62.

Witam. :) Troche późno, ale to nic. Rozdział niesprawdzony gdyż nie miałam na to czasu, więc z góry za wszystkie ewentualne błędy przepraszam. Następny pojawi się w piątek. Zapraszam. :)


Donata


Co za sen... A może to prawda? Nie mogłam do końca się wybudzić i nie potrafiłam określić co zdarzyło się naprawdę, a co jest tylko wytworem mojej wyobraźni. Na przykład to jak teraz czyjeś usta składały czułe pocałunki na mojej szyi, a potem raptownie znalazły się między moimi łopatkami... Chyba leżałam na brzuchu, tuląc się do poduszki... Dalej znaczyły ścieżkę wzdłuż całego kręgosłupa aż do pośladków...
Wtedy usta zastąpiły dłonie. Byłam tak zaspana, że nie mogłam się nawet ruszyć. Ale to co się działo sprawiało mi dużą przyjemność... Czyjeś delikatne dłonie masujące moje plecy, tyłek i tak dalej... Wszędzie dotarły. Dosłownie.
W końcu stało sie to na tyle zajmujące, że otworzyłam oczy. Zamruczałam cicho poruszając się nieco... Było ciemno... Ale musiało być tuż przed świtem. Poczułam go blisko siebie. Bynajmniej chyba nie miał ochoty na sen w tym momencie... Raczej na coś z goła bardziej aktywnego. Nie sprzeciwiałam się... Wciąż czułam żar we wiadomym miejscu i kiedy prawie wgniótł mnie w łózku jęknęłam głucho czując jak znów mnie wypełnia.
Zacisnęłam pięści na pościeli... Starałam się powstrzymywać odgłosy, które same chciały wychodzić mi z gardła, ale nie było to wcale łatwe. A on... On poruszał się powoli, tym tempem doprowadzał mnie do szału. Wcześniej był taki... gwałtowny... podobało mi się to. Teraz też mi się podobało...
I właśnie nie wiedziałam, czy mi się to śni czy dzieje się naprawdę... Czułam tylko jak zaciska palce na moich nadgarstkach, słyszałam jego cięzki oddech i rejestrowałam tylko to, że staje się coraz bardziej popędliwy... I w końcu nie mogłam tego dłużej znieść, po prostu chowając twarz w poduszce tak jak leżałam zaczęłam krzyczeć... Jego imię i nie tylko... Nawet przez myśl mi nie przeszło, żeby chociaż pomyślec, czy ktoś jest gdzieś w pobliżu, czy może nas usłyszeć... On chyba też o tym nie myślał...
Było cudownie. I tylko to się dla mnie liczyło. Po wszystkim wszystko zaczęło mi się zacierać, chyba znów zasnęłam... W każdym bądź razie rano obudziłam się w wyśmienitym nastroju. Zauważyłam u siebie parę drobnych zadrapań, dwa siniaki w okolicy ud i w ogóle byłam taka... poluzowana. Uśmiechnęłam się pod nosem na swoje własne myśli i przeciągnęłam się rozkosznie.
Obok mnie spał mój mąż. Dziwnie się poczułam, kiedy to sobie uświadomiłam. Patrzyłam na jego spokojną twarz... Chyba od dawna tak dobrze nie spał, mogłam tak przypuszczać... Sama byłem temu winna. Poczułam bolesny ucisk w żołądku, ale odegnałam od siebie te wszystkie parszywe myśli, nie chciałam teraz o tym myślec. Teraz było dobrze. I chciałam by tak było już zawsze. Przecież on sam mi to powiedział...
Ale i tak byłam lekko skołowana. Ten ślub, a potem TO... Miałam przecież obstawać wiernie przy swoim, że nic więcej poza papierem nie będzie nas łączyć. Ale powiedzmy sobie szczerze... Cokolwiek bym teraz nie powiedziała to nie będzie mieć absolutnie żadnego znaczenia. Bo ja już nie chciałam oszukiwać przede wszystkim samej siebie. Odwróciłam się przodem do niego i przyglądałam mu się przez chwilę. Oddychał miarowo. Nie powstrzymałam swojej ręki i przeczesałam mu powoli włosy palcami... Niby dlaczego miałabym się teraz przed tym powstrzymywać? Był mój. Znowu. I tak miało już pozostać.
Ciekawe co na to powie tata, zastanowiłam się z uśmiechem. Doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, że żadnego rozwodu nie będzie ani za rok ani nigdy. Dopiął swego w końcu... Ma mnie znów całą tylko dla siebie. Z wciąż tym samym uśmiechem pogładziłam jego ramię. Musiał być naprawdę wykończony.
Ja sama postanowiłam wstać. Rozpierała mnie jakaś energia, nie wiedziałam co to, ale nie mogłam wyleżeć w jednym miejscu. Wyskoczyłam z łóżka i pognałam na palcach do łazienki. Tam błyskawicznie doprowadziłam się do porządku  i wychodząc rzuciłam jeszcze na niego okiem. Nie poruszył sie ani o centymetr.
Pierwsze gdzie się skierowałam to była kuchnia. Miałam ochotę po prostu tańczyć. Wszyscy chyba już się dawno rozjechali... W każdym bądź razie była godzina dziewiąta, a ja na swojej drodze nie spotkałam absolutnie nikogo. Kiedy wpadłam do kuchni jednocześnie wpadłam na pomysł by zrobić mu śniadanie... Tak, już zdążyłam się przestawić na tryb kochającej żonki. Zaśmiałam się pod nosem.
Ale jedno spojrzenie do lodówki powiedziało mi, że najpierw będę musiała coś kupić.
Nie zastanawiałam się wcale. Wiedziałam, że ktoś na pewno tu jest i zawiezie mnie gdzieś do jakiegoś sklepu, mnóstwo ich w okolicy. Mogłam zajrzeć do spiżarki... Ale szczerze mówiąc nie wiedziałam gdzie ona jest, a poza tym chciało mi sie biegać.
Tak więc pognałam znów z powrotem do sypialni, założyłam tylko letnie buty. Na dworze już było ciepło, świadczyło o tym bezchmurne niebo. Moje też było całkowicie bezchmurne. Popatrzyłam na niego przez chwilę... Wyobraziłam sobie nagle jego minę, kiedy się obudzi, a mnie znów obok niego nie będzie. Troche mnie to rozbawiło, ale wyciągnęłam skądś kartkę papieru i długopis i napisałam krótką wiadomość...

Pojechałam po zakupy. Nie zagotuj się od razu jak się obudzisz. :) Niedługo wrócę, kocham cię, zwierzaku. :*
Twoja Dona

No tak chyba będzie dobrze, pomyślałam i położyłam mu to na poduszce tuż obok głowy. Gotów jeszcze tego nie zauważyć...
Wymaszerowałam z sypialni i jak żołnierz przeszłam przez dom wychodząc na dwór. Nie pomyliłam się, było przyjemnie ciepło i wiał lekki wiaterek. Nie było ani za gorąco, ani za zimno. W sam raz. Odszukałam kamerowego Alana i po krótkim narzekaniu z jego strony zgodził się w końcu pojechać ze mną. Faceci... im to nigdy nie dogodzisz.



Michael


Noc była bardzo... pracowita. Zapamiętałem chyba każdy szczegół. Każde jej westchnięcie, każde słowo, każdy ruch... spojrzenie... Była niesamowita, była moja... tak jak to powinno być zawsze.
Westchnąłem głęboko budząc się z głębokiego snu. Dawno tak dobrze nie spałem. Jej bliskość była kojąca pod każdym względem. Potrafiłem zapomnieć o wszystko, dosłownie, nawet kłopoty w wytwórni zeszły na dalszy plan...
Tak. Ten wyjazd do Polski nie pozostał bez echa. Zagrozili mi, że jeśli się nie wyrobię pociągnął mnie do odpowiedzialności. To, że się nie wyrobię było jasne jak słońce. I bez tego tygodniowego wyjazdu i nieobecności wciągu tych kilku dni nie dałbym rady zrealizować tego wszystkiego w terminie, który oni sobie życzą. To było niemożliwe fizycznie. Ale do nich to nie docierało.
Starałam się nie myślec o tym co może mnie czekać jeśli faktycznie nie zdążę z niczym. I wyjątkowo łatwo mi to przychodziło, biorąc pod uwagę to, że moja ukochana została wczoraj moją żoną i jest teraz ze mną... Ale właśnie kiedy otworzyłem oczy zobaczyłem, że jej połowa łóżka jest pusta. Byłem sam. Znowu.
Usiadłem i rozejrzałem się po pokoju. Nie było jej rzeczy, które wczoraj rozrzuciliśmy... Moje też były ułożone... Czułem jak coś boleśnie zawiązuje mi się znów w piersi. Ile jeszcze czasu mam czekać... Przecież wczoraj było dobrze... Gdzie ona znowu uciekła...?
Ale wtedy mój wzrok padł na kartkę papieru na poduszce obok. Porwałem ją po prostu jak oparzony i od razu na gębie pojawił mi się szeroki uśmiech. Wszystkie negatywne emocje, które zaczęły się we mnie budzić ulotniły się momentalnie. Czytałem jej wiadomosć kilka razy pod rząd wciąż od nowa. Napisała, że mnie kocha... I... zwierzaku??? Zagryzłem wargę.

Spojrzałem na zegar, była godzina 11. Wystartowałem z tego łóżka do łazienki ogarniajać się w ekspresowym tempie, miałem nadzieję, że już wróciła. Chciałem ją znów wziąć w ramiona, poczuć, że naprawdę tu jest ze mną i jest moją żoną. Nawet nie zastanowiłem się czy ktoś z wczorajszych gości jeszcze tu jest czy może nie. Nie obchodziło mnie nic prócz Dony.
Założyłem na siebie jakieś pierwsze lepsze dżinsowe spodnie, flanelową koszulę, której nawet nie zapiąłem i boso wyleciałem z sypialni. Pierwsze kroki - kuchnia. Skoro pojechała na zakupy to chyba...
Gdy się tam zbliżałem, już jakiś czas wcześniej usłyszałem głosy dochodzące stamtąd. I jej śmiech. Była radosna. Ciekawe z kim rozmawiała. Po chwili już wiedziałem z kim. Janet, oczywiście.
Stałem w wejściu jakiś czas opierając się o framugę i przyglądałem się jej. Nic nie mówiłem, nie dawałem w żaden sposób znać, że tam jestem. Chciałem na nią taką popatrzeć, śmiejącą się, nabijającą się z kogoś z moją siostrą. Po chwili zrozumiałem, że śmieją się z Jermaine'a. Mnie też udzielił się ich dobry humor.
Po chwili jednak Dona odwróciła twarz w moją stronę i na jej twarzy pojawił się kolejny, ale zupełnie inny uśmiech. Takim obdarowywała tylko mnie. Odwzajemniłem go ruszając się i podchodząc do niej. Nie czekałem aż sama wstanie, chwyciłem ją za ręce i podniosłem przyciskając do siebie i całując mocno na dzień dobry... Mruknęła cicho...
- No proszę. Ledwo wstał i już się przyssał jak odkurzacz. - usłyszałem rechot mojej siostry.
- Cicho bądź. - mruknąłem i zająłem się znów dziewczyną. Moja kochana Jan prychnęła tylko.
- Dobra, ja i tak już miałam uciekać. Wczoraj zniknęliście tak szybko - zrobiła krzywą minę - że nie zdążyłam z nią o niczym porozmawiać.
- A o czym chciałas z nią porozmawiać? Jestem pewny, że zdała ci już całą relację teraz. - powiedziałem z uśmiechem tuląc dziewczynę do siebie.
- A nie przecze. - parsknęła śmiechem.
Ulotniła się w końcu a my zostaliśmy znów sami. Spojrzałem na moją ukochaną i musnąłem znów lekko jej usta swoimi...
- ZWIERZAKU?? - mruknąłem nawiązując do treści jej liściku. Zaśmiała się cicho pod nosem.
- Zwierzaku. -  potwierdziła patrząc mi zalotnie w oczy. - Kochany zwierzaku. - dodała ciszej i pogładziła moją klatkę piersiową. - Tak ci sie spieszyło, że nawet nie zapiąłeś koszuli? - teraz ja się zaśmiałem. Przytuliłem się do niej chowając twarz w jej szyi. wsunąłem ręce pod tą koszulę i zaczęła lekko gładzić skórę na plecach...
- Powiedzmy... że chciałem zobaczyć na własne oczy, że to wszystko mi się nie śniło.
- I dlatego nie założyłeś też żadnych kapci? - śmiała sie dalej ze mnie.
- Bardzo śmieszne. - objęła mnie za szyję i pocałowała w czoło. Uśmiechnąłem się lekko. - Myślałem, że znowu mi zwiałaś. - usłyszałem jak parsknęła śmiechem.
- Wiedziałam, że tak pomyślisz mimo tej wiadomości...
- Nie, to nie tak. Najpierw jej w ogóle nie zauważyłem.
- Tego też się spodziewałam. Jesteś w gorącej wodzie kąpany. - wyszczerzyłem się.
- Nieważne. - objąłem ją mocniej i chwyciłem za tyłek przyciskając do siebie. Spojrzała na mnie lekko zagryzając wargę. - Ważne, że jesteś tu ze mną. I nigdzie się nie wybierasz. Prawda? - musiałem zapytać.
- Nie. - pokręciła głowa z lekkim uśmiechem. - Już nigdzie się nie wybieram. - porwałem ją w ramiona, zaśmiała się słodko. Miałem ochotę zacałowac ją na śmierć. Miałem wrażenie, że ze szczęścia za chwilę zacznę lewitować. Nie zdziwiłbym się wcale, gdyby tak się właśnie stało. Nie mogłem być już chyba bardziej szczęśliwy.
- A jak z twoją pracą? - zapytała teraz trochę poważniejąc. Skrzywiłem się lekko. Nie chciałem teraz o tym rozmawiać.
- Wszystko w porządku. - odpowiedziałem patrząc na nią wciąz trzymając blisko siebie.
- Na pewno?
- NIe martw się. - cmoknąłem ją. - Poradzę sobie jak zawsze.
- Na pewno. - mruknęła odwracając ode mnie wzrok. Martwiła się.
No... sam nawet nie chciałem myślec o tym jakie mam tyły w pracy. Gdybym miał się tym tak przejmować, oszalałbym chyba... Zresztą, jak mówiłem, to jest zadanie nie do wykonania... Nie wiedziałem, czy oni mają mnie za cudotwórcę? Naprawdę zaczynałem się powoli zastanawiać czy zakończenie kariery nie jest dobrym wyjściem z tej sytuacji...
Ale nie chciałem tego. Jeszcze nie teraz. Nie miałem pojęcia jak się z tego wszystkiego wygrzebię, ale... nie chciałem teraz rozstawać się z muzyką. Nienawidziłem tras koncertowych mimo, że w każdym wywiadzie mówiłem, jaką frajde mi to sprawia. Gówno prawda, ale nikt nie musiał o tym wiedzieć. To co lubiłem naprawdę robić to pisać i nagrywać piosenki, reszta to była kula u nogi... Ale bez tego niczego nie ma. Co za ironia, prawda?
- Nie martw się, mówię. Dam radę. - zapewniłem ją.
- Tak? Ok. - mruknęła spuszczając głową, Ale po chwili znów na mnie spojrzała. - Ile jeszcze ci zostało czasu na to?
- Sześć tygodni. - odpowiedziałem i autentycznie się przeraziłem.
Sześć tygodni i tylko trzy demo nagrane, nie dokończone, żadnego teledysku... jestem w ciemnej dupie... Ale i tak się uśmiechnąłem.
- Będzie dobrze. - zapewniłem znów.
- Nie możesz po prostu zerwać z nimi umowy, kontraktu czy jak to się nazywa? Możesz chyba na coś się powołać?
- Niby tak. - puściłem ją i podszedłem do lodówki.
- W mikrofali masz ciepłe naleśniki. - usłyszałem i odwróciłem się patrząc na nią. Uśmiechała się słodko. Sam uśmiechnąłem się szeroko.
- Kochająca żona, naprawdę.
- Nie podoba się? - wsparła ręce na biodrach. - Od jutra sam sobie gotujesz! - oboje się zaśmialiśmy. Westchnąłem wracając do tematu.
- Mógłbym zerwać kontrakt... ale to co przyszło by mi za to zapłacić sprawia, że jednak wolę spróbować zrobić niemożliwe.
- Niby co ci mogą zrobić? - podeszła do mnie.
- Nałożą na mnie gigantyczne kary. - westchnąłem. - Podejrzewam, że takie po których spłaceniu nie stać by mnie było na klitę w zwykłym bloku mieszkalnym...
- A to takie ważne? Ja rozumiem, że jesteś przyzwyczajony do tego wszystkiego... - zaczęła, ale jej przerwałem.
- To nie o to chodzi. - pokręciłem głową. - Nie myślę o sobie. Zanim zaczęliśmy żyć z muzyki, rodzice i nas dziewięciu mieściło się w małym domku. Nikt nie miał swojego pokoju. - spojrzałem na nią mówiąc. - Nie było źle... Ale nie o to mi chodzi. Nie chcę tracić tego wszystkiego ze względu na ciebie właśnie.
- A co ja mam do tego? Myślisz, że ja żyłam wcześniej w pałacu?
- Nie. - zaśmiałem się. - Ale myślę przyszłościowo, już ci to powiedziałem. Co jak kiedyś urodzi nam się dziecko? Nie chcę, żeby gnieździło się z nami w jakiejś dziupli. Chcę, żeby miało wszystko.
- Będzie miało. - mruknęła podchodząc do mnie i klejąc się do moich pleców. - Na razie się jeszcze nie rodzi, Mike. Poza tym, żeby mogło się urodzić, to ty musisz żyć i być jako tako na chodzie, prawda? A w tym tempie to oni mi cie zamęczą. - wymamrotała. Teraz znów się uśmiechnąłem.
- Nic mi nie będzie, przecież mówiłem. To ciężka praca, cięższa niż dotychczas... ale jakoś dam radę...
- Jak? Nie będzie spać, jeść, nic? Wtedy może rzeczywiście sie wyrobisz, chociaż i w to watpię. - ten jej sarkazm. Wciąż się uśmiechałem. - I nie śmiej się. Dlaczego się nie przejmujesz?
- Przejmuję się, ale tobą. - prychnęła.
- Ze mną wszystko w porządku.
- Nie wydaje mi się. - spojrzałem na nią wymownie. - Powiedziałem ci, że się przebadasz. Zorganizowałem już nawet szereg badań...
- CO?
- Tak.
- Ale Michael, no...
- Nie michaeluj mi tu teraz. - powiedziałem stanowczo. - Powiedziałem i bez dyskusji.
- A co to ja mam pięć lat?! - uśmiechnąłem się mimo wszystko.
- Obiecałąś mi to. Pamiętasz? - jęknęła.
- Pamiętam. Ale nic mi nie jest przecież! Nienawidzę chodzić po lekarzach bez powodu...
- Bez powodu? Te wymioty to nie jest wystarczający powód? Od kiedy ci się one zdarzają?
- No... jakiś czas. Ale już coraz rzadziej. - za wszelką cenę chciała się od tego wymigać. - Proszę!
- O co mnie prosisz, żebym zbagatelizował twoje zdrowie? - patrzyłem na nią wielkimi oczami. - Puknij się w główkę, dziewczyno!
- Ty tu jesteś od pukania, nie ja. - odszczeknęła mi się. Zmrużyłem oczy. Uśmiechnąłem się, ale zaraz powiedziałem poważnie.
- Dona, żarty żartami, ale ja mówię poważnie.
- Ja też mówię poważnie, nic mi nie jest!
- Skończyłem rozmowę, kochanie. - pocałowałem ją w czoło i siadłem z naleśnikami do stołu. Wytrzeszczyła na mnie oczy.
- Każdą rozmowę będziesz ze mną tak kończył?! - siadła obok mnie.
- Tak. Jeśli będzie chodzić o twoje dobro i bezpieczeństwo, a ty będziesz się upierać przy głupotach to tak właśnie będę kończył z tobą każdą taką rozmowę.
- Ha! - fuknęła i usiadła zakładając nogę na noge i ręce na piersi. Zaśmiałem się.
- Co, foch? - nie odezwała sie. Zachichotałem znów.
Zjadłem w końcu, posprzątałem po sobie ze stołu, ona już chyba jadła wcześniej, i podszedłem do niej całując ją w czubek głowy i masując lekko jej ramiona. Westchnęła cicho. Od razu się uśmiechnąłem.
- Jadę do studia. Będę raczej późno. A ty uważaj na siebie. I masz zjeść porządny obiad, słyszysz? Wczoraj oboje mało co jedliśmy.
- Tak jest, mamo. - burknęła. Zaśmiałem się głośno.
- Nie obrażaj się. Dbam o ciebie.
- Mhm. Wiem. - westchnęła.
- Lekarz przyjedzie dzisiaj o czternastej. - właśnie, zapomniałem jej powiedzieć. Popatrzyła na mnie tylko ale nic nie powiedziała. - To wbrew pozorom nie będzie nic wielkiego. Pobierze ci krew przede wszystkim. Nie masz się czego bać. - uśmiechnęła się  w końcu.
- Mdleje przy takich okazjach. - mrukneła.
- Poradzisz sobie. - pocałowałem ją znów w czubek głowy.
- I tak ty o mnie dbasz?!
- Przestań. - objąłem ją śmiejąc się wciąż. - Wrócę jak najszybciej.
- Przed północą? - znów sarkazm.
- Mam nadzieję.
Westchnęła tylko. Co miałem jej powiedzieć? Nie miałem zbyt wielkiego pola manewru poza tym, co musiałem robić. A ci idioci nie pójdą na żaden kompromis, tego byłem pewien. Prędzej mnie oskubią. Pomyślałem sobie nawet, że być może o to komuś tu chodzi. I chyba powinienem rzeczywiście się zastanowić co jest ważniejsze, luksusy Neverland czy rodzina. Oczywiście, że rodzina. Ale to nie znaczy, że miałem pozwolić, by tej rodzinie ktoś wszystko odebrał. To się tylko tak mówi... Ale jeśli się COŚ ma, to żyje się o wiele łatwiej. Nie muszą to być miliony. Wolałem nie myśleć co się stanie, jeśli nie wywiąże się z umowy...
Po raz kolejny pocałowałem ją przelotnie i wyszedłem zaraz potem jak przebrałem się w coś innego. Nie zabierałem ze sobą żadnego okrycia wierzchniego. Było tak ciepło... Pogoda zdawała się odzwierciedlać mój stan ducha. Z uśmiechem wsiadłem do auta i pojechałem do studia i nawet nie przejmowałem się tym, że znów ktoś będzie mi dyszeć w kark.
- O jesteś w końcu. - usłyszałem na samym wstępie jak tylko wszedłem. To był prezes, wciąż ze mną współpracował, ale od momentu jak zmieniło sie szefostwo przypominał lokomotywę. Wściekał się o byle gówno już tak naprawdę, ale nie dziwiłem się. On też był świadomy tego, że nie damy rady tego ogarnąć w tak krótkim czasie. Nawet gdyby doba miąła czterdzieści osiem godzin. - Sadzaj dupsko i zaczynamy... - westchnął rzucając mi wszystko.
- Nic się nie zmieniło? - zapytałem, na co spojrzał na mnie jakby chciał coś powiedzieć, ale się rozmyślił.
- Nie, nic się nie zmieniło. - burknął w końcu.
Popatrzyłem na niego. Nie był człowiekiem, który miał dar do ukrywania waznych rzeczy. Od razu zauważyłem, że coś jest na rzeczy. Westchnąłem.
- Co znowu wymyślili?
- Nic nie wymyślili, bierz się za robotę!
- No przecież widzę. - powiedziałem patrząc mu wymownie w oczy. - Chyba wszyscy już zdązyliśmy się przekonać, że niespodziewane i niewykonalne pomysły to ich specjalność.
- Czy ja wiem, czy takie niewykonalne, panie Jackson? - usłyszałem nagle za sobą. Wszyscy jak jeden mąż odwróciliśmy się za siebie. Do pomieszczenia w którym nagrywałem wszedł zastępca nowego dyrektora tego wszystkiego. - Gdyby nie pańskie... obijanie się ostatnimi czasy jestem pewien, że byłby pan daleko do przodu. - stwierdził.
- Raczej wątpię. - odpowiedziałem. Inni wlepili we mnie oczy dając tym do zrozumienia żebym siedział cicho. Ale ja nie zamierzałem. Kiedy widziałem, że ktoś nie ma racji nie mogłem wysiedzieć, dopóki mu tego nie wytknąłem. Facet spojrzał na mnie unosząc wysoko brwi.
- Sugeruje coś pan? - zapytał.
- Nie do końca. - wstałem z krzesła na którym do tej pory siedziałem i stanąłem przodem do faceta. - Raczej staram się wykazać...
- Od wykazywania jesteśmy tu my. Pan jest od wykonywania obowiązków, które do pana należą. Resztę prosze pozostawić odpowiednim ludziom.
- Och, tak, przepraszam, ma pan rację. - rzuciłem z lekkim sarkazmem. Facet przyglądał mi się przez chwilę. - A niech mi pan powie... - zapytałem jakbym się usilnie nad czymś zastanawiał. - Potrafi pan sprawiać cuda? Bo taki nam się przyda.
- Niech mnie pan posłucha, panie Jackson, cudów nie przewiduję, ale powiem panu coś takiego. Gdyby nie uganiał się pan za panną po całym świecie, miałby pan dość czasu na realizację pracy...
- I bez tego nie mam tego czasu! - przerwałem mu. Nie mogłem już słuchać tego jego pieprzenia. - Praca nad płytą to nie zajęcie na weekend! Utwory powstają tygodniami, teledyski kręci się pięćdziesiąt razy by sklecić trzyminutowy utwór z różnej perspektywy! Chyba, że życzy pan sobie krążka z jednym, góra dwoma utworami i bez videoclipów, wtedy dam radę. - mierzyłem się z nim przez jakiś czas, aż w końcu westchnął lekko.
- Zdaję sobie z tego wszystkiego sprawę, panie Jackson. Wszyscy sobie z tego zdajemy sprawę.
- Tak? To świetnie.
- Ale racz pan zauważyć, że parę rzeczy się w ostatnim czasie zmieniło. - zaczął znów. - Nie tylko same wasze szefostwo. Teraz także nad nami ktoś stoi. - zmarszczyłem czoło. O czym on mówi?
- Co?
- Ktoś kupił tą wytwórnię, jakiś prywaciarz. Czy wy naprawdę nie macie o niczym pojęcia?
- Kto był by w stanie wykupić Epic Records? - prychnąłem.
- A widać ktoś taki się znalazł. - spojrzał na mnie poruszając lekko brwiami. - Ja widzę, że wy istotnie nie macie o niczym pojęcia.
- Nikt nam nic nie mówi. - prychnąłem wracając do swojego stanowiska.
- Tak czy inaczej. - zaczął znów. - To polecenie nie nasze, ale odgórne. My jesteśmy tylko od tego by dopilnować by całość została ukończona w terminie. Jeśli się nie wyrobicie, to nie my nawet będziemy czegoś się od was domagać. A ten co staoi nad nami wszystkimi. - powiedział pokazując paluchem w górę.
Kompletnie nic z tego nie rozumiałem. Kto i po co miałby wykupywać coś takiego? No po co, dla kasy... Ale trzeba mieć w tym niezwykle obeznany umysł by w tym wytrzymać. Wcześniej też mieliśmy właściciela... ale zupełnie inaczej to wyglądało...
Facet w końcu wyszedł a ja z ciężkim westchnieniem w końcu zasiadłem do swojego zajęcia. Od razu prezes na mnie wsiadł.
- Zgłupiałeś?! Po jaką cholere im podskakujesz?! Dosyć chyba mamy problemów bez twojego pierdolenia trzy po trzy!
- Pierdolenia trzy po trzy?! Słuchaj, ja nie jestem maszyną...! - zacząłem pyskować, choć wiedziałem, że przynajmniej po części ma rację. Ale ktoś mi przerwał.
- Przepraszam! - jakiś na oko około dwudziestopięcioletni chłopak odezwał się podniesionym głosem. Musiał nas przekrzyczeć. Umilkliśmy i spojrzeliśmy na niego. Wyglądał jak kurier.
- Czego?! - prezes oczywiście nie umiał pohamować swojej irytacji.
- Paczka dla pana Michaela Jacksona. - zdziwiłem sie lekko.
- Niczego nie zamawiałem, tym bardziej na adres wytwórni...
- To już mnie nie interesuje, proszę pana. Taki jest tu adres. Nazywa się pan Michael Jackson? - zapytał przypatrując mi się.
- Tak. - odpowiedziałem trochę zirytowany.
- To prosze mi tu pokwitować. - podpisałem mu papier od niechcenia. Co to, spóźniony prezent ślubny czy co, pomyślałem... Chłopak podał mi paczkę nie zbyt wielką ale nie małą wcale. Podszedłem z tym do swojego pulpitu i postawiłem.
- Co to jest? - prezes od razu znalazł się obok mnie i zaglądał mi przez ramię.
- Nie mam pojęcia. - mruknąłem nie dotykając tego. Coś mi mówiło, że to nie gumowa lala. - Nie ma adresu nadawcy. Jest tylko moje nazwisko i adres studia...
- Nie podoba mi się to. - stwierdził natychmiast. Spojrzeliśmy na siebie i jak na komendę obaj przystawiliśmy uszy do paczki. Po chwili równocześnie parsknęliśmy śmiechem... Tak... Snajperzy dyplomowani...
- Bomba to raczej nie jest. Otwieraj. - powiedział w końcu. Popatrzyłem na niego, a potem jeszcze na nieruszoną paczkę.
- Dobra... - porwałem jakiś nóż do papieru i zacząłem nim rozcinać tekturę. - Cholera! - burknąłem nie mogąc się przez to przebić. Ale za chwilę zakląłem z zupełnie innego powodu...
- KURWA MAĆ, JACKSON, CO I KOMU ZROBIŁEŚ, ŻE DOSTAJESZ TAKIE PREZENTY?! - wrzasnął odskakując od tego razem ze mną. Zatkałem sobie nos i usta dłonią. Mało sie nie porzygałem.
W środku był... martwy szczur z zakrwawionym pyskiem. Musiał mieć już kilka dni bo waliło od niego na kilometr. Co to ma być, do cholery?! Zrobiło mi się niedobrze...
- Tam coś jest... jeszcze. - wydusił z siebie prezes. Chyba mu się zbierało na pawia... Podskoczyłem do paczki zaglądając do środka. Smród był nie do zniesienia... Obok padłego zwierzaka była kartka. Ktoś coś na niej napisał...

23 listopada - termin spotkania nam umknął, Mike. Nie ładnie tak olewać ludzi, którzy mają ci coś do zaproponowania. Informacje dotyczące nowego terminy spotkania zostaną ci dostarczone. Czekaj i tym razem bądź. Czekamy z niecierpliwością.
PS: Chyba nie chcesz, żeby twoja siostra, brat lub matka tak wyglądali?

Serce mi stanęło. Czytałem to w kółko od nowa i od nowa, a prezes stał za mną kilka metrów. Juz nawet nie czułem tego smrodu... Co tu się dzieje, do cholery...? Ręce zaczęły mi drżeń, kolana mi zmiękły, ale nie ruszyłem się. Jakbym wrósł w podłogę. Nie umiałem się poruszyć. Jakby połączenia nerwowe w mózgu zostały zerwane... Nie umiałem zlokalizować żadnej części ciała.
- Co tam jest? - usłyszałem, ale w ogóle nie zrozumiałem co do mnie powiedział. Jakby mówił w obcym języku. Przed oczami przelatywały mi obrazy, widziałem swoje siostry, braci, mamę... a na końcu pokazała mi sie Dona... To mnie ożywiło. - Hej?!
- Musze jechać do domu. - powiedziałem składając tą paczkę i kierując się do wyjścia.
- Jak... jak do domu?! A płyta?!
- Poczeka! - krzyknąłem. Złapał mnie za rękę zatrzymując. Prawą rękę.
- Co ty odwalasz... A w ogóle... co to jest? - zapytał widząc obrączkę.
- Nic. NIC nie wiesz. - powiedziałem przez zaciśnięte zęby. - Muszę wracać... Odezwę się. - i już mnie nie było.
Wrzuciłem to do bagażnika owijając w jakąś szmatę. Cały latałem, ale jakoś udało mi się odpalić silnik. Kto aż tak chce zajść mi za skórę? W czasie drogi powrotnej zastanawiałem się. Chodziło mi przede wszystkim o Donę. Czy komuś chodzi o mnie samego, czy o moją rodzinę ogółem? Czy jej też coś grozi? Natychmiast musiałem skontaktować się z kim trzeba...

61

Witam. :) Zapraszam na odcinek, kolejny pojawi się w środę. Co do tego rozdziału, mam wrażenie, że końcówka jest troche zbyt odważna... ale co tam. :D Zapraszam. :)



Donata



Myślałam, że aż tak mnie to nie obleci, ot zwykła uroczystość. Ale następnego dnia jak tylko wstałam poczułam, jak cała trzęsę się w środku. Swiadomość tego do czego ma dzisiaj dojść uderzyła we mnie z potężną siłą, poczułam się, jakbym dostała donicą. I to z wielkiej wysokości. Michael jakoś nie okazywał podobnego zdenerwowania. Normalnie, od rana pojechał jeszcze do urzędu dopiąć wszystko na ostatni guzik, a gdy wrócił oznajmił, że urzędnik zjawi się u nas o godzinie piętnastej.
- Tak szybko?! Mówiłeś, że dopiero wieczorem... - byłam przerażona. Nie wiedziałam, ale może nie czuł tego stresu dlatego, że już raz miał tą przyjemność z kimś sie żenić. Ja niestety nie miałam w tym żadnego doświadczenia.
- Ale co to za różnica? Zdążysz się przygotować. Nie będziemy robić nic wystawnego, całość odbędzie się tu,  w salonie, potem zrobi się jakąś kawę na szybko i po wszystkim. Szkoda, że nie zabraliśmy ze sobą twoich rodziców. - spojrzałam na niego.
- Mama nie mogłaby lecieć tak czy owak. Ostatnio gorzej się czuła... nie chciałaby lecieć, a tata w życiu by jej samej nie zostawił. - wyjaśniłam. Kiwnął głowa na znak, że rozumie.
- Z twoją mamą będzie wszystko w porządku, zobaczysz. - powiedział po czym przytulił mnie i zaczął gładzić po plecach. - Nie denerwuj się tak. Cała drżysz.
- Dziwisz mi się? - usłyszałam jak się zaśmiał. Podniosłam głowę spoglądając na niego.
- Szczerze mówiąc, nie. - mruknął. - Ale to przecież nic takiego...
- Może dla ciebie, już raz brałes ślub, więc może nie czujesz tej tremy...
- To, że nie wyglądam jakbym ją czuł nie znaczy, że jej nie czuję, Dona. Może i wstępowałem już kiedyś w jeden związek małżeński, ale to nie wiele zmienia, naprawdę. Też się denerwuję. Ale nikomu o tym nie mów. - zaśmiałam się teraz sama. Twardziel.
- Twój brat... będzie? - przez chwilę nic nie mówił.
- Nic mi nie wiadomo, by 'lista gości' się zmieniła, więc... chyba będzie. - powiedział takim tonem jakby naprawdę wolał, żeby go jednak nie było. Popatrzyłam na niego lekko zaniepokojona. Żeby tylko nie wyniknęły z tego jakieś jaja.
- Daj spokój. Przecież sam mówisz, że wiesz jaki jest. Pamiętasz te stringi w aucie? - prychnął.
- Być może wiem jaki jest, ale to co zrobił ostatnio przeszło wszelkie dopuszczalne granice. Wiele mogę zrozumieć i tolerować, naprawdę. Ale nie będę tolerował brata, który dowala mi się do żony!
- Jeszcze nie jestem twoją żoną. - powiedziałam z uśmiechem, ale schlebiało mi to, że jest taki zazdrosny.
- Ale za chwilę będziesz. - uściślił przyciskając mnie mocniej do siebie. - I nikt nie ma prawa się do ciebie zbliżać.
- Spokojnie. Przecież widziałes, że sama też sobie nie pozwalałam.
- Widziałem. - uśmiechnął sie w końcu.
- No! To lubię. Masz sie uśmiechać, nie myślec o głupku. Pewnie teraz obmyśla plan jakby cię tu urobić na swoją stronę po tej gafie.
- Niech myśli. Na zdrowie, przyda mu się użyć w końcu szarych komórek. - prychnął znów. - Ale obawiam się, że próżny jego trud.
- Michael. - powiedzałam spoglądając na niego znacząco. - Daj spokój. Przegiął po prostu w żartach. W jego mniemaniu może było to śmieszne, ale było co najwyżej niesmaczne. Jak tu przyjdzie już, prosze cię, nie zabij go  samym spojrzeniem. - zrobił minę obrażonego dziecka. - Co?
- Bronisz go. A może ci sie spodobał co? Drugi adorator na boku. - wytrzeszczyłam na niego oczy.
- Chyba sobie żartujesz w tym momencie.
- Wcale nie. Może ci to schlebia, że dwóch dojrzałych facetów wkoło ciebie skacze. On to może nie do końca, ale ja to już na pewno nadskakuję ci na każdym kroku...
- Nie bądź debilem, proszę cię. - wpadłam mu w słowo patrząc na niego własnie jak na debila. Znów zrobił obrażoną minę. - Chcesz się pokłócić przed samym ślubem?
- To  tobie podoba się podryw mojego brata, nie mnie. - upierał się przy swoim. Fuknęłam cicho pod nosem.
- Wiesz co, Mike? Lubię kiedy jesteś o mnie zazdrosny, ale teraz naprawdę przesadzasz. Idę do Janet, muszę się przygotować do tego wszystkiego skoro ten urzędas ma pojawić sie tu tak wcześnie. I prosze cię, kiedy następnym razem cię zobaczę masz do tego czasu pozbyć się ze swojej głowy tych głupot. - powiedziałam mijając go i wychodząc z salonu kierując się do jednej z sypialni, które były wolne. Tam swoje rządy rozpostarła Janet, ze wszystkimi kosmetykami, ciuchami i innymi duperelami.
- Mogę...? - nie zdązyłam nawet dobrze otworzyć drzwi i się wysłowić.
- Nareszcie jesteś! Mamy mało czasu, siadaj. - posadziła mnie sama na krześle przed wielkim lustrem. Przemeblowała cały pokój wedle własnego gustu. Wszędzie na około stały jakies stojaki z różnego rodzaju sukienkami, także jedną białą. Buty, kwiaty, jakieś dodatki...
- Na co to wszystko? - zapytała spoglądając na nią jak wypakowywała kosmetyki na stolik obok mnie. Obróciła krzesło na którym siedziała w swoją stronę.
- Jak to na co?! Musisz jakoś wyglądać, co nie? Nie codziennie wychodzi się za Michaela Jacksona.
- No dobra. - zaśmiałam się cicho pod nosem. - Ale po co tyle tych kiecek?
- No przecież w jednej cały czas nie będziesz siedzieć! Dziewczyno! - zaczęła grzebać w kosmetyczce.
- No to góra dwie mi starczą.
- Oczywiście. Ale najpierw trzeba te dwie wybrać z nich wszystkich. Jak już cię umaluję i uczeszę, będziesz przymierzać.
- Rozwali mi się wszystko na głowie. - mruknęłam patrząc na te wszystkie kiecki.
- Nie martw się, nawale ci tyle lakieru, że młot pneumatyczny tego nie ruszy. Spokojna głowa. - parsknęłam śmiechem. No to teraz mogłam być spokojna.
Przez jakiś czas była cicho, dobierając różne kosmetyki takie jak podkład, pomadki i wiele wiele innych rzeczy, których zastosowania nie umiałam się nawet domyślec. Ona miała tego mnóstwo! Co chwila coś przykładała mi do twarzy sprawdzając czy dany odcień koloru mi pasuje. W końcu skompletowała wszystko. Chyba.
- No. Możemy zaczynać. Teraz nie gadaj. - prychnęłam.
- Jakbym mówiła cokolwiek w ostatnim czasie...
- Cicho! - sama się uśmiechnęła. - Zrobię cię na bóstwo.
- mhm. - mruknęłam tylko i już się nie odzywałam.
Zrobienie makijażu było najprostszą i najszybsza rzeczą z tego wszystkiego. Kiedy obejrzałam się w lustrze byłam naprawdę zachwycona. Makijaż nie był jakiś powalający. Był delikatny i podkreślał urodę. Tak mi się przynajmniej wydawało. Na oczy nałożyła bardzo delikatne cienie, jasne, za to usta pokryła krwistą czerwienią...
- Janet... Nie za ostro z tymi ustami? - poczułam się trochę nieswojo, mimo, że efekt mi się bardzo podobał.
- Niby czemu?! Wyglądasz sexy i o to chodzi.
- Tak. Jermaine padnie na zawał przyrodzenia. - parsknęłam śmiechem. Sama Janet skrzywiła się lekko.
- Ten idiota urodził się jakoś jajcarz. Nie przejmowałabym sie nim...
- Nie przejmuję się. Po prostu się śmieję. Mike nie może go zdzierżyć. Boję się, że go poniesie...
- E tam. Będzie go ignorował, zobaczysz. - miałam taką nadzieję. Wolałam, żeby się nikt nie lał.
Tak więc wtedy przeszłyśmy do drugiej częsci... zdecydowanie... koszmarnej.
Każda, dosłownie każda sukienka jaką przymierzałam nie podobała się Janet. Coś jej ciągle nie pasowało, a to kolor, a to krój, a to bo tu za szeroka albo za ciasna.  Biała według niej kompletnie odpadała. W końcu po długich męczarniach wybrala dwie.
Pierwsza, w której miałam przysięgać naprawdę przypadła mi do gustu. Janet oczywiście coś się w niej nie podobało, ale powiedziałam że chcę tą i koniec. Była w kolorze kremowego jasnego różu. Miała coś w stylu gorsetu, jednolity materiał który podchodził aż pod samą szyję, a na nim naszyta tego samego koloru koronka. Od lini bioder rozkloszowała się aż do połowy ud. Rękawy miała długie ale z tej samej koronki, która była naszyta na górną część. Naprawdę mi się podobała.
- Co ci w niej nie pasuje?
- No niby nic... - marudziłą wciąz. - Ona w ogóle nie posiada dekoltu. - parsknęłam śmiechem.
- Tak, bo ty byś chciała, żebym wyszła z cyckami na wierzchu.
- Mike by sie nie obraził.
- Daj spokój! - uśmiechnęłam się pod nosem.
Druga którą wybrałam była nieco inna. Była koloru jaśniutkiego turkusu i nie miała rękawów. Zakrywała tylko piersi i sztywną częścią materiału sięgała zaledwie do pępka mniej więcej. Od tego momentu odchodził lekki materiał, zwiewny i przyjemny w obejściu. Kilkoma warstwami, musiałam przez chwilę szukać dziury żeby ją ubrać. Janet śmiała się ze mnie.
- No czego się śmiejesz! - założyłam to w końcu. Efekt bardzo mi się spodobał.
- No ta mi się podoba! - powiedziała w końcu. Uff...
- No to mamy wszystko teraz mnie czesz! - powiedziałam, bo chyba zaczynała rozglądać się za jeszcze jedną.
- Dobra. - burknęła rezygnując. - Ale załóż już tą pierwszą. - powiedziała, co uczyniłam. Delikatnie starając się jej nie pognieść, usiadłam przed wielkim lustrem. Lokówka poszła w ruch.
Po jakiejś godzinie czasu fryzura była gotowa. Aż na moment zaniemówiła. Od kiedy Janet posiada takie zdolności? Niewazne, pomyślałam, ważne, że wyglądałam jak nie ja. Logi układały się puklami na jedno moje ramię upięte misternie z tyłu głowy. Grzywka pozostała prosta ułożona tylko tak by spływała na jedną stronę mojej twarzy. W to wszystko Jan powpinała kilka ślicznych spinek i coś większego... Zastępowało welon, którego nie chciałam mieć.
- Wyglądasz oszałamiająco! - powiedziała szczerząc się do mnie w lustrze. Uśmiechnęłam się. Podzielałam jej zdanie. - Mike oszaleje na twój widok.
- Tak myślisz?
- Ja nie myślę. Ja wiem. Ile jeszcze mamy czasu? - mruknęła zerkając na zegar. - Jeszcze tylko godzina, uwinęłyśmy się w czas! Przyniosę nam kawę. Tylko uważaj, żeby się nie poplamić!
Po kilku minutach wróciła z tacą i sama szybko się przebrała. Miała być moją druhną, a jakże. Mike wziął sobie tam też kogoś, pewnie jakiegoś braciszka. I pomyślec, że nikt sie o tym nie dowie. Dziwnie się czułam.
Janet włosy i przysłowiową tapetę zrobiła już sobie sama wcześniej, więc teraz kiedy juz założyła swoją kiece mogłyśmy zając się kawą. Zaczęłyśmy rozmawiać o wszystkim. O tym że żałuję, że nie ma tu moich rodziców i Iwy. Wtedy ktoś otworzył drzwi...
- I jak, gotowe? - usłyszałam głos Michaela...
-WYNOŚ MI SIĘ STAD, JUŻ!!! - rzuciła się niemal na niego wywalając z pokoju. Patrzyłam na nią lekko zszokowana. To tutaj ten przesąd też funkcjonuje?
- Ale co...? - zapytał zaskoczony.
- Nie wiesz, że panny młodej nie ogląda się przed ślubem?! Spadaj stąd! - wynała go. - Co za facet, no! - zaśmiałam się gdy usiadła z powrotem na przeciw mnie. - Nie śmiej się! Mam nadzieję, że nic nie zdążył zauwazyć.
- Janet, to tylko przesądy, zabobony...
- No nic nigdy nie wiadomo. Lepiej ich przestrzegać.
- Tak. - prychnęłam. - To czy on mnie teraz zobaczy ma przesądzać o udanym związku. Cudownie. - parsknęłam smiechem.
- Nie raz się to sprawdza.
- Gówno prawda.
- Oj tam, oj tam...
W końcu nadeszła godzina. Poczułam jak żołądek mi się ścisnął. Był wielkości piłeczki pingpongowej, byłam tego pewna. Jak oni mogli myślec o jakimś cieście później! Nic nie przełknę. A Janet skakała wokół mnie poprawiając wciąz coś.
- Jan...
- No co musisz wyglądać perfekcyjnie. Nie ma zlituj się.
- No jest dobrze.
- Teraz jest dobrze. - powiedziała grzebiąc jeszcze przy czymś i w końcu się wyprostowała. - Matko boska! - krzyknęła nagle.
- Co?!
- Kwiaty! Zapomniałabym! - podskoczyła do konta i wyciągnęła z niego bukiet jakichś kwiatów. Nawet nie przywiązywałam do tego wagi. - Teraz już wszystko. - uśmiechnęłam się do niej. - No, pani Jackson. - wyszczerzyła się.
- Nie przyjmę jego nazwiska, Janet. - wytrzeszczyła na mnie oczy.
- A to dlaczego?
- To ma być tajemnicą, jak myślisz, uszłoby to bez echa gdybym zmieniła nazwisko na JACKSON? - myślała nad tym chwilę.
- No tak, masz rację.
- On miał dokładnie taką samą minę jak ty teraz kiedy mu to powiedziałam.
- No raczej go to nie zachwyciło... - rozległo sie przezorne pukanie do drzwi. - Kto tam?!
- To ja. - usłyszałam zgryźliwy głos przyszłego męża. - Urzędnik już jest... pospieszcie się. - i poszedł. Żołądek jeszcze bardziej mi się zaciesnił.
- Spokojnie, Dona. Nie umrzesz. - Janet uśmiechnęła się do mnie pocieszająco. - Czas stąd wyłazić, już.
- Nogi mi się trzęsą połamię sobie obcasy... - jęknełam.
- Nic ci nie będzie. Nie myśl o ludziach, ani o tym co powiedzą. Myśl tylko o Michaelu i o tym co on o tobie pomyśli. Będzie zachwycony. Chodź. - wzięła mnie za rękę i wyciągnęła na korytarz. Stamtąd już słyszałam głosy zebranych. Czy on też się denerwował tak jak ja?



Michael



Chodziłem nerwowo po salonie, nie zwracając najmniejszej uwagi na innych. Przyglądali mi się ukradkiem, ale nikt nic nie mówił. Wszyscy czekali, aż panna młoda w końcu się objawi. Sam nie mogłem się doczekać. Kiedy wszedłem wtedy do tej warowni Janet nie wiele zdążyłem zauważyć. A taką miałem nadzieje...
Lisa podeszła do mnie z lekkim uśmiechem.
- Cieszę się, że wreszcie sobie wszystko wyjaśniliście. - powiedziała. Zaciągnęła tu ze sobą LaToyę, która zarzekała się na śmierć, że jej nie będzie. Ale jednak się pojawiła. Patrzyła na mnie przez chwilę, a potem odwróciła się i odeszła gdzieś. Westchnąłem.
- Tak, wyjaśniliśmy. Pozostała mi już tylko jedna rzecz do zrealizowania. - mruknąłem patrząc teraz na przyjaciółkę.
- Jaka?
- Wybicie jej do końca z jej pięknej główki tych bzdur, które sobie wmawia.
- Co znowu sobie wmawia? - powiedziała z miną, która świadczyła o tym, że chociaż miała nadzieję, na koniec tego cyrku to jednak nie jest aż tak bardzo zaskoczona moimi słowami. Uśmiechnąłem się znów.
- Powtarza wszem i wobec, że to tylko biznes i koniec kropka. Ale jednocześnie klei się do mnie jak rzep...
- Przejdzie jej zobaczysz. - teraz zaczęła się śmiać. Bo to naprawdę było śmieszne.
- Co jej przejdzie, reszta głupoty czy to mizdrzenie się? - parsknąłem śmiechem.
- Oby to pierwsze. - oboje się zaśmialiśmy.
Prawda była taka, że teraz kiedy już założymy sobie obrączki, nie będzie odwrotu. Nagle nawet pomyślałem, że mi stąd zwieje w ostatniej chwili. Aż się zapowietrzyłem. Cóż, po tych ostatnich tygodniach mogłem chyba spodziewać się wszystkiego, prawda? Niezależnie od tego czy coś takiego miałoby miejsce czy nie.
Ale w następnej chwili moje wszystkie wątpliwości zostały rozwiane.
- Możemy zaczynać? - urzędnik wytrącił mnie z transu w jaki wpadłem widząc ją. Była piękna. Oszałamiająca. Janet zrobiła z niej boginię... I nie tylko ja teraz wlepiałem w nią wzrok.
Rozejrzałem się. No oczywiście, że Jermaine musiał wytrzeszczać gały. Postanowiłem zrobić to co robiłem od samego początku. Ignorować go.
- Tak, oczywiście. - odpowiedziałem w końcu facetowi, a ten natychmiast ustawił się na swoim miejscu.
Kolana mi zmiękły, kiedy podchodziłem do miejsca w którym oboje staniemy. Starałem się opanować, wyglądać jakoś jak należy, ale nie było to wcale takie łatwe. Randy był moim świadkiem, a ona razem z Janet ustawiły się obok nas. Moja siostra cały czas coś jej poprawiała, aż do momentu kiedy Dona przydzwoniła jej lekko kwiatami i kazała się odczepić. Rozniósł się cichy pomruk śmiechu. Jakoś mi to umknęło... tak byłem nią oczarowany.
I to nie chodziło o śliczną sukienkę czy makijaż. Czy cokolwiek innego. Nie wiedziałem... Po prostu chyba zdałem sobie sprawę tak do końca co się właśnie dzieje. Co sie za chwilę stanie. Że ona naprawdę będzie za moment moją żoną... Od dawna nie czułem się taki szczęśliwy.
Chwyciłem ją za wolną rękę. Ścisnęła moje palce dając znak, że sama też jest zestresowana i jeszcze troche to pofrunie. Uśmiechnąłem się patrząc na nią i nawet nie słuchając tego co mówił urzędas.
Ceremonia nie trwała długo. Zależało nam na tym by wszystko przebiegło spokojnie i bez chaosu. Miałem nadzieję, że się uda. Czemu miałoby się nie udać? Nikt poza zebranymi w salonie ludźmi nie wiedział o niczym. Ktoś mógłby powiedzieć, że któryś z obecnych mógłby coś chcący bądź niechcący chlapnąć. Raczej nikogo o to nie podejrzewałem. Nawet LaToya nie byłaby do tego zdolna z tą swoją miną. Raczej też będzie trzymać język za zębami. A jak już przyjdzie pora... to już ja sam się o to postaram by wszystko wyszło na jaw.
Cały czas patrzyłem praktycznie tylko na nią, tylko od czasu do czasu odwracając od niej uwagę. Kiedy oboje powtarzaliśmy za urzędnikiem, głos nieco mi drżał, ale jakoś dałem radę. Emocje... Czy ślub z Lisą też tak przeżywałem? Nie umiałem sobie tego teraz przypomnieć. Kiedy przyszedł czas na obrączki poczułem że palce mi zdrętwiały. Nie miałem pojęcia od czego, ale chyba po prostu zapomniałem jak się prawidłowo oddycha. Patrzyła na mnie wielkimi oczami jak chwyciłem delikatnie mniejszy krążek i powoli wsunąłem go jej na palec. Ona zrobiła to samo... A potem wszystko inne mogło przestać istnieć.

Przypieczętowaliśmy wszystko długim gorącym pocałunkiem, podczas którego wczepiła się we mnie obejmując mnie i ciasno do siebie przyciskając... A może to ja ją tak przyciskałem? Nie wiedziałem, ale chyba nie miało to wiekszego znaczenia, ważne, że była ze mną... Była moją żoną. Z tego wszystkiego już nawet nie byłem aż tak zły na Jera. Mój umysł był całkowicie zajęty czym innym.
Nie chciałem jej puszczać. Nie chciałem by oddalała się ode mnie choćby na jeden milimetr. Chciałem już tak z nią pozostać, do samej śmierci, czuć jej zapach i słuchać jej szeptu... To było wszystko czego pragnąłem. Oderwanie się od niej stanowiło nie lada wyzwanie. Gdybym mógł, naprawdę bym jej nie wypuszczał już z rąk. Ale trzeba było sie opanować. Później przyjdzie czas... na te rzeczy...
Ta myśl wywołała kolejny uśmiech na mojej twarzy gdy na nią spojrzałem. Facet pogratulował nam, życzył szczęścia, przypomniał, że cała sprawa zostanie załatwiona w ciągu dwóch najbliższych tygodni i się ulotnił. Miał kategoryczny zakaz mówienia czegokolwiek o tym czego był tu właśnie świadkiem. Inaczej będzie poddany odpowiednim konsekwencjom... Jakim, nie wiedziałem, ale szczerze mówiąc, akurat w tym momencie mało mnie to obchodziło. Liczyła się Dona.
Wszyscy po kolei zaczęli do nas podchodzić i składać życzenia... Standard. Ale chyba naprawdę wolałbym się z nią ulotnić...
Podszedł do mnie najpierw Jermaine, czym szybko sprawił, że irytacja zajęła miejsce miłych knowań. Zacisnąłem lekko usta patrząc na niego.
- Nie nabzdyczaj się już tak. Przecież wiesz, że nie odbiłbym ci panny. Zrobiłem to kiedyś?
- Raz, prawie. Pamiętasz Rose? - skrzywił się. No miał czego. Ale za to akurat chyba powinienem mu dziękować. Panna okazała się być tak pusta, że nie istniało na całej Ziemi nic co dałoby radę ją napełnić.
- Daj spokój. Ona akurat nie była warta niczyjego zachodu.
- Może masz rację. - mruknąłem przyglądając mu się.
- Wierz mi, że nie mam zamiaru zrobić nic przez co mógłbym stracić brata. Ja doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że coś takiego jest niewybaczalne, ale przecież mnie znasz, ile razy robiłem ci jaja przez całe twoje życie??
- To nie były jaja! - syknąłem. - Przynajmniej w moim odczuciu nie było to nic śmiesznego!
- Wiem, że przesadziłem. Ale jak mówię, znasz mnie, nie znam umiaru dopóki nie oparzę sobie tyłka. Weź dajmy już temu spokój, co?
- Co masz na myśli mówiąc 'dajmy temu spokój"?
- No... zapomnijmy o mojej głupocie i zacznijmy rozmawiać jak ludzie.
- Dobrze. - powiedziałem patrząc na niego, ale nie byłem zbyt udobruchany. Pewnie miał na to nadzieję. - Ale zrób chociaż COŚ co mi się nie spodoba...
- Nic nie zrobię. Janet przezornie posadziła mnie samym końcu stołu. - na to musiałem się zaśmiać. No tak. Przezorny zawsze ubezpieczony. - To jak?
- Niech ci będzie. - powiedziałem w końcu ściskając jego dłoń.
Westchnąłem kiedy odszedł, ale za nim już ustawiła sie kolejka. Każdy coś mówił, gratulował mimo wszystko, nawet LaToya coś tam z siebie wycisnęła. A na koniec ojciec.
Ten tylko ścisnął mi rękę i powiedział coś w stylu 'szczęścia na nowej drodze życia'. Chyba nie umiał się ze mną obchodzić inaczej niż dotychczas. Czyli kiedy mnie lał. Nie przeszkadzało mi wcale, że szybko się ewakuował w stronę swojej żony.
Mój wzrok napotkał Donę i od razu się uśmiechnąłem. Patrzyła na mnie chyba już od jakiegoś czasu. Odwzajemniła mój uśmiech na co nie mogłem się już powstrzymać i wpiłem się w jej usta przyciągając ją do siebie. Bukiet kwiatów upadł gdzieś na podłogę... Usłyszałem  oklaski i jakieś okrzyki, śmiechy, ale ledwo to rejestrowałem. Cała moja świadomosć była zajęta NIĄ... Tylko nią. Obejmowała mnie w pasie i odwzajemniała pocałunek z całą mocą na jaką tylko było ją stać. A w tej sukience wyglądała tak pięknie...

- Dobra, wystarczy tego! - rozległ się donośny głos Janet. Oderwaliśmy się od siebie choć niechętnie i oboje spojrzeliśmy na nią. Szczerzyła się szeroko do tego stopnia, że widać jej było wszystkie zęby. Co ona znowu wymyśliła, przyszło mi na myśl. Po chwili się okazało.
Nie miałem o tym zielonego pojęcia. Mówiłem wszystkim, kiedy pytali dziesięc razy z rzędu czy mają się szykować na jakąś imprezę. Janet nawet próbowała za moimi plecami wynając jakąś salę... Może nie będę tego komentował...
W końcu jednak powiedziałem jasno, że żadnej jako takiej imprezy nie będzie, możemy jedynie spotkać się w domu na przysłowiowej kawie i ciastku, to wszystko. Chciałem mieć żonę tylko dla siebie, nie myśleć jeszcze o chordzie ludzi pod nosem. Jednak ktoś i tak postanowił że zrobimy inaczej. Domyślałem się KTO. Później urwę jej łeb.
Światła nagle zgasły, a do salonu wjechał wielki tort z racami, które strzelały pod sufit. Pchała go Janet oczywiśćie, odchylając się lekko by iskry niczego jej nie popaliły. Udało jej się uniknąć pożaru włosów i w końcu całość stanęła przed nami na samym środku. Wyglądało to... nie umiałem znaleźc określenia, ale było piękne. Tylko dlaczego nikt mi nie powiedział?
- Dlaczego ja o tym nie wiem? Janet, to twój pomysł? Mówiłem...
- No na taki drobiazg chyba mógłbyś przymknąć oko, co nie?! - uśmiechnąłem się kręcąc głową. Dona patrzyła na to wszystko z lekko rozchylonymi ustami. Zauważyłem, że łzy zbierając się jej w oczach.
- Co się stało? - szepnąłem jej na ucho, kiedy patrzyliśmy na wypalające się race.
- Nic. Pięknie po prostu... - wyszeptała i spojrzała na mnie z uśmiechem. Pocałowałem ją lekko, ale oczywiście na jednym pocałunku skończyć się nie mogło. Przycisnąłem ją do siebie pogłębiając pocałunek i słysząc jak mruczy w moje usta.
- Hej! Bo się zaraz lukier roztopi. - usłyszałem znów, wszyscy zaczęli chichotać.
Nie przywiązywałem wagi do tych pierdół jak wspólne pokrojenie tortu i tak dalej. Szczerze mówiąc rozglądałem sie tylko za okazją by ją porwać do siebie i zamknąć się tam na klucz oczywiśćie. Jak nic Janet znów wpadłaby w najbardziej odpowiednim momencie. Znam swoją siostrę doskonale, ma idealne wyczucie czasu.
- Chyba cię to męczy. - Lisa chyba przez cały czas powstrzymywała śmiech.
- Wiedziałaś o tym torcie? - pokręciłem głową. - Mówiłem, że nie chcemy niczego wystawnego.
- A co to takiego? Poza tym, miałabym pozbawić twoją siostre TAKIEJ frajdy? Nie widzisz jak jej się gęba śmieje? - popatrzeliśmy na nią i rzeczywiście. Miała rację.
- No może i tak. - parsknąłem śmiechem. - Ale wolałbym wiedzieć, Udałbym śmiertelnie zaskoczonego.
- Powiedzmy, że by ci się to udało. - jej głos nabrzmiewał śmiechem. - Poza tym, czy to takie ważne?
- Nie. W ogóle. - powiedziałem z uśmiechem szukając wzrokiem mojej żony... - A ten co znowu?
Oczywiście co zobaczyłem? Jermaine'a, który ją czymś znowu zanudzał.
- Mike...
- Urwe mu oba łby! - ruszyłem w tamtą stronę.
- No ale po co od razu zakładasz... - ruszyła za mną.
- Ty! Ja ci coś chyba mówiłem! - popchnąłem go lekko. Wytrzeszczył na mnie oczy.
- Ale ja nic nie tego...
- Czy ja naprawdę muszę pozbawic cię uzębienia, żeby coś do ciebie dotarło? - warknąłem. Parę osób już zauważyło, że coś się dzieje.
- Michael, on mnie przeprosił za swoją głupotę i obiecał, że to się już więcej nie powtórzy! - Dona natychmiast interweniowała. Spojrzałem na niego lekko wykrzywiając usta, wyrażając tym co o nim myślę.
- Mam nadzieję. - powiedziałