postaci okładania mnie tą poduszką gdzie popadnie. Nie trwało to jednak zbyt długo, gdyż szybko się zmęczyła i usiadła z powrotem na łózku.
Nastała cisza w której słyszałem tylko jej oddech, który powoli się uspokajał. Nic nie mówiłem, tylko na nią patrzyłem.
- Powinieneś mi powiedzieć. - mruknęła w końcu przecierając twarz. Natychmiast przy niej przyklęknąłem.
- Nie chciałem, byś to czytała i sie tym martwiła. - chwyciłem jej twarz w swoje dłonie. - Chciałem, byś była ze mną szczęśliwa. - wciąż tarła twarz i czoło. Westchnęła.
- Jestem z tobą szczęśliwa, Mike. Bez względu na to czy jakiś szmatławiec robi ze mnie gówniarę.
Spojrzała na mnie zmęczonymi oczami.
- Mam nadzieję, że nie zrobiłam ci większej krzywdy tą poduszką?
- Nie. - uśmiechnąłem się.
- Twoje włosy są innego zdania. - stwierdziła wplatając w nie palce i poprawiając lekko. Znów się uśmiechnąłem.
- Przeżyją. - mruknąłem po czym wstałem i przytuliłem ją siedzącą do swojego brzucha. Po chwili wstała i wtuliła się we mnie sama jeszcze bardziej.
Ta dziewczyna ma naprawdę ognisty charakter, pomyślałem z uśmiechem. Pocałowałem ją w czubek głowy przymykając oczy czując jej zapach. Spojrzała na mnie, pochyliłem się by ją pocałować, ale ode mnie uciekła.
- Nie zasłużyłeś. - burknęła, ale po chwili uśmiechnęła się lekko. - Idziemy na miasto. - zasądziła i wyminęła mnie wychodząc. Cudowna płomienista kobieta...
czwartek, 16 czerwca 2016
21.
Witam. :) Woli wyjaśnienia dzisiaj nieco. Obraz Michaela do tego opowiadania wybrałam sobie z czasów płyty BAD i tak jakby w tamtych czasach się ta akcja cała dzieje. Ma on tu jednak jakieś z 10 lat więcej niż miał w rzeczywistości, ale jak pisałam w poście powitalnym, niektóre rzeczy będą poprzesuwane i są. Z resztą celowo go tak postarzałam, bo chciałam, żeby było te mniej więcej 20 lat różnicy. Tak więc stwierdziłam, że to napiszę gdyby ktoś był zdziwiony. :D
A następny ukarzę się w niedzielę. Zapraszam do czytania. :)
Donata
- Już jesteśmy. - usłyszałam cichy szept tuż przy uchu, a potem delikatny pocałunek całkiem mnie otrzeźwił. Otworzyłam oczy i zobaczyłam twarz Michaela, który przyglądał mi się uważnie z lekkim uśmiechem. Przetarłam oczy jak małe zaspane dziecko, na co jeszcze bardziej się uśmiechnął.
- Szybko. - bąknęłam tylko trochę rozkojarzona. Zaśmiał się cichutko.
Zabraliśmy się z tego samolotu możliwie jak najszybciej. Wkrótce dotarł do mojej świadomości fakt, że nie rozumiem absolutnie ani słowa z tego co mówią kręcący się wokół mnie ludzie. Ostatnimi czasy słyszałam tylko język angielski, z resztą doskonale go znałam. Z hiszpańskiego nie łapałam kompletnie nic.
- Zszokowana? - usłyszałam. Uśmiechnełam się lekko.
- Nie rozumiem ani słowa z tego co ci ludzie mówią. Mam nadzieję, że obsługa będzie umiała mówić po angielsku, bo...
- Będzie, będzie. - zaśmiał się.
Przebrnęliśmy jakoś przez całą płytę i dostaliśmy się w końcu do informacji. Zamówiona taksówka pojawiła się bardzo szybko i zawiozła nas do ekskluzywnego hotelu w Madrycie. Kiedy się zorientowałam gdzie mnie przywlókł znowu zaczęłam marudzić nad tym ile może mu przyjsć za to wydać. Ale ten tylko machnął na mnie ręką, odwrócił sie do mnie tyłkiem i zaczął rezerwować pokój. Jeden. Z jednym wielkim łóżkiem.
- Nie pomyślałeś, żeby zamówić dwa osobne pokoje? - bąknęłam kiedy czekaliśmy na windę, która zjeżdżała do nas diabelsko wolno. Zastanawiałam się też dlaczego nikt go nie rozpoznał... Zaśmiał się.
- A może wynając jeszcze przyzwoitkę? - spojrzał na mnie z szerokim uśmiechem. Spojrzałam na niego spod byka. Winda w końcu się otworzyła i weszliśmy do środka. Kiedy drzwi się zasunęły i ruszyła poczułam jak obejmuje mnie od tyłu i przytula do siebie.
- Mam nadzieję, że będziemy jechać na nasze piętro tak samo długo jak ona zjeżdżała do nas. - szepnął mi na ucho. Uśmiechnęłam się przymykając oczy.
- Znowu coś ci chodzi po głowie... - szepnąłem. - Ciekawa jestem dlaczego nikt cię tu nie poznał...
- Wszyscy mnie poznali. Ale to renomowany hotel. Są nauczeni nie kwiczeć z zachwytu. Z resztą bywałem tu już parę razy, kiedy odbywałem swoje tourne. - popatrzyłam na niego wielkimi oczami. Po chwili spuściłam głowę.
- Gdzie ty jeszcze nie byłeś... chyba tylko na Antarktydzie. Chociaż podejrzewam, że zarobiłbyś kolejny milion grając nawet dla chordy pingwinów. - zaczął się śmiać w głos odrzucając głowę do tyłu.
- Jeszcze tego nie próbowałem. - zarechotał znów. - Ale chyba wezmę to pod uwagę teraz, jak będę podpisywał kontrakt na tourne z płytą ''Bad". Ładne mieliby miny gdybym sobie zażyczył koncert na lodowcu. - parsknęłam śmiechem. - Byłem chyba już wszędzie... w Polsce też. - zerknął na mnie. - Tam najbardziej mi się podobało. Aż nie chciało mi się wierzyć w to co mówiłaś.
- Nie wierzysz mi? Przeprowadź się tam, szybko się przekonasz. - prychnęłam. - Chociaż ty pewnie sam aż tak byś tego wszystkiego nie odczuł na własnej skóze. Pooglądałbyś za to innych.
- Ja wcale nie twierdze, że kłamiesz. - uśmiechnął się. - Może po prostu... z wiadomych przyczyn nie dostrzegam różnych oczywistych rzeczy. Z resztą byłem tam tylko przez chwilę. Co sama mi przypomniałaś, pamiętasz? - spojrzał znów na mnie z uśmiechem.
- Jasne. - odmruknęłam uśmiechając się w ten sam sposób i akurat wtedy winda się zatrzymała i drzwi się otworzyły.
Kiedy weszliśmy do naszego pokoju, szczęka mi opadła...
- To miał być pokój, Mike, a to jest chyba... cały apartament! - byłam w szoku. Całość była piękna, w życiu nie byłam w czymś takim. Hol był przestronny, przechodziło się z niego do wielkiego salonu z gigantycznym oknem na całą ścianę. Cała ta przestrzeń była utrzymana w odcieniach szarości z czernią, ale wyglądało to fantastycznie z jasnymi meblami. Z salonu przez łuk można było przejść do obszernej kuchni, która była utrzymana w takich samych tonach kolorów na ścianach, a meble również były tego samego jasnego koloru co w holu i salonie. Podobała mi się ta jednostajność. To zawsze było dla mnie o wiele bardziej atrakcyjne dla oka niż każdy pokój z innej beczki.
Wróciłam do salonu i dopiero teraz dostrzegłam olbrzymi telewizor wiszący na ścianie a po obu jego stronach stojące wysokie podłużne zgrabne głośniki. Nie przywiązywałam jednak do tego większej uwagi. Zainteresowały mnie bowiem drzwi naprzeciwko. Podeszłam do nich i powoli otworzyłam.
Moim oczom ukazał się duży pokój, sypialnia, z wielkim łóżkiem, na którym zmieściłoby się ze czterech ludzi. Ale sądząc po ilości poduszek, było przeznaczone dla dwóch osób. Nadal był utrzymany w tych samych kolorach co reszta, ale tutaj dodano nieco nowej barwy, brązu i delikatnego beżu. Od razu przypadł mi do gustu.
A następny ukarzę się w niedzielę. Zapraszam do czytania. :)
Donata
- Już jesteśmy. - usłyszałam cichy szept tuż przy uchu, a potem delikatny pocałunek całkiem mnie otrzeźwił. Otworzyłam oczy i zobaczyłam twarz Michaela, który przyglądał mi się uważnie z lekkim uśmiechem. Przetarłam oczy jak małe zaspane dziecko, na co jeszcze bardziej się uśmiechnął.
- Szybko. - bąknęłam tylko trochę rozkojarzona. Zaśmiał się cichutko.
Zabraliśmy się z tego samolotu możliwie jak najszybciej. Wkrótce dotarł do mojej świadomości fakt, że nie rozumiem absolutnie ani słowa z tego co mówią kręcący się wokół mnie ludzie. Ostatnimi czasy słyszałam tylko język angielski, z resztą doskonale go znałam. Z hiszpańskiego nie łapałam kompletnie nic.
- Zszokowana? - usłyszałam. Uśmiechnełam się lekko.
- Nie rozumiem ani słowa z tego co ci ludzie mówią. Mam nadzieję, że obsługa będzie umiała mówić po angielsku, bo...
- Będzie, będzie. - zaśmiał się.
Przebrnęliśmy jakoś przez całą płytę i dostaliśmy się w końcu do informacji. Zamówiona taksówka pojawiła się bardzo szybko i zawiozła nas do ekskluzywnego hotelu w Madrycie. Kiedy się zorientowałam gdzie mnie przywlókł znowu zaczęłam marudzić nad tym ile może mu przyjsć za to wydać. Ale ten tylko machnął na mnie ręką, odwrócił sie do mnie tyłkiem i zaczął rezerwować pokój. Jeden. Z jednym wielkim łóżkiem.
- Nie pomyślałeś, żeby zamówić dwa osobne pokoje? - bąknęłam kiedy czekaliśmy na windę, która zjeżdżała do nas diabelsko wolno. Zastanawiałam się też dlaczego nikt go nie rozpoznał... Zaśmiał się.
- A może wynając jeszcze przyzwoitkę? - spojrzał na mnie z szerokim uśmiechem. Spojrzałam na niego spod byka. Winda w końcu się otworzyła i weszliśmy do środka. Kiedy drzwi się zasunęły i ruszyła poczułam jak obejmuje mnie od tyłu i przytula do siebie.
- Mam nadzieję, że będziemy jechać na nasze piętro tak samo długo jak ona zjeżdżała do nas. - szepnął mi na ucho. Uśmiechnęłam się przymykając oczy.
- Znowu coś ci chodzi po głowie... - szepnąłem. - Ciekawa jestem dlaczego nikt cię tu nie poznał...
- Wszyscy mnie poznali. Ale to renomowany hotel. Są nauczeni nie kwiczeć z zachwytu. Z resztą bywałem tu już parę razy, kiedy odbywałem swoje tourne. - popatrzyłam na niego wielkimi oczami. Po chwili spuściłam głowę.
- Gdzie ty jeszcze nie byłeś... chyba tylko na Antarktydzie. Chociaż podejrzewam, że zarobiłbyś kolejny milion grając nawet dla chordy pingwinów. - zaczął się śmiać w głos odrzucając głowę do tyłu.
- Jeszcze tego nie próbowałem. - zarechotał znów. - Ale chyba wezmę to pod uwagę teraz, jak będę podpisywał kontrakt na tourne z płytą ''Bad". Ładne mieliby miny gdybym sobie zażyczył koncert na lodowcu. - parsknęłam śmiechem. - Byłem chyba już wszędzie... w Polsce też. - zerknął na mnie. - Tam najbardziej mi się podobało. Aż nie chciało mi się wierzyć w to co mówiłaś.
- Nie wierzysz mi? Przeprowadź się tam, szybko się przekonasz. - prychnęłam. - Chociaż ty pewnie sam aż tak byś tego wszystkiego nie odczuł na własnej skóze. Pooglądałbyś za to innych.
- Ja wcale nie twierdze, że kłamiesz. - uśmiechnął się. - Może po prostu... z wiadomych przyczyn nie dostrzegam różnych oczywistych rzeczy. Z resztą byłem tam tylko przez chwilę. Co sama mi przypomniałaś, pamiętasz? - spojrzał znów na mnie z uśmiechem.
- Jasne. - odmruknęłam uśmiechając się w ten sam sposób i akurat wtedy winda się zatrzymała i drzwi się otworzyły.
Kiedy weszliśmy do naszego pokoju, szczęka mi opadła...
- To miał być pokój, Mike, a to jest chyba... cały apartament! - byłam w szoku. Całość była piękna, w życiu nie byłam w czymś takim. Hol był przestronny, przechodziło się z niego do wielkiego salonu z gigantycznym oknem na całą ścianę. Cała ta przestrzeń była utrzymana w odcieniach szarości z czernią, ale wyglądało to fantastycznie z jasnymi meblami. Z salonu przez łuk można było przejść do obszernej kuchni, która była utrzymana w takich samych tonach kolorów na ścianach, a meble również były tego samego jasnego koloru co w holu i salonie. Podobała mi się ta jednostajność. To zawsze było dla mnie o wiele bardziej atrakcyjne dla oka niż każdy pokój z innej beczki.
Wróciłam do salonu i dopiero teraz dostrzegłam olbrzymi telewizor wiszący na ścianie a po obu jego stronach stojące wysokie podłużne zgrabne głośniki. Nie przywiązywałam jednak do tego większej uwagi. Zainteresowały mnie bowiem drzwi naprzeciwko. Podeszłam do nich i powoli otworzyłam.
Moim oczom ukazał się duży pokój, sypialnia, z wielkim łóżkiem, na którym zmieściłoby się ze czterech ludzi. Ale sądząc po ilości poduszek, było przeznaczone dla dwóch osób. Nadal był utrzymany w tych samych kolorach co reszta, ale tutaj dodano nieco nowej barwy, brązu i delikatnego beżu. Od razu przypadł mi do gustu.
Weszłam głębiej rozglądając się po całym pomieszczeniu. Przysiadłam na moment na tym wielkim łózku i pogładziłem dłonią narzutę. Była idealnie gładka i cudowna w dotyku. Całość była przestronnie ułożona, tak by gość się o nic nie potknął. W Polsce w każdym pokoju hotelowym można było sobie wybić zęby o byle co dosłownie.
- Na pewno jest bardzo wygodne. - usłyszałam nagle i spojrzałam za siebie. Michael stał w otwartych drzwiach opierając się o drewnianą czarną futrynę i przyglądał mi się z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Już ja doskonale wiedziałam co mu chodzi po głowie. Ale jakoś... Patrząc na to łóżko jakoś nie umiałam sobie wyobrazić... A może jednak? Może po prostu za dużo o tym myślałam? Może powinnam zacząć działać zamiast myśleć bez przerwy, bo to chyba wszystko komplikuje...
- Tak, z całą pewnością wygodne... - mruknełam. Nagle pomyślałam, że może tym stwierdzeniem dałam mu coś do zrozumienia... W końcu stwierdziłam, że nawet jeśli... to raczej nie ma się czego bać. Było tam tak pięnie... ale umknął mi jeden szczegół. BARDZO ZNACZĄCY.
- A to co?! - wstałam zaskoczona patrząc w szybę pomieszczenia wielkości jedenej drugiej sypialni. Była to łazienka, przyłączona do pokoju, ale jedna z jej ścian miała okno wychodzące wprost na łóżko. No ładnie... Miałam tylko nadzieję, że jest tam jakaś zasłona?
Mike podszedł do mnie kilka kroków i spojrzał w to samo miejsce. Na jego twarzy od razu pokazał się szeroki uśmiech. Popatrzyłam na niego spod byka.
- Wiedziałeś o tym NIC NIEZNACZĄCYM szczególe, kiedy wybierałeś ten... apartament?? - zapytałam wbijając w niego swoje oczy.
- Skąd! Co ty! - zaczął się zapierać, ale ja i tak wiedziałam swoje.
- Nie udawaj debila, bo i tak już nim jesteś! Przyznaj się! Zrobiłeś to celowo. - w końcu spuścił głowę i wzrok na dywan pod naszymi stopami, ale po chwili i tak zerknął na mnie uśmiechając się z samozadowoleniem. - Uuuch! - fuknęłam tupiąc nogą w miejscu. - Jesteś niemożliwy!
- Oj Dona. - zaśmiał się. - Przecież nie jesteśmy dziećmi. Poza tym, jest roleta, spokojnie. - widocznie bawiła go moja reakcja. Mnie po częsci też, ale za nic w świecie nie chciałam dać tego po sobie poznać.
- Być może. Ale to cię nie usprawiedliwia do stosowania takich podstępów. - mruknęłam. - To co teraz robimy? - zerknęłam z dystansem na wielkie łoże. Uśmiechnął się lekko pod nosem.
- Nie jesteś zmęczona po tylu godzinach lotu? - zapytał patrząc wciąz na mnie. - Powinnaś odpocząc. Ja zamówię jakieś przekąski przez telefon... i powiem, żeby nam nie przeszkadzali. - mruknął na co przeniosłam swój wzrok na niego.
- Masz jakieś konkretne plany? - wyszczerzyłam się, już nie mogłam wytrzymać.
- Ja? Skąd. Podejrzewasz mnie, że będę chciał cię uwieść?
- Dokładnie.
Dawno z nikim nie rozmawiało mi się tak lekko. Jak dotąd to tylko z Iwą mogłam tak swobodnie rozmawiać nie obawiając się niczego. Nawet z Darkiem nie miałam takiej swobody. Teraz zaczynałam dostrzegać jak płytki i dziecinny w gruncie rzeczy był nasz związek. Dopiero teraz zaczynam rozumieć istotę tej rzeczy. Dopiero Michael pozwolił mi to odczuć dogłębnie.
Przepracowywał się w tym studiu więc nawet cieszyłam się, że zaciągnął mnie do tej Hiszpanii bo i on tu odpocznie. Kiedy wracał taki blady, padnięty po całym dniu, ciężko mi było na niego patrzeć, jak siadał w salonie i najchętniej to już by tak został i zasnął. Kiedy nagrywał tekst do piosenki nie wyglądał aż tak źle, te wygibasy które każą mu robić, albo które on sam wymyśla, co bardzo prawdopodobne, kosztują go mnóstwo energii. Któregoś razu zauważyłam, że bierze jakieś leki.
Nie mogłam się powstrzymać i sprawdziłam co to było, kiedy jego nie było w domu. Pewnie by się za to na mnie wkurzył, ale co tam. Sprawdziłam i dowiedziałam się, że to jakieś środki pobudzające, a miał tam jeszcze coś, co miało usypiać, więc chyba brał to na sen. W żołądku mi się przewracało, kiedy myślałam, że on się tym wszystkim faszeruje...
I choćby to właśnie uświadomiło mi jak głębokim uczuciem go darzę. Wzięło się praktycznie znikąd i nie wiadomo kiedy. Martwiłam się, że spartaczy sobie zdrowie... To była jego pasja, ale... czy muszą aż tak na niego naciskać?
- Co się dzieje? - usiadł obok nawet nie wiedziałam kiedy. Chyba zauważył moją niewyraźną minę. - Nie dotknę cię nawet palcem, wierz mi... - pokręciłam głowa.
- Nie o to chodzi. - mruknęłam patrząc na swoje ręce. Wiedziałam, że teraz będzie chciał wyciągnąc ze mnie co mi chodzi po głowie. Czułam, że będzie zły, ale chciałam z nim o tym porozmawiać.
- A o co? - zapytał delikatnie. Spojrzałam na niego.
- Będziesz na mnie zły. Tak myślę.
- Dlaczego mam być na ciebie zły? - zdziwił się.
- Bo... ale nie krzycz na mnie bo mi uszy pękną. - uśmiechnął się. - No więc... Kiedyś widziałam, przez przypadek, jak brałeś jakieś lekarstwa. - zerknęłam na niego. Uniósł wysoko jedną brew.
- I co? - chyba już się domyślał.
- No i... chciałam wiedzieć co to i poszłam zobaczyć jak cie nie było. - powiedziałam to tak szybko, że nie byłam pewna czy mnie zrozumiał. Spuściłam głowę.
- Czy ja ci grzebię po szafkach? - po chwili padło pytanie.
- No nie, ale...
- To dlaczego ty to robisz?! - wiedziałam, że się wścieknie.
- Bo się o ciebie martwię? - spojrzałam w końcu na niego.
- Niby czemu masz się o mnie martwić, co?! Dzieje się coś?! - wstał poirytowany z łóżka.
- Nie krzycz na mnie, dobrze? - teraz ja podniosłam nieco głos. - Myślisz, że to co się dzieje między nami działa tylko w jedną strone?! Ty masz prawo jęczeć mi na każdym kroku, siłą wpychać mnie do swojego wyra, ale ja nie mam prawa do niczego?! - wstałam momentalnie podchodząc do niego na bardzo bliską odległość. - Uważaj, chłopaku, nie chcesz odczuć na swojej skórze mojego chłodu. Chyba, że robisz sobie ze mnie jaja i chodzi ci tylko o to, żeby mnie przelecieć. Nie zdziwiłabym się wcale. - to już była moja złośliwość i celowo to powiedziałam by go jeszcze bardziej rozdrażnić, nie dlatego, że tak uważałam.
Popatrzył na mnie wielkimi oczami. Widać było, że zaniemówił.
- Twoja mina jest bardzo wymowna. - powiedziałąm chcąc dolać jeszcze więcej oliwy do ognia.
- Naprawdę tak uważasz? Naprawdę myślisz, że byłbym do tego zdolny? W takim razie chyba naprawdę się pomyliłem co do ciebie! - teraz to ja się zapowietrzyłam.
- Ty się pomyliłes co do mnie?! Ty nie bądź śmieszny! To ty tu przechodzisz kryzys wieku średniego, nie ja, uganiasz się za młoda panienką, o czym to świadczy?!
Wyglądał naprawdę śmiesznie kiedy tak wytrzeszczał na mnie oczy i otwierał buzię jakby chciał coś powiedzieć, ale nie wiedział co.
- Nie bądź bezczelna. - powiedział w końcu.
- Ja?! - krzyknęłam. - Ja się tylko o ciebie martwię, a ty robisz mi awanturę, jakbyś miał kompletnie w dupie co czuję widząc jak się trujesz przez konowałów którzy każą ci pracować szesnaście godzin na dobę! Z resztą, MASZ TO W DUPIE, twoje zachowanie dobitnie mi o tym mówi! PRZEPRASZAM! - odepchnęłam go kierując się do łazienki.
- Przestan pleść bzdury! Dobrze wiesz, że to nieprawda! - powiedział łapiąc mnie za ramię. Mimo, że był zdenerwowany panował nad odruchami i nie ściskał mnie mocno a jedynie trzymał mnie bym mu nie uciekła. - Jestem zły na siebie, że to widziałaś, bo wiem, że będziesz się teraz zamartwiać!
- I dlatego wyżywasz się teraz na mnie? - zapytałam patrząc na niego bojowo.
- Nie chcę się na tobie wyżywać, po prostu... - westchnął ciężko nie mogąc odnaleźć słów.
Zwiesiłam głowę. Pierwsza kłótnia, pomyślałam nagle i o dziwo uśmiechnęłam się. Zauważył to.
- Co jest? - zapytał.
- Nic. Po prostu własnie przyszła mi do głowy taka myśl, że zaliczyliśmy już swoją pierwszą kłótnie. - mruknęłam po czym zerknęłam na niego. Uśmiechnął się po chwili. Sytuacja nagle zmieniła się o sto osiemdziesiąt stopni. Westchnął po chwili i przytulił mnie mocno.
- Chyba masz rację. - pocałował mnie w czubek głowy. - Wiem, że biorę tego świństwa za dużo, staram się to ograniczać do absolutnego minimum. Ale czasami po prostu nie daję rady. Zmęczenie jest tak potężne, że aż nie daje wypocząć.
- Wiem coś o tym. - mruknełam. - Ale i tak się martwię. - przycisnął mnie mocniej do siebie.
- Nic mi nie będzie. To nie groźne substancje...
- Wszystko w nadmiarze jest szkodliwe. Arsen jest trucizną, w małych ilościach działa jednak leczniczo, ale jak człowiek będzie go przyjmował za dużo to w końcu się otruje. Ze wszystkim tak jest. Prosty alternatywny przykład. Jak za dużo opchasz się jedzeniem, to organizm też jakoś na to reaguje, co nie? - zaśmiał się pod nosem.
- No dobrze, wiem, masz rację. Obiecuję, ze będę trzymał się z dala od tych prochów. Chyba, że już naprawdę będę zdychał styrany przez prezesa.
- Może jednak dobrze, że tu wyjechalismy. Gdybyśmy byli na miejscu w każdej chwili by mógł cię tam wezwać, a tak... nie polecisz. - uśmiechnęłam się patrząc mu w oczy.
- I tak dał mi wolne. Dlatego mogłem tu z tobą przylecieć.
- No tak, ale gdyby nie to w każdej chwili mógłby ci odwołać to wolne. A tak? Ja wygrywam. - znów się uśmiał.
Było dość wcześnie, wylądowaliśmy w Madrycie o ósmej rano. Myślałam, że po tym jak przekimałam się w samolocie nie będzie chciało mi się spać, ale po jakimś czasie leżenia z nim razem w łóżku w końcu zmorzył mnie sen.
Opowiadał mi o swojej pracy, o muzyce, jak to wszystko powstaje krok po kroku. Jak słowa jakiejś nowej piosenki mogą przyjść mu do głowy dosłownie zawsze i wszędzie. Opowiedział mi też śmieszną historię o swoim świętej pamięci teściu, z której śmiałam się przez dziesięć minut. Otóż podobno Presley potrafił napisać tekst nowego utworu choćby na kawałku papieru toaletowego, gdy akurat siedział na kiblu. Podobno zawsze nosił przy sobie pióro na takie okazje. Nie mogłam się z tego naśmiać.
- No tak było! - mruknął samemu cicho chichocząc.
- Odnoszę wrażenie, że powiedział to tylko dla samego śmiechu, a z prawdą nie miało to wiele wspólnego.
- Tak myślisz? - rechotaliśmy dalej razem.
Przysnęłam nawet nie wiedziałam kiedy. Ostatnie co zapamiętałam to jak leżałam razem z nim, jak obejmował mnie ramionami przytulając do swojej klatki piersiowej. Ja gładziłam go po ramieniu przymykając raz po raz oczy i... czarna dziura. Musiałam w końcu zasnąć.
Kiedy się przebudziłam wciąz leżałam blisko niego wtulona w jego pierś. Obejmował mnie wciąż, czułam się naprawdę bezpiecznie. Wciąż nie do końca mogłam uwierzyć, że ten facet naprawdę... mnie pokochał. Już pomijając sam fakt tego, że to właśnie Michael. Ale przede wszystkim chodziło o fakt taki, że był tyle ode mnie starszy. I to właśnie jeszcze bardziej mnie do niego ciągnęło. Przy nim czułam się zupełnie inaczej, naprawdę atrakcyjna i wartościowa. Jego bliskość mnie rozpalała, sprawiał, że miałach ochotę... przymknęłam oczy. Musiałam się opanować. Ale wyglądał tak słodko kiedy spał.
Zsunełam się lekko z niego i przyjrzałam uważnie jego twarzy. Był spokojny i rozluźniony. Oddychał miarowo nawet się nie poruszając. Wyciągnałem ostrożnie rękę i dotknęłam palcami jego ust. Zaczęłam badać delikatnie ich fakturę opuszkami palców, przejeżdżając wzdłuż krawędzi warg. Dalej przesunąłem palce na jego nos, a potem na powieki, najpierw jedną potem drugą. Zamrugał lekko, ale nie otworzył oczu ani się nie poruszył...
Nie śpisz, cwaniaku, pomyślałam z lekkim uśmiechem i postanowiłam troche się z nim podroczyć. Przejechałam powoli paluszkami po jego policzku i zsunęła je na szyję. Łaskotałam lekko jego skórę, ale w żaden sposób nie reagował. Przesunęłam jeden paluszek na jego jabłko Adama, na co przełknął tylko ślinę, ale nic po za tym się nie wydarzyło. Zmrużyłam oczy.
Postanowiłam posunąc się jeszcze o krok dalej. Zjechałam dłonią na jego tors i zaczęłam go nie śpiesznie gładzić, rysować paluszkiem na nim jakieś wzory. Wyczułam jak się spina. Chyba musiał bardzo nad sobą panować, żeby sie w żaden sposób nie poruszyć. Uśmiechnęłam się zadowolona z siebie. W następnej chwili moja rączka znalazła się na jego brzuchu. Sama odczuwałam jak moje serce zaczyna szybciej bić. Zaczęłam powoli okrężnymi ruchami masować to miejsce obserwując wciąz jego twarz. Wytrwale wciąz udawał, że śpi choć były pewne sygnały, że jest zupełnie inaczej.
Dopiero kiedy moje palce zahaczyły o brzeg spodni i minimalnie się pod nie wsunęły...
- Jeśli posuniesz się dalej choćby o milimetr... będziesz mieć problem, kochanie... - usłyszałam. Spojrzałam na niego z szerokim uśmiechem. Patrzył na mnie oczami pełnymi pożądania. Chyba odrobinkę przesadziłam. Ale i tak byłam z siebie zadowolona.
- Nie trzeba było udać, że tak mocno śpisz. Co najmniej jak niedźwiedź. - zaśmiałam się.
- Nie udawałem. Obudziłaś mnie. - powiedział układając się na boku przodem do mnie.
- Jasne. - parsknęłam śmiechem.
- Nabroiłaś, powinienem cię ukarać. - wymruczał z uśmieszkiem patrząc na mnie. Poczułam jego dłoń swoim udzie, zacisnął ją lekko.
- Nie wolno. - powiedziałam cichym szeptem z szerokim szczerzem widząc jego wielkie oczy. Po chwili zmrużył je, uśmiechnął się i przesunął dłoń na mój tyłek. Zaczerwieniłam się lekko. - Nie wolno, zboczuchu. - powtórzyłam nadal sie usmiechając.
- Na pewno? - zapytał przesuwając dłoń na moje plecy. Z lekkim uśmiechem podniosłam się i zawisnęłam nad nim nisko, tuż przy jego ustach. Patrzył na mnie wyczekująco.
Usiadłam na nim okrakiem całując go czule. Chyba mu się to spodobało, sądząc po tym jak lekko wbił palce w moje biodra. Robiło się coraz goręcej, a kiedy wsunął dłonie pod moją bluzkę odsunęłam się.
- Chyba musimy przystopować, bo... - zaśmiał się. Podniósł się i pocałował mnie w kącik ust.
- Jesteś niemożliwa. Najpierw rozpalasz mnie do czerwoności, a potem uciekasz, pozostawiając mnie takiego szalejącego. Jesteś niedobra! - teraz ja się zaśmiałam.
- Może kiedyś ci to zrekompensuję. - wymruczałam i cmoknęłam go w czubek noska schodząc z niego.
- Trzymam cie za słowo. - usłyszałam. - Ale całą impreze chyba zaczniemy dopiero od jutra rana. - wstał z łóżka i przeciągnął się. - Podróż była męcząca, chyba powinnaś porządnie się wyspać. - podszedł do mnie i znów przytulił się do moich pleców.
- Znów się nade mną trzęsiesz, Mike.
- A nad kim innym mam to robić jak nie nad tobą? - stwierdził z uśmiechem. - Świata poza tobą nie widzę.
- Cóż za deklaracja. - wyszczerzyłam się.
- Mówię prawdę.
- No ja ci wierzę!
Na dworze było już dość szaro, ale temperatura na pewno nie spadła poniżej dwudziestu stopni. Nagle zdałam sobie sprawę, że jestem całkiem blisko domu. Wystarczy minąc tylko Francję, przebrzydłe Niemce i już Polska... Uśmiechnęłam się lekko pod nosem.
W następnej chwili zaczęliśmy się kłócić kto pierwszy pójdzie pod prysznic. Rzucaliśmy w siebie poduszkami ze śmiechem, aż w końcu stanęło na tym, że to on pójdzie pierwszy, bo ja jako kobieta będę siedzieć tam wieczność. Zgodziłam się więc go puścić wspaniałomyślnie i kiedy zniknął w łazience, co było pojęciem względnym bo wciąż widziałam go przez to okno, podeszłam do swojej torby.
W łazience był i prysznic i duża wanna. Spojrzałam na niego znacząco, na co on wyszczerzył się szeroko i podszedł do okna zasuwając szczelnie całą roletę. Odetchnęłam. Wolałam unikać pokus... ale w następnej chwili kolejna pokusa wylazła z mojej własnej torby.
- Co to jest... - bąknęłam wytrzeszczając oczy na to co wpadło mi w ręce. Na pewno ja sama tego nie spakowałam...
Prezent od szwagierki. :D Miłej zabawy!
Janet
Tak głosił krótki napis na karteczce doczepionej do opakowania. Przełknęłam ślinę wciąż gapiąc się na opakowanie wielkimi oczami. Co za menda! Nawet nie zauważyłam, żeby zbliżała się do mojej torby! Kiedy ona to tu wsadziła?
Była to bardzo seksowna bielizna z jakimś szlafroczkiem... W życiu sama bym sobie tego nie kupiła. Niby byłam świadoma swojej atrakcyjności, ale jakoś tak... Popatrzyłam w zasłonięte okno łazienkowe. Słychać było lejącą się wodę spod prysznica. Gdyby zobaczył mnie w czymś takim, pewnie dostałby zawału... Zmarszczyłam brewki...
Dobra, za dużo myślę. Niby nad czym się tu zastanawiać? Dałam sobie mentalnego kopa w dupę i stwierdziłam, że zaszaleję. Raz się żyje przecież, nie? Szybko zawinęłam paczuszkę w ręcznik tak by jej nie zauważył gdy wyjdzie. Zabrałam całą resztę potrzebnych rzeczy i gdy w końcu wylazł minęłam go z tajemniczym uśmieszkiem na twarzy i zamknęłam się w łazience na klucz.
Michael
Westchnąłem kiedy schowała się w łazience. Próżne moje nadzieje, że odsłoni okno, a jakże. Pokręciłem głową na boki z uśmiechem podchodząc do telewizora SONY stojącego naprzeciw łóżka. Odnalazłem pilota i zacząłem przerzucać kanały w poszukiwaniu jakiejś anglojęzycznej stacji. Nic jednak nie znalazłem. Za to zadzwonił mój telefon.
Spojrzałem na wyświetlacz i poczułem ucisk w żołądku. Skoro to ten facet z ochrony to musi chodzić o ten tekst w gazecie. Usłyszałem szum wody w łazience. Odebrałem.
- Słucham. - czułem gulę w gardle.
- DAILY MIRROR chce przeprowadzić z tobą wywiad, jutro. Gdzie ty jesteś? - westchnąłem.
- Jutro? Mogą zapomnieć. Nie obrócę się tak szybko z kontynentu na kontynent.
- Co ty opowiadasz?
- Jestem w Europie. - cisza.
- W Europie? - powtórzył by mieć pewność. Uśmiechnąłem się pod nosem.
- Tak. W Hiszpanii.
- Co ty teraz robisz w Hiszpanii??
- Wyjechałem na krótki urlop po prostu. Mam wolne w pracy. - wzruszyłem ramionami. - Nigdzie nie mam zamiaru się stąd ruszać.
- Tak? A ta panna jest z tobą, rozumiem?
- Tak. - odpowiedziałem tylko. - Pisali coś nowego?
- Każdy szmatławiec coś pisał. Wzdłuż i wszerz całego kraju. - westchnąłem przymykając oczy.
- Dobra, powiedz im, że się zastanowię... cokolwiek. Powiedz, że jestem zajęty, że mnie nie ma, wymyśl coś i już. Załatwię to wszystko jak wrócimy.
- Dobra, jak sobie życzysz. Powiedziałeś tej swojej małej?
- Nie i nie dowie się. - rzuciłem dość ostro.
- Hm, no jak chcesz. - usłyszałem zakręcaną wodę.
- Słuchaj... pogadamy później, jak wrócę. Nie chcę, żeby coś usłyszała...
- No dobra. Byle szybko.
Westchnąłem i zdążyłem się rozłączyć, kiedy usłyszałem otwierane za sobą drzwi.
- Szybko ci to poszło, a podobno baby tak długo siedzą w... - zacząłem ale urwałem w pół słowa, kiedy ją zobaczyłem.
Oczy wyszły mi na wierzch. Akurat stałem tuż przy łóżku więc usiadłem na nie patrząc na Donę wielkimi oczami. Serce przyspieszyło mi chyba do 150. Poczułem napięcie zbierające się w wiadomym miejscu...
Wyglądała... oszałamiająco. Nie umiałem ubrać tego w słowa, była po prostu piękna, wystrzałowa, aż przełknąłem ślinę. Miała na sobie czarną bieliznę, skąpe majteczki i czarne cienkie rajstopki pod biodra. Na siebie miała zarzucony czerwony z czarnym akcentem szlafroczek... ale tak naprawdę wyglądała w tym wszystkim jeszcze bardziej nago niż gdyby rzeczywiście nic na sobie nie miała.
- C-co to... - wydukałem patrząc wciąz na nią. Uśmiechnęła się.
- Prezent od Janet. - mogłem się domyślić. - Z dopiskiem "Miłej zabawy". - otworzyłem szeroko oczy. Zacząłem płyciej oddychać, podniecenie coraz bardziej było wyczuwalne.
Podeszła do mnie. Poruszała się powoli, jak dzika kotka, a przynajmniej tak wyglądała w moich oczach. Była gorąca... i mnie też rozpalała do niewyobrażalnej temperatury.
Kiedy usiadła mi okrakiem na kolanach niemal namacalnie poczułem ten prąd, ktory zaczął między nami przepływać. Nic już nikt nie mówił. Nie było takiej potrzeby. Do tych rzeczy nie potrzeba słów... Położyłem delikatnie dłonie na jej biodrach i przesunąłem na tyłeczek. Uśmiechnęła się obejmując mnie za szyję i ocierając się o mnie sugestywnie...
- Jesteś pewna...? - zapytałem, na co ona przyłożyła mi palec do ust.
- Stwierdziłam, że za dużo myślę. Powinnam więcej działac, a mniej myśleć... nie sądzisz? - szepnęła tuż przy moich ustach.
- Jestem jak najbardziej za... - wyszeptałem i już po chwili całowałem ją namiętnie przyciskając jej drobne ciałko do siebie.
Chciałem poczuć ją całą, jak najbardziej, jakby miała mi zaraz uciec, zniknąć i nigdy więcej nie wrócić. To było irracjonalne poczucie, ale bałem się, że po wszystkim okaże się, że tylko śniłem piękny sen. Gdybym się z niego obudził, okazałby sie być prawdziwym koszmarem.
- Ten szlafroczek nie będzie ci potrzebny... - wymruczałem powoli zsuwając go z jej ramion. Aksamitny materiał opadł lekko na podłogę obok łóżka. Objęła mnie ramionami patrząc w oczy jakby chciała mnie sprowokować. Dobrze jej szło. Ale nie chciałem zrobić czegoś przez co straciłaby do mnie zaufanie. To była delikatna sprawa... Uśmiechnęła się.
Miałem teraz na wyłączność całe jej ciało, eksponowała mi je w całej swojej okazałości. Delikatna falbana spływająca na jej brzuch i plecy była tak cienka, że nie mal jej nie czułem badając palcami te rejony jej ciała. Miałem ochotę zerwać z niej tą firanę, która tylko mi przeszkadzała.
Zaatakowałem pocałunkami jej szyję, na co odrzuciła głowę do tyłu wzdychając dźwięcznie i ocierając się o zawartość moich spodenek... Przeszył mnie prąd. Wbiłem lekko palce w jej skórę przeciągając powoli językiem od jej obojczyka po uszko. Dalej już wszystko poszło samo...
Popchnęła mnie na łózko, na którym położyłem się płasko i zaatakowała moje usta swoimi. Mruknąłem cicho szalejąc z pożądania. Miałem ochotę ją wziąć, po prostu. W następnej chwili przekoziołkowałem się z nią będąc teraz na górze.
Jej zapach doprowadzał mnie do obłędu. Upajał mnie i pozbawiał zmysłów. Przyszpiliłem ją do łóżka kiedy objęła mnie swoimi nózkami, chwyciłem za nadgarstki i przycisnąłem do łóżka. Słuchałem jej westchnień i jęków, kiedy pieściłem jej wrażliwą skórę na szyi. Chciała tego jak nigdy w życiu, czułem to. Ja też tego pragnąłem. Pragnąłem jej. I tylko jej.
Zawarczałem, kiedy całując jej dekolt natrafiłem na materiał jej kostiumu. Wybitnie nie podobała mi się jego obecność w tym miejscu. Bardzo szybko się go pozbyłem uwalniając dwie piękne poduszeczki, które domagały się mojego zainteresowania.
Posmakowałem każdej po kolei, drażniąc i całując, schodziłem co raz niżej wzdłuż jej ciała, aż znowu natrafiłem na materiał. Syknąłem. Usłyszałem jej chichot i spojrzałem na nią. Była rumiana i patrzyła na mnie wyczekująco.
- Pozbędziemy się tego... - szepnąłem. - Ale rajstopki sobie zostawimy...
Tak właśnie zrobiłem i po chwili spoglądając jeszcze na nią, zanurzyłem język i usta w jej wilgotnym kwiecie. Wygięła się automatycznie z jękiem, poczułem jak szarpie mnie za włosy. Z ust potoczyła się przepiękna kakofonia dźwięków, od westchnień po okrzyki. Czułem, że jest blisko, widziałem to kiedy patrzyłem na jej twarz. Ale chciałem dać jej rozkosz w nieco inny sposób.
- Nie... - szepnęła popychając mnie z powrotem na dół, kiedy się podniosłem. Uśmiechnąłem się i pocałowałem ją na co zajęczała w moje usta.
- Kocham cię. - wyszeptałem.
Podciągnąłem ją na sam środek łóżka. Przyciągnęła mnie do siebie przywierając do mnie ustami, z czego byłem bardzo zadowolony. Po kilku minutach wzajemnych pieszczot i czułości poczułem jej ciepłą łapkę na SOBIE... aż się zapowietrzyłem kiedy zaczęła dziarsko przesuwać rączką wzdłuż trzonu. Zagryzłem wargę przymykając oczy.
W mgnieniu oka pozbyłem się z jej pomoca tego co miałem akurat na sobie i tak oboje spletliśmy się ze sobą kochając się namiętnie. Poruszałem się powoli, na początku by przyzwyczaić ją do siebie. Po jakimś czasie jednak spokojne płynne ruchy przerodziły się w dziki szał i oboje zatraciliśmy się w tym.
Łóżko zaczęło dygotać, uderzając o ścianę i wydając bardzo charakterystyczne odgłosy. Nie przejmowałem się tym ani trochę i ona chyba też nie, bo do woli dawała sobie upust emocjom poprzez głośne jęki i krzyki.
Czułem jej drżące dłonie dosłownie wszędzie, we włosach, na ramionach, plecach, nawet na pośladkach. Dochodziła ze mną raz za razem i za każdym razem błagała bym nie przestawał. Nie miałem najmniejszego zamiaru.
Sam musiałem się powstrzymywać, ale niezwykłą radość sprawiało mi oglądanie jej ekstazy. W końcu jednak wyczerpałem wszystkie swoje możliwości i dałem się ponieść. Znów szczytowała przede mną i zaczęła szeptać, że nie da już rady...
- Dasz, skarbie... - syknąłem. Pokręciła gwałtownie głową dławiąc się powietrzem. - Wiem, że tego chcesz, że tego potrzebujesz! - biłem w nią ostro na co ona miałem wrażenie rozdzierała paznokciami moje plecy.
Straciłem kontakt z całym światem. Była tylko rozkosz i świadomosć tego, że to ONA... Moja ukochana. W przypływie emocji po prostu porozdzierałem jej te śliczne rajstopki bezpośrednio na nogach.
Kiedy znów zacząłem łapać kontakt z rzeczywistością zobaczyłem jej twarz. Zamglone oczy wpatrujące się we mnie z miłością. Wtuliłem twarz w jej szyję tuląc ją jednocześnie do siebie i całując. Objęła mnie spragniona, dysząca, lekko drżąca pode mną.
- Ja też cię kocham. - wyszeptała na co spojrzałem na nią nie mogac uwierzyć...
Na reszcie doczekałem się spełnienia marzeń.
poniedziałek, 13 czerwca 2016
20.
Witam. :) Ten odcinek będzie inny niż pozostałe, bo podzielony na więcej niż dwie części, czyli pierwsza oczami Donaty, druga Michaela. Tak mi jakoś przypasowało, że poszczególne fragmenty wymagają właśnie takiego, a nie innego podejścia. :D Więc zapraszam do czytania. Następny w czwartek. :)
Donata
Nawet nie wiedziałam, kiedy zasnęłam. Wtulona w niego przymknęłam oczy i już mnie nie było. Leżałam nie poruszając nawet palcem i nagle uświadomiłam sobie, że pewnie go tu ze mną nie ma. Pewnie pojechał wczoraj wieczorem. Nie byłam zadowolona z tego faktu. Teraz kiedy już coś ważnego zostało powiedziane, nie chciałam się z nim rozstawać ani na minutę. Ale przecież nie mogłam miec go na wyłączność.
Poruszyłam się czując jak coś utrudnia mi ruchy. Mruknęłam cicho wiercąc się dalej, ale to nic nie dawało. Coś ciasno trzymało mnie w pasie i najwyraźniej nie chciało puścić.
- Ależ ty wygodnicka. - usłyszałam tuż przy swoim uchu. Natychmiast przekręciłam się na drugi bok patrząc w twarz osoby, o której marzyłam by wciąż tu była. I był. Patrzył na mnie z uśmiechem błąkającym się po twarzy. Poluzował uścisk na moment, ale jak tylko przestałam się ruszać znów objął mnie ciasno.
- Zostałeś tu ze mną na noc? - zapytałam autentycznie zdziwiona tym faktem. Uśmiechnął się szerzej.
- Jak widać. Przepraszam, nawet nie wiem, kiedy zasnąłem. - zaczął się tłumaczyć. Tym razem to ja uśmiechnęłam się szeroko.
- Nie narzekam. - mruknęłam patrząc mu w oczy z błyskiem. Jemu też się to chyba spodobało.
- To co robimy? - zapytał patrząc na mnie wesołymi oczkami.
Wciąż się uśmiechał. Nigdy wcześniej nie pomyślałabym, że tak będę uwielbiać czyjś śmiech. Pogładziłam go po policzku i przysunęłam się nieco niezgrabnie, ale nie zwracałam na to uwagi. Po prostu przywarłam do jego ust, a potem jego torsu ściskając go mocno, ale on pewnie niezbyt nawet to odczuł.
- A która godzina? - zapytałam odpowiadając na jego zapytanie.
- Szósta rano. - otworzyłam szerzej oczy. Nagle do mnie dotarło, że dzisiaj jest już poniedziałek! Ten weekend tak szybko zleciał... Przy nim czas mknął tak szybko, a chciałoby się go zatrzymać. Płynął zbyt szybko, nie zdążyłam się nim nacieszyć.
- Jezu, Mike! Spóźnię się! - poderwałam się do siadu, on za mną.
- Gdzie?
- Jak to gdzie?! Tak jakby do ciebie do domu, do pracy! - roześmiał się.
- Możesz czuć się w pełni usprawiedliwiona, biorę to na siebie. - parsknełam śmiechem. - Mówię poważnie!
- Wierzę. Ale to nie zmienia faktu, że zaraz musze jechać.
- Ja cię zawiozę. A poza tym... - wstał i podszedł do mnie gdy ja grzebałam zawzięcie w moich rzeczach w komodzie. Objął mnie od tyłu przylegając do mnie ściśle. - Janet ostatnio mi powiedziała, że chciałabyś pojechać do Hiszpanii. - papla, pomyślałam z uśmiechem.
- No chciałabym, ale co z tego? Nie stać mnie na taki luksus. - westchnęłam. - Czego ja bym w życiu sobie nie życzyła, Mike.
- Poproś o cokolwiek a dam ci to. Do Hiszpanii też cię zabiorę. Co tylko chcesz. - wytrzeszczyłam oczy patrząc na niego w lustrze nad komodą.
- Mike, zwariowałeś? - uśmiechnął się znowu w ten swój przesłodki sposób. Nie, nie patrz na to, bo dasz się mu urobić, pomyślałam gorączkowo...
- Oczywiście. Już dawno. Na twoim punkcie, kochanie. - poczułam jego usta na swojej szyi. Mimo wszystko uśmiechnęłam się.
- Michael, to naprawdę cudowna propozycja, ale wiesz, że ja się na to nie zgodzę?
- Dlaczego? Marzysz, żeby pojechać do Hiszpanii chociaż na kilka dni.
- Nie stać mnie na to. - powtórzyłam i tak wiedząc co zaraz powie.
- Ale mnie na to stać. - i miałam rację. - Stać mnie na wiele. Wystarczy, że powiesz słowo. Chcę dać ci wszystko czego tylko zapragniesz, Hiszpanię też.
Zaśmiałam się.
- Wszystko czego potrzebuję to ty sam, nic więcej.
- Ale urozmaicenie w postaci Hiszpanii też może być, prawda? - upierał się dalej z uśmiechem. Widać było, że to co powiedziałam mu przed chwilą bardzo mu się spodobało.
- Jesteś niemożliwy. - mruknęłam.
- To jak, zgadzasz się? - podpytał patrząc mi uważnie w oczy. - Możemy lecieć, kiedy tylko chcesz.
- Tak? Niby kiedy mamy lecieć jak ty wciąż siedzisz w studiu nad płytą, i bardzo dobrze, ale ja też przecież pracuje... i to u ciebie, jakbyś zapomniał. - zauważyłam rechocząc pod nosem.
- Mam cały tydzień wolnego aż do następnej niedzieli. - stwierdził. - Więc możemy lecieć choćby dziś wieczorem lub jutro rano. A co do twojej pracy... wszystko przecież idzie załatwić, prawda? Kogo z zewnątrz to obchodzi? To nasza sprawa. Z resztą mówiłem ci, że nie musisz już u mnie pracować. Ja ci nie będę niczego szczędził. Umowę dostałaś, nie ma powodu by nie mieli zalegalizować ci tu pobytu. - położyłam mu palec na ustach powstrzymując przed wypowiedzeniem kolejnej fali słów.
- Doceniam to, kochany, naprawdę, ale ja naprawdę nie chcę brac od ciebie żadnych pieniędzy.
- Przejmujesz się tym co ktoś pomyśli? - zapytał unosząc brwi do góry i odsuwając delikatnie moją dłoń od swoich ust. Spuściłam głowe. - Co to kogo obchodzi? Posłuchaj - zmusił mnie bym na niego spojrzała. - I tak na tej umowię będę ci płacił, więc co za różnica, jeśli dostaniesz jedną z moich kart bankomatowych? Żadna. - wytrzeszczyłam na niego oczy.
- Ogromna! Oszalałeś, nie wezmę od ciebie żadnej karty!
- Weźmiesz, weźmiesz. - uśmiechnąłem się. - Chcę, żebyśmy naprawdę byli razem. - szepnął tuż przy moich ustach. - A to wymaga tego, byśmy wszystko dzielili wspólnie. - pocałował mnie czule. Jak zawsze nie mogłam nie oddać tego pocałunku.
- To jest naprawdę za dużo. Zrozum, ja wychowywałam się w skromnych warunkach, nie jestem przyzwyczajona do twoich luksusów. Przytłaczają mnie.
- Przyzwyczaisz się, skarbie. Mnie na początku, z resztą nas wszystkich, kiedy zaczęliśmy zarabiać pierwsze poważne pieniądze, zaczęło to przerażać. Ale z czasem do wszystkiego można się przyzwyczaić, naprawdę. Chcę, żebyś miała wszystko, i moge ci to zapewnić, więc... nie widzę w tym żadnego problemu.
Westchnęłam. Uparty jak osioł. Wiedziałam, że nie odpuści, jego uśmiech mówił o tym dokładnie.
- Ubieraj się, kwiatuszku, może pomóc ci pozbyć się tych fraczków, co? - zapytał nagle z szerokim szczerzem.
- Nie, poradzę sobie sama, dziękuję. - cmoknęłam go i czmychnęłam do łazienki.
Michael
Byłem zaskoczony, kiedy obudziłem się o trzeciej w nocy w jej łózku. W pierwszej chwili nie wiedziałem gdzie jestem, ale szybko rzeczywistość przedostała się do mojego zaspanego mózgu. No tak. Przyjechałem z nią do hotelu i zostałem... Zasnąłem jak dziecko.
Uśmiechnąłem się. Nieśmiało zaczynałem wierzyć, że z tego wszystkiego wyjdzie coś dobrego i na długo. Nie uciekała już ode mnie, nie broniła się przede mną. Teraz leżała wtulona w mój bok a ja nagle zarejestrowałem sobie fakt, że jest mi strasznie gorąco. Kołdra leżała skopana w nogach łóżka, ona miała na sobie tylko tą koszulkę i spodenki, ale ja akurat byłem kompletnie ubrany. Chyba własnie to gorąco mnie obudziło.
Westchnąłem. Z uśmiechem popatrzyłem na dziewczynę spokojnie śpiącą u mego boku. Gdyby nie to, że nie chciałem jej obudzić, wstałbym i otworzył okno na oścież. Nie poruszyła się nawet, kiedy pogładziłem ją lekko po odsłoniętym ramieniu.
Rano kiedy już była gotowa pojechaliśmy z powrotem do Neverland, gdzie wcale nie byłem zdziwiony, siedziała Janet i piła kawę w salonie. Czytała uważnie jakąś gazetę, za pewne "Los Angeles Times". Dostawaliśmy także "USA Today" i 'New York Times". Nie czytałem tych piśmideł od dawien dawna. Oduczyłem się śledzenia wiadomości w momencie, kiedy na każdej stronie na mnie bluzgali. Po co na darmo się denerwować.
Obok tyłka Janet leżał mały stosik tych szmatławców, więc za pewne przeczytała je wszystkie. Pytanie, po co? Nigdy nie pisują nic mądrego... Ale zaraz przypomniało mi się, CO takiego mogłaby wyczytać... Poczułem ucisk w żołądku.
Kiedy nas zauważyła od razu wcisneła sobie wszystkie trzy pod tyłek, i z przesadną radością powitała mnie w moim własnym domu. Tym razem nie mogłem się do niej nie uśmiechnąc w ten sam sposób. Jednak jej zachowanie, które widać umknęła Donie, mnie zaniepokoiło.
- To ja idę do pracy. - usłyszałem głos obok siebie i po chwili poczułem pocałunek na policzku. Uśmiechnąłem się automatycznie.
- No wiecie co? Dał byś jej dzień wolny! - odezwała się moja siostra robią tą swoją zawadiacką naburmuszoną minę. - W ogóle nie mam czasu z nią pogadać, a to w końcu przyszła szwagierka! - wytrzeszczyłem na nią oczy, ale nic nie powiedziałem. Zatkało mnie. Donę chyba też, bo po chwili uciekła czym prędzej. Patrzyłem w jej plecy dopóki nie zniknęła i spojrzałem na Janet z westchnieniem.
- Piszą coś ciekawego? - zapytałem patrząc na nią w znaczący sposób. Jej mina natychmiast się zmieniła. Od razu wiedziałem, że coś jest na rzeczy. - Pokaż. - wyciągnąłem do niej rękę z westchnieniem.
- Którą wersję wolisz? - zapytała wyciągając gazety spod dupy. - Bo w każdej jest inna. - uniosła brew do góry.
- Dawaj wszystkie. - usiadłem obok niej i już po pierwszym tytule wiedziałem, że bez czegoś mocniejszego się nie obędzie. - Janet nalej mi... czegokolwiek. - poprosiłem, co natychmiast zrobiła...
Donata
Nawet nie wiedziałam, kiedy zasnęłam. Wtulona w niego przymknęłam oczy i już mnie nie było. Leżałam nie poruszając nawet palcem i nagle uświadomiłam sobie, że pewnie go tu ze mną nie ma. Pewnie pojechał wczoraj wieczorem. Nie byłam zadowolona z tego faktu. Teraz kiedy już coś ważnego zostało powiedziane, nie chciałam się z nim rozstawać ani na minutę. Ale przecież nie mogłam miec go na wyłączność.
Poruszyłam się czując jak coś utrudnia mi ruchy. Mruknęłam cicho wiercąc się dalej, ale to nic nie dawało. Coś ciasno trzymało mnie w pasie i najwyraźniej nie chciało puścić.
- Ależ ty wygodnicka. - usłyszałam tuż przy swoim uchu. Natychmiast przekręciłam się na drugi bok patrząc w twarz osoby, o której marzyłam by wciąż tu była. I był. Patrzył na mnie z uśmiechem błąkającym się po twarzy. Poluzował uścisk na moment, ale jak tylko przestałam się ruszać znów objął mnie ciasno.
- Zostałeś tu ze mną na noc? - zapytałam autentycznie zdziwiona tym faktem. Uśmiechnął się szerzej.
- Jak widać. Przepraszam, nawet nie wiem, kiedy zasnąłem. - zaczął się tłumaczyć. Tym razem to ja uśmiechnęłam się szeroko.
- Nie narzekam. - mruknęłam patrząc mu w oczy z błyskiem. Jemu też się to chyba spodobało.
- To co robimy? - zapytał patrząc na mnie wesołymi oczkami.
Wciąż się uśmiechał. Nigdy wcześniej nie pomyślałabym, że tak będę uwielbiać czyjś śmiech. Pogładziłam go po policzku i przysunęłam się nieco niezgrabnie, ale nie zwracałam na to uwagi. Po prostu przywarłam do jego ust, a potem jego torsu ściskając go mocno, ale on pewnie niezbyt nawet to odczuł.
- A która godzina? - zapytałam odpowiadając na jego zapytanie.
- Szósta rano. - otworzyłam szerzej oczy. Nagle do mnie dotarło, że dzisiaj jest już poniedziałek! Ten weekend tak szybko zleciał... Przy nim czas mknął tak szybko, a chciałoby się go zatrzymać. Płynął zbyt szybko, nie zdążyłam się nim nacieszyć.
- Jezu, Mike! Spóźnię się! - poderwałam się do siadu, on za mną.
- Gdzie?
- Jak to gdzie?! Tak jakby do ciebie do domu, do pracy! - roześmiał się.
- Możesz czuć się w pełni usprawiedliwiona, biorę to na siebie. - parsknełam śmiechem. - Mówię poważnie!
- Wierzę. Ale to nie zmienia faktu, że zaraz musze jechać.
- Ja cię zawiozę. A poza tym... - wstał i podszedł do mnie gdy ja grzebałam zawzięcie w moich rzeczach w komodzie. Objął mnie od tyłu przylegając do mnie ściśle. - Janet ostatnio mi powiedziała, że chciałabyś pojechać do Hiszpanii. - papla, pomyślałam z uśmiechem.
- No chciałabym, ale co z tego? Nie stać mnie na taki luksus. - westchnęłam. - Czego ja bym w życiu sobie nie życzyła, Mike.
- Poproś o cokolwiek a dam ci to. Do Hiszpanii też cię zabiorę. Co tylko chcesz. - wytrzeszczyłam oczy patrząc na niego w lustrze nad komodą.
- Mike, zwariowałeś? - uśmiechnął się znowu w ten swój przesłodki sposób. Nie, nie patrz na to, bo dasz się mu urobić, pomyślałam gorączkowo...
- Oczywiście. Już dawno. Na twoim punkcie, kochanie. - poczułam jego usta na swojej szyi. Mimo wszystko uśmiechnęłam się.
- Michael, to naprawdę cudowna propozycja, ale wiesz, że ja się na to nie zgodzę?
- Dlaczego? Marzysz, żeby pojechać do Hiszpanii chociaż na kilka dni.
- Nie stać mnie na to. - powtórzyłam i tak wiedząc co zaraz powie.
- Ale mnie na to stać. - i miałam rację. - Stać mnie na wiele. Wystarczy, że powiesz słowo. Chcę dać ci wszystko czego tylko zapragniesz, Hiszpanię też.
Zaśmiałam się.
- Wszystko czego potrzebuję to ty sam, nic więcej.
- Ale urozmaicenie w postaci Hiszpanii też może być, prawda? - upierał się dalej z uśmiechem. Widać było, że to co powiedziałam mu przed chwilą bardzo mu się spodobało.
- Jesteś niemożliwy. - mruknęłam.
- To jak, zgadzasz się? - podpytał patrząc mi uważnie w oczy. - Możemy lecieć, kiedy tylko chcesz.
- Tak? Niby kiedy mamy lecieć jak ty wciąż siedzisz w studiu nad płytą, i bardzo dobrze, ale ja też przecież pracuje... i to u ciebie, jakbyś zapomniał. - zauważyłam rechocząc pod nosem.
- Mam cały tydzień wolnego aż do następnej niedzieli. - stwierdził. - Więc możemy lecieć choćby dziś wieczorem lub jutro rano. A co do twojej pracy... wszystko przecież idzie załatwić, prawda? Kogo z zewnątrz to obchodzi? To nasza sprawa. Z resztą mówiłem ci, że nie musisz już u mnie pracować. Ja ci nie będę niczego szczędził. Umowę dostałaś, nie ma powodu by nie mieli zalegalizować ci tu pobytu. - położyłam mu palec na ustach powstrzymując przed wypowiedzeniem kolejnej fali słów.
- Doceniam to, kochany, naprawdę, ale ja naprawdę nie chcę brac od ciebie żadnych pieniędzy.
- Przejmujesz się tym co ktoś pomyśli? - zapytał unosząc brwi do góry i odsuwając delikatnie moją dłoń od swoich ust. Spuściłam głowe. - Co to kogo obchodzi? Posłuchaj - zmusił mnie bym na niego spojrzała. - I tak na tej umowię będę ci płacił, więc co za różnica, jeśli dostaniesz jedną z moich kart bankomatowych? Żadna. - wytrzeszczyłam na niego oczy.
- Ogromna! Oszalałeś, nie wezmę od ciebie żadnej karty!
- Weźmiesz, weźmiesz. - uśmiechnąłem się. - Chcę, żebyśmy naprawdę byli razem. - szepnął tuż przy moich ustach. - A to wymaga tego, byśmy wszystko dzielili wspólnie. - pocałował mnie czule. Jak zawsze nie mogłam nie oddać tego pocałunku.
- To jest naprawdę za dużo. Zrozum, ja wychowywałam się w skromnych warunkach, nie jestem przyzwyczajona do twoich luksusów. Przytłaczają mnie.
- Przyzwyczaisz się, skarbie. Mnie na początku, z resztą nas wszystkich, kiedy zaczęliśmy zarabiać pierwsze poważne pieniądze, zaczęło to przerażać. Ale z czasem do wszystkiego można się przyzwyczaić, naprawdę. Chcę, żebyś miała wszystko, i moge ci to zapewnić, więc... nie widzę w tym żadnego problemu.
Westchnęłam. Uparty jak osioł. Wiedziałam, że nie odpuści, jego uśmiech mówił o tym dokładnie.
- Ubieraj się, kwiatuszku, może pomóc ci pozbyć się tych fraczków, co? - zapytał nagle z szerokim szczerzem.
- Nie, poradzę sobie sama, dziękuję. - cmoknęłam go i czmychnęłam do łazienki.
Michael
Byłem zaskoczony, kiedy obudziłem się o trzeciej w nocy w jej łózku. W pierwszej chwili nie wiedziałem gdzie jestem, ale szybko rzeczywistość przedostała się do mojego zaspanego mózgu. No tak. Przyjechałem z nią do hotelu i zostałem... Zasnąłem jak dziecko.
Uśmiechnąłem się. Nieśmiało zaczynałem wierzyć, że z tego wszystkiego wyjdzie coś dobrego i na długo. Nie uciekała już ode mnie, nie broniła się przede mną. Teraz leżała wtulona w mój bok a ja nagle zarejestrowałem sobie fakt, że jest mi strasznie gorąco. Kołdra leżała skopana w nogach łóżka, ona miała na sobie tylko tą koszulkę i spodenki, ale ja akurat byłem kompletnie ubrany. Chyba własnie to gorąco mnie obudziło.
Westchnąłem. Z uśmiechem popatrzyłem na dziewczynę spokojnie śpiącą u mego boku. Gdyby nie to, że nie chciałem jej obudzić, wstałbym i otworzył okno na oścież. Nie poruszyła się nawet, kiedy pogładziłem ją lekko po odsłoniętym ramieniu.
Rano kiedy już była gotowa pojechaliśmy z powrotem do Neverland, gdzie wcale nie byłem zdziwiony, siedziała Janet i piła kawę w salonie. Czytała uważnie jakąś gazetę, za pewne "Los Angeles Times". Dostawaliśmy także "USA Today" i 'New York Times". Nie czytałem tych piśmideł od dawien dawna. Oduczyłem się śledzenia wiadomości w momencie, kiedy na każdej stronie na mnie bluzgali. Po co na darmo się denerwować.
Obok tyłka Janet leżał mały stosik tych szmatławców, więc za pewne przeczytała je wszystkie. Pytanie, po co? Nigdy nie pisują nic mądrego... Ale zaraz przypomniało mi się, CO takiego mogłaby wyczytać... Poczułem ucisk w żołądku.
Kiedy nas zauważyła od razu wcisneła sobie wszystkie trzy pod tyłek, i z przesadną radością powitała mnie w moim własnym domu. Tym razem nie mogłem się do niej nie uśmiechnąc w ten sam sposób. Jednak jej zachowanie, które widać umknęła Donie, mnie zaniepokoiło.
- To ja idę do pracy. - usłyszałem głos obok siebie i po chwili poczułem pocałunek na policzku. Uśmiechnąłem się automatycznie.
- No wiecie co? Dał byś jej dzień wolny! - odezwała się moja siostra robią tą swoją zawadiacką naburmuszoną minę. - W ogóle nie mam czasu z nią pogadać, a to w końcu przyszła szwagierka! - wytrzeszczyłem na nią oczy, ale nic nie powiedziałem. Zatkało mnie. Donę chyba też, bo po chwili uciekła czym prędzej. Patrzyłem w jej plecy dopóki nie zniknęła i spojrzałem na Janet z westchnieniem.
- Piszą coś ciekawego? - zapytałem patrząc na nią w znaczący sposób. Jej mina natychmiast się zmieniła. Od razu wiedziałem, że coś jest na rzeczy. - Pokaż. - wyciągnąłem do niej rękę z westchnieniem.
- Którą wersję wolisz? - zapytała wyciągając gazety spod dupy. - Bo w każdej jest inna. - uniosła brew do góry.
- Dawaj wszystkie. - usiadłem obok niej i już po pierwszym tytule wiedziałem, że bez czegoś mocniejszego się nie obędzie. - Janet nalej mi... czegokolwiek. - poprosiłem, co natychmiast zrobiła...
"MICHAEL JACKSON RAZ JESZCZE!"
"Nie trzeba chyba nikomu tłumaczyć kim on jest. Jedni go kochają, inni nienawidzą. Jedno jest jednak jasne dla wszystkich, jego muzyka miała i ma bardzo dużo wpływ na świat show biznesu. Swoim teledyskiem do kawałka 'Thriller" zmienił podejście wielu artystów do ich twórczości i nikt nie skłamie, kto powie, że jest taką samą sławą co Elvis Presley czy nawet The Beatles. Swoim ślubem z Lisą Merie Presley zadowolił chyba wszystkich w swojej branży, można nawet powiedzieć, że spodziewano się tego po nim. Ich rozwód jednak wielu zasmucił, ale za to rozweselił miliony fanek.
Oskarżenie o molestowanie nieletniego omal nie zniszczyły jego wielkiej kariery. Po wygranym procesie Jackson zaszył się w swojej posesji Neverland, by jak sam stwierdził, zaznać w końcu odrobiny spokoju. Jak można też się było spodziewać, cała jego rodzina stała za nim murem, także jeszcze wtedy żona. Pierwsza wydana płyta po batalii z prokuratorem przypominała jednak wypociny niż prawdziwą twórczość naszego 'króla'. Fani oczywiście i tak ją pokochali, na co dowodem jest ilość sprzedanych egzemplarzy.
W jedynym wywiadzie, którego Jackson udzielił po wyroku uniewinniającym powiedział, że chce odpocząć od gwaru, który go otacza i nie zamierza wiązać się w najbliższym czasie z żadną kobietą. Jego słowom jednak przeczy pewna sytuacja zaobserwowana w sobotę wieczorem na plaży w LA. Nasza reporterka, która znalazła się tam przypadkiem..."
- Tak, jasne, przypadkiem! - prychnąłem kręcąć głową i czytałem dalej.
"...natknęła się na naszą wielką gwiazdę, kiedy spędzał miło czas w towarzystwie jakiejś kobiety. Jej tożsamość nie jest znana, ale już na pierwszy rzut oka widać, że to nawet nie dziewczyna, a nastolatka, tak więc śmiało można twierdzić, że dzieli ich naprawdę spora różnica wieku.
Niektórzy stwierdzili, że przerzucił się z dzieci na nastoletnie dziewczynki. Jakby to nie brzmiało należałoby zapytać samego Michaela Jacksona, dlaczego ogląda się za tak młodymi osobami.
"Młoda, nawet ładna, jak się wydaje.", tak o to skomentowała te rewelacje sama Madonna. "Ale chyba jednak powinien przystopować. Takiej szeroko rozpoznawanej osobie jak Michael nie przystoi wiązać, się choćby na chwilę, z kimś takim. Powinien raczej pomyśleć o kimś bardziej adekwatnym."
I tak chyba uważa, każdy kto zna naszego króla, kto obraca się w takiej samej branży co on.
"Kto to widział, żeby taka renoma prowadzała się tak nijaką dziewczyną.", powiedział inny jego kolega po fachu. "Powinien bardziej zastanawiać się nad swoim wizerunkiem, który w tej właśnie chwili jeszcze bardziej podupada. A i tak nie jest już tak postrzegany jak kiedyś.", dodał.
W najbliższym czasie jedna ze stacji telewizyjnych planuje przeprowadzić wywiad z drogim Królem Popu, może wtedy dowiemy się kim jest ta młoda osoba..."
- Nie, no błagam! - odrzuciłem od siebie gazetę i zacząłem się śmiać. Nawet trochę się zdziwiłem, ale ten tekst, nawet nie doczytany do końca, rozbawił mnie nie spodziewanie. - Muszę coś zrobić z tym...
- A co chcesz zrobić?
- Jeszcze nie wiem. O mnie niech piszą co chcą, ale jej tknąć nie pozwolę. Nijaka dziewczyna, też mi coś! - prychnąłem.
- Ale co zrobisz z Doną? Wiesz, że nie ukryjesz tego przed nią. - Janet patrzyła na mnie lekko niepewnie.
Zastanowiłem się przez moment.
- Dziś wieczorem zabieram ją do Hiszpanii. - tak, to wydawało się być dobrym rozwiązaniem. Za kilka dni wszyscy o tym zapomną, jak zawsze, a ona nie musi nawet o tym wiedzieć... To będzie kolejne kłamstwo, ale chciałem ją chronić. Chciałem jej tego oszczędzić, nie chciałem jej stracić, bałem się, że się wystraszy i ode mnie ucieknie. Już powiedziałem, niech mnie mieszają z błotem ile chcą, ale od niej... wara.
- Naprawdę? - ożywiła się nagle.
- Tak. To chyba dobry pomysł. Kiedy wrócimy, będzie już po pierwszym szale, więc... - uśmiechnęła się znów do mnie.
- Tak, to jest dobry pomysł.
- Musze jej tylko powiedzieć, żeby dzisiaj zwinęła robotę wcześniej. Najlepiej to od razu. Ja już idę się pakować.
- A jak się nie zgodzi?
- Mówiłem jej dziś rano, że chcę ją tam zabrać, skoro o tym marzy. Nawet nie ma takiej opcji, żeby się nie zgodziła.
- Na co? - usłyszałem i odwróciłem się na pięcie. Patrzyła na mnie z uśmiechem. A więc nic nie słyszała... Całe szczęście. Supeł w żołądku trochę mi się rozluźnił. Pociągnąłem ją do siebie za rękę z uśmiechem.
- Na wyjazd, o którym ci powiedziałem.
- Do Hiszpanii? - mina od razu zrobiła się poważna.
- Tak. - uśmiechnąłem się znów. - Wylatujemy wieczorem i wracamy za tydzień. Jeden z facetów w ochronie odwiezie cię do hotelu i spakujesz wszystko co tylko chcesz...
- Ale oszalałeś? Mówiłam ci, że nigdzie nie pojadę! - Janet parsknęła śmiechem. - No tak!
- Gdybym ja miał się ciebie o wszystko pytać, nic bym nie zrobił. Jedziesz i koniec. A teraz jedziesz do hotelu się spakować. Ja idę zamówić bilety. I nie dąsaj się! - pocałowałem ją ze śmiechem. - Musisz się na mnie trochę bardziej otworzyć. Nie robię tego by cię przy sobie zatrzymać, nie dlatego, że boję się, że bez tego mnie zostawisz. Robię to, bo chcę spełnić jakies twoje marzenie. To źle?
- No... niby nie... - znów zaczęła marudzić. - Ale...
- Nie ma żadnego ale. Idź. Kocham cię. - pocałowałem ją a ona w końcu mi się poddała. Posłałem po ochronę i pojechali. Kiedy odwróciłem się do Janet patrzyła na mnie wielkimi oczami i rozdziawioną papą. - Co? - zaśmiałem się.
- Powiedziałeś, że ją kochasz. Nareszcie!
Uśmiechnąłem się pod nosem. Dosłownie, nareszcie.
- Jak było? - usłyszałem w pewnym momencie pytanie. Spojrzałem na siostrę, która przyglądała mi się z uśmiechem i jednoznacznym błyskiem w oczach. Uśmiechnąłem się nie mając pojęcia o co jej chodzi. Wciąż przetwarzałem w myślach to co napisali w gazecie.
- Co jak było? - zapytałem.
- No jak to co?! - potrząsneła lekko moim ramieniem. - Pojechałeś wczoraj niby ją odwieźć, a wracasz razem z nią następnego dnia rano! No rozumie się samo przez się. - była naprawdę podekscytowana. Roześmiałem się głośno.
- Do niczego między nami nie doszło zeszłej nocy, Janet. Po prostu... chciała, żebym z nią jeszcze trochę został... i zostałem. Nawet nie wiem kiedy oboje zasnęliśmy.
- Zasnęliście?! - wydawała się być naprawdę w szoku po tych słowach. Uśmiechnąłem się znów.
- A według ciebie...?
- No powinieneś to wykorzystać, a nie! Dżentelmen się znalazł. - pokręciła głową nagle wstając.
- Wybierasz się gdzieś teraz? - popatrzyłem na nią pytająco.
- Muszę na razie zmykać, ale wpadnę jeszcze zanim wyjedziecie.
Pożegnała się ze mną uśmiechem. Westchnąłem i popatrzyłem raz jeszcze na te szmatławce. Prychnąłem. Podniosłem się i zabrałem je by przypadkiem Dona ich nie znalazła. Cisnąłem je do ognia w kominku. Po zaledwie kilkunastu sekundach nie było po nich śladu.
Donata
Mike zaczął zachowywać się... trochę dziwnie. Zgodziłam się w końcu na ten wyjazd, bo co miałam zrobić. Kłócić się z nim? I tak jak zwykle postawiłby na swoim. Ze spakowaną torbą dwie godziny później pojawiłam się znowu w Neverlandzie. On już gotowy czekał na mnie i niemal zaciągnął do limuzyny. Naprawdę wydało mi sie to dziwne, co najmniej jakby chciał mnie stąd jak najszybciej wywieźć.
- Mike, coś się stało? - zapytałam, gdy siedzieliśmy już w samochodzie odgrodzeni od kierowcy. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się. Sama też automatycznie się uśmiechnęłam widząc to. - Więc?- ponowiłam pytanie.
- Nie, nic się nie stało, kochanie. Wydaje ci się. - odpowiedział obejmując mnie ramieniem, przytulił i ucałował w czubek głowy. - Wszystko dobrze. - dodał.
- Mam takie naprawdę dziwne wrażenie... - mruknełam cicho.
- Jakie? - zapytał natychmiast.
- Że coś się stało i chcesz mnie stąd zabrać. Wyciągnął byś mnie z twojego domu nawet siłą.
- Tak, owszem, wyciągnąłbym cie siłą, ale nie dlatego, że coś się stało, tylko dlatego właśnie, że mogłabyś mi się dłużej opierać. - stwierdził z wciąż tym samym uśmiechem.
- No bo... - zaczęłam znów marudzić. - To jest naprawdę za dużo. Mam się rozbijać z tobą po świecie? Gdyby się tata dowiedział! - zaśmiałam się na samą myśl. Nastała chwila milczenia. Spojrzałam na niego.
- Niby dlaczego miałby się dowiedzieć? - powiedział po chwili patrzenia mi w oczy. - Jeśli ty sama mu nie powiesz, to podejrzewam, że się nie dowie.
- Ktoś nas gdzieś w końcu zauważy razem. - zasugerowałam. A wtedy zacznie się dziać.
- Nawet jeśli, kochanie... to co w tym złego, że wyszłoby to na jaw? Zrobiłbym wszystko co w mojej mocy by to się na tobie nie odbiło, ale sam fakt... Jeśli pisali by jakies bzdury to tylko z zazdrości. - uśmiechnęłam się.
- Zazdrości? - trochę w to wątpiłam. - Możesz mieć każdą kobietę.
- To prawda. Ale prawdą też jest, że chcę tylko ciebie. - znów na niego spojrzałam. Pocałował mnie czule a potem przywarł ustami do mojego czoła. - Zaopiekuję się tobą. - szepnął.
- Dziękuję. - mruknęłam tuląc twarz do jego klatki piersiowej. - Co sobie musi teraz myślec twoja rodzina!
- A co ma myślec? Niech się cieszą. Byś musiała widzieć wybuch entuzjazmu Janet! Nie posiada się z radości. Ja z resztą też się bardzo cieszę.
- Z czego? - podchwyciłam patrząc znów na niego.
- Że jednak dałas mi szanse... bo chyba tak moge to rozumieć...
- Jeszcze nie mówię nic na pewno. - powiedziałam cicho gładząc palcem jego dłoń. - Ale... nie chce byś się oddalał. - to mówiąc znów patrzyłam mu w oczy.
- Nie odsunę się ani o milimetr. - zaśmialiśmy się oboje. - Mam coś dla ciebie. - mruknął w pewnym momencie i nie wiadomo skąd wyciągnał małe podłużne pudełeczko... Otworzyłam szeroko oczy.
Michael
Chciałem jej podarować pewną rzecz, by zawsze miała przy sobie coś, co będzie jej o mnie przypominać. Zdecydowałem się na łańcuszek z małą zawieszką w postaci okrągłego diamentu. Przewidywałem huragan i tsunami w najbliższym czasie. Wiedziałem, że będzie wściekła, że wydałem na nią pieniądze, ale dla mnie to był drobiazg, a chciałem by miała coś ode mnie.
Patrzyła w to pudełeczko wielkimi oczami a potem spojrzała na mnie.
- Co to jest?
- Otwórz. - mruknąłem podając jej pakunek. Kiedy zobaczyła co jest w środku jej oczy natychmiast nabiegły łzami. - Hej, co się dzieje?
Objąłem ją ramieniem, a on zaszlochała w moją koszulę.
- Mówiłam, żebyś nie wydawał na mnie żadnych pieniędzy. Nie chcę być postrzegana jako jakaś pinda, która doi cie z kase. - pogładziłem ją po policzku.
- Dona... - szepnąłem zmuszając ja poniekąc by na mnie spojrzała. - Chcę byś zawsze miała przy sobie coś co będzie ci przypominać tylko mnie. Wiem, że ciężko ci to przyjąć, ale prosze zrób to. I uśmiechnij się. Nienawidzę, kiedy płaczesz. - popatrzyła na mnie przez chwilę, a potem zarzuciła mi łapki na szyję.
- Dziękuję. - szepnęła cichutko po czym nawet pozwoliła sobie to zawiesić na szyi.
- Widzisz? Idealnie do ciebie pasuje. - szepnąłem gładząc lekko palcami jej szyjkę. Pochyliłem się pewnie i przywarłem do jej warg. Poczułem słony smak łez i przytuliłem ją do siebie jeszcze mocniej.
Była drżąca. Ufnie wtuliła się w moją klatkę piersiową obejmując mnie w psie ciasno. Wsunąłem jej delikatnie rękę pod zgięcia kolan i podniosłem nieco sadzając sobie na kolanach.
- Jeszcze nie siedziałaś u mnie na kolankach. - stwierdziłem z uśmiechem. Zarumieniła się lekko odbiegając wzrokiem na bok. - Nie płacz już.
- Już nie płaczę. - odpowiedziała z uśmiechem. - Nie mogę tylko uwierzyć, że ty naprawdę... chcesz ze mną... Przecież to jest aż nieprawdopodobne. - uśmiechnąłem się.
- Jestem takim samym człowiekiem jak cała reszta ludzkości. To ludzie kreują mnie na bóstwo, ale mimo wszystko nim nie jestem i tak jak inni potrzebuję czyjejś bliskości, miłości, ciepła, seksu... - to ostatnie dodałem celowo chcąc sprawdzić jej reakcję. Wyzezowała na mnie mrużąc oczy.
- Co ci chodzi po głowie, Jackson?? - wymruczała patrząc wciąz na mnie. Uśmiechnąłem się.
- No mimo wszystko jestem facetem więc... - zamruczałem kładąc delikatnie dłoń na jej kolanie i przesuwając ją powoli na wewnętrzną stronę uda... Uśmiechnęła się, ale zeszła z moich kolan.
- Dać ci palec, i zeżresz od razu całą rękę, Jackson. - zarechotała. Sam się zaśmiałem.
- Rozumiem, że wolisz jeszcze trzymać mnie na dystans. Bardzo dobrze.
- Tak? A dlaczego? - popatrzyła mi w oczy z błyskiem.
- Bo mam co zdobywać. - uniosła brwi do góry. - Dona... - szepnąłem znów gmerając nieśmiało przy jej dekolcie. - Kocham cię ale i pożądam... Mamy szczęście, że to idzie w parze z miłością.
- Chyba nie jestem jeszcze gotowa... - zaczęła.
- Cii, spokojnie. Nie chcę cię namawiać, zmuszać. Sama zadecydujesz. Chcę tylko byś była świadoma co czuję do ciebie. - wyjaśniłem. - Śnię o tobie bardzo ciekawe sny. - stwierdziłem w pewnej chwili, na co zarumieniła się mocno.
- Naprawdę? - zerknęła na mnie z boku. Wyszczerzyłem się.
- Naprawdę. - potwierdziłem. - Opowiedzieć ci?
- Nie, może nie... - zacisnęła uda i popatrzyła na swoje drżące dłonie... Typowy objaw podniecenia... Hm...
- A tobie kiedyś coś się śniło... ze mną w roli głównej? - zapytałem będąc autentycznie ciekawy.
Teraz reakcja była już bardzo wymowna. Zacisneła mocniej nogi i zaczęła płytko oddychać.
- Nie pamiętam. - odpowiedziała. Uśmiechnąłem się. Mogłem przypuszczać, że coś było na rzeczy. Ale nie było moim celem wyciąganie tego z niej na siłę. Pocałowałem ją w skroń obejmując ramieniem na co znów się we mnie wtuliła.
- Za chwilę będziemy na lotnisku, więc nie zasypiaj. Ułożysz się w samolocie. - mruknąłem widząc, że oczka jej się zamykają.
- Nie wiem co się dzieje ze mną. - burknęła prostując się. - O najróżniejszych porach dnia potrafi mnie zmorzyć...
- Zmiana strefy czasowej, klimatu. - powiedziałem z uśmiechem. - Przyzwyczaisz się.
Tak więc, kiedy zajechaliśmy na lotnisko uważnie rozglądając się razem z ochroniarzami przeszliśmy przez płytę do hali odlotów. Cały czas trzymałem ją za rękę, by przypadkiem jej gdzieś nie zgubić. Lecieliśmy biznes klasą, więc kolejka nie była duża i po szybkiej odprawie siedzieliśmy już na swoich miejscach w gigantycznym samolocie.
Zasnęła bardzo szybko. Taka delikatna dziewczyna... Oparłem się wygodnie w swoim fotelu i patrzyłem na jej spokojną twarz. Co jakiś czas mościła się wygodnie zmieniając nieznacznie pozycję i trącając kolanem moją nogę. Diament na łańcuszku błyskał co chwila w świetle słońca za oknami. Wyglądała pięknie. Nawet ten diament nie mógł się z nią dla mnie równać.
- Jak było? - usłyszałem w pewnym momencie pytanie. Spojrzałem na siostrę, która przyglądała mi się z uśmiechem i jednoznacznym błyskiem w oczach. Uśmiechnąłem się nie mając pojęcia o co jej chodzi. Wciąż przetwarzałem w myślach to co napisali w gazecie.
- Co jak było? - zapytałem.
- No jak to co?! - potrząsneła lekko moim ramieniem. - Pojechałeś wczoraj niby ją odwieźć, a wracasz razem z nią następnego dnia rano! No rozumie się samo przez się. - była naprawdę podekscytowana. Roześmiałem się głośno.
- Do niczego między nami nie doszło zeszłej nocy, Janet. Po prostu... chciała, żebym z nią jeszcze trochę został... i zostałem. Nawet nie wiem kiedy oboje zasnęliśmy.
- Zasnęliście?! - wydawała się być naprawdę w szoku po tych słowach. Uśmiechnąłem się znów.
- A według ciebie...?
- No powinieneś to wykorzystać, a nie! Dżentelmen się znalazł. - pokręciła głową nagle wstając.
- Wybierasz się gdzieś teraz? - popatrzyłem na nią pytająco.
- Muszę na razie zmykać, ale wpadnę jeszcze zanim wyjedziecie.
Pożegnała się ze mną uśmiechem. Westchnąłem i popatrzyłem raz jeszcze na te szmatławce. Prychnąłem. Podniosłem się i zabrałem je by przypadkiem Dona ich nie znalazła. Cisnąłem je do ognia w kominku. Po zaledwie kilkunastu sekundach nie było po nich śladu.
Donata
Mike zaczął zachowywać się... trochę dziwnie. Zgodziłam się w końcu na ten wyjazd, bo co miałam zrobić. Kłócić się z nim? I tak jak zwykle postawiłby na swoim. Ze spakowaną torbą dwie godziny później pojawiłam się znowu w Neverlandzie. On już gotowy czekał na mnie i niemal zaciągnął do limuzyny. Naprawdę wydało mi sie to dziwne, co najmniej jakby chciał mnie stąd jak najszybciej wywieźć.
- Mike, coś się stało? - zapytałam, gdy siedzieliśmy już w samochodzie odgrodzeni od kierowcy. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się. Sama też automatycznie się uśmiechnęłam widząc to. - Więc?- ponowiłam pytanie.
- Nie, nic się nie stało, kochanie. Wydaje ci się. - odpowiedział obejmując mnie ramieniem, przytulił i ucałował w czubek głowy. - Wszystko dobrze. - dodał.
- Mam takie naprawdę dziwne wrażenie... - mruknełam cicho.
- Jakie? - zapytał natychmiast.
- Że coś się stało i chcesz mnie stąd zabrać. Wyciągnął byś mnie z twojego domu nawet siłą.
- Tak, owszem, wyciągnąłbym cie siłą, ale nie dlatego, że coś się stało, tylko dlatego właśnie, że mogłabyś mi się dłużej opierać. - stwierdził z wciąż tym samym uśmiechem.
- No bo... - zaczęłam znów marudzić. - To jest naprawdę za dużo. Mam się rozbijać z tobą po świecie? Gdyby się tata dowiedział! - zaśmiałam się na samą myśl. Nastała chwila milczenia. Spojrzałam na niego.
- Niby dlaczego miałby się dowiedzieć? - powiedział po chwili patrzenia mi w oczy. - Jeśli ty sama mu nie powiesz, to podejrzewam, że się nie dowie.
- Ktoś nas gdzieś w końcu zauważy razem. - zasugerowałam. A wtedy zacznie się dziać.
- Nawet jeśli, kochanie... to co w tym złego, że wyszłoby to na jaw? Zrobiłbym wszystko co w mojej mocy by to się na tobie nie odbiło, ale sam fakt... Jeśli pisali by jakies bzdury to tylko z zazdrości. - uśmiechnęłam się.
- Zazdrości? - trochę w to wątpiłam. - Możesz mieć każdą kobietę.
- To prawda. Ale prawdą też jest, że chcę tylko ciebie. - znów na niego spojrzałam. Pocałował mnie czule a potem przywarł ustami do mojego czoła. - Zaopiekuję się tobą. - szepnął.
- Dziękuję. - mruknęłam tuląc twarz do jego klatki piersiowej. - Co sobie musi teraz myślec twoja rodzina!
- A co ma myślec? Niech się cieszą. Byś musiała widzieć wybuch entuzjazmu Janet! Nie posiada się z radości. Ja z resztą też się bardzo cieszę.
- Z czego? - podchwyciłam patrząc znów na niego.
- Że jednak dałas mi szanse... bo chyba tak moge to rozumieć...
- Jeszcze nie mówię nic na pewno. - powiedziałam cicho gładząc palcem jego dłoń. - Ale... nie chce byś się oddalał. - to mówiąc znów patrzyłam mu w oczy.
- Nie odsunę się ani o milimetr. - zaśmialiśmy się oboje. - Mam coś dla ciebie. - mruknął w pewnym momencie i nie wiadomo skąd wyciągnał małe podłużne pudełeczko... Otworzyłam szeroko oczy.
Michael
Chciałem jej podarować pewną rzecz, by zawsze miała przy sobie coś, co będzie jej o mnie przypominać. Zdecydowałem się na łańcuszek z małą zawieszką w postaci okrągłego diamentu. Przewidywałem huragan i tsunami w najbliższym czasie. Wiedziałem, że będzie wściekła, że wydałem na nią pieniądze, ale dla mnie to był drobiazg, a chciałem by miała coś ode mnie.
Patrzyła w to pudełeczko wielkimi oczami a potem spojrzała na mnie.
- Co to jest?
- Otwórz. - mruknąłem podając jej pakunek. Kiedy zobaczyła co jest w środku jej oczy natychmiast nabiegły łzami. - Hej, co się dzieje?
Objąłem ją ramieniem, a on zaszlochała w moją koszulę.
- Mówiłam, żebyś nie wydawał na mnie żadnych pieniędzy. Nie chcę być postrzegana jako jakaś pinda, która doi cie z kase. - pogładziłem ją po policzku.
- Dona... - szepnąłem zmuszając ja poniekąc by na mnie spojrzała. - Chcę byś zawsze miała przy sobie coś co będzie ci przypominać tylko mnie. Wiem, że ciężko ci to przyjąć, ale prosze zrób to. I uśmiechnij się. Nienawidzę, kiedy płaczesz. - popatrzyła na mnie przez chwilę, a potem zarzuciła mi łapki na szyję.
- Dziękuję. - szepnęła cichutko po czym nawet pozwoliła sobie to zawiesić na szyi.
- Widzisz? Idealnie do ciebie pasuje. - szepnąłem gładząc lekko palcami jej szyjkę. Pochyliłem się pewnie i przywarłem do jej warg. Poczułem słony smak łez i przytuliłem ją do siebie jeszcze mocniej.
Była drżąca. Ufnie wtuliła się w moją klatkę piersiową obejmując mnie w psie ciasno. Wsunąłem jej delikatnie rękę pod zgięcia kolan i podniosłem nieco sadzając sobie na kolanach.
- Jeszcze nie siedziałaś u mnie na kolankach. - stwierdziłem z uśmiechem. Zarumieniła się lekko odbiegając wzrokiem na bok. - Nie płacz już.
- Już nie płaczę. - odpowiedziała z uśmiechem. - Nie mogę tylko uwierzyć, że ty naprawdę... chcesz ze mną... Przecież to jest aż nieprawdopodobne. - uśmiechnąłem się.
- Jestem takim samym człowiekiem jak cała reszta ludzkości. To ludzie kreują mnie na bóstwo, ale mimo wszystko nim nie jestem i tak jak inni potrzebuję czyjejś bliskości, miłości, ciepła, seksu... - to ostatnie dodałem celowo chcąc sprawdzić jej reakcję. Wyzezowała na mnie mrużąc oczy.
- Co ci chodzi po głowie, Jackson?? - wymruczała patrząc wciąz na mnie. Uśmiechnąłem się.
- No mimo wszystko jestem facetem więc... - zamruczałem kładąc delikatnie dłoń na jej kolanie i przesuwając ją powoli na wewnętrzną stronę uda... Uśmiechnęła się, ale zeszła z moich kolan.
- Dać ci palec, i zeżresz od razu całą rękę, Jackson. - zarechotała. Sam się zaśmiałem.
- Rozumiem, że wolisz jeszcze trzymać mnie na dystans. Bardzo dobrze.
- Tak? A dlaczego? - popatrzyła mi w oczy z błyskiem.
- Bo mam co zdobywać. - uniosła brwi do góry. - Dona... - szepnąłem znów gmerając nieśmiało przy jej dekolcie. - Kocham cię ale i pożądam... Mamy szczęście, że to idzie w parze z miłością.
- Chyba nie jestem jeszcze gotowa... - zaczęła.
- Cii, spokojnie. Nie chcę cię namawiać, zmuszać. Sama zadecydujesz. Chcę tylko byś była świadoma co czuję do ciebie. - wyjaśniłem. - Śnię o tobie bardzo ciekawe sny. - stwierdziłem w pewnej chwili, na co zarumieniła się mocno.
- Naprawdę? - zerknęła na mnie z boku. Wyszczerzyłem się.
- Naprawdę. - potwierdziłem. - Opowiedzieć ci?
- Nie, może nie... - zacisnęła uda i popatrzyła na swoje drżące dłonie... Typowy objaw podniecenia... Hm...
- A tobie kiedyś coś się śniło... ze mną w roli głównej? - zapytałem będąc autentycznie ciekawy.
Teraz reakcja była już bardzo wymowna. Zacisneła mocniej nogi i zaczęła płytko oddychać.
- Nie pamiętam. - odpowiedziała. Uśmiechnąłem się. Mogłem przypuszczać, że coś było na rzeczy. Ale nie było moim celem wyciąganie tego z niej na siłę. Pocałowałem ją w skroń obejmując ramieniem na co znów się we mnie wtuliła.
- Za chwilę będziemy na lotnisku, więc nie zasypiaj. Ułożysz się w samolocie. - mruknąłem widząc, że oczka jej się zamykają.
- Nie wiem co się dzieje ze mną. - burknęła prostując się. - O najróżniejszych porach dnia potrafi mnie zmorzyć...
- Zmiana strefy czasowej, klimatu. - powiedziałem z uśmiechem. - Przyzwyczaisz się.
Tak więc, kiedy zajechaliśmy na lotnisko uważnie rozglądając się razem z ochroniarzami przeszliśmy przez płytę do hali odlotów. Cały czas trzymałem ją za rękę, by przypadkiem jej gdzieś nie zgubić. Lecieliśmy biznes klasą, więc kolejka nie była duża i po szybkiej odprawie siedzieliśmy już na swoich miejscach w gigantycznym samolocie.
Zasnęła bardzo szybko. Taka delikatna dziewczyna... Oparłem się wygodnie w swoim fotelu i patrzyłem na jej spokojną twarz. Co jakiś czas mościła się wygodnie zmieniając nieznacznie pozycję i trącając kolanem moją nogę. Diament na łańcuszku błyskał co chwila w świetle słońca za oknami. Wyglądała pięknie. Nawet ten diament nie mógł się z nią dla mnie równać.
Subskrybuj:
Posty (Atom)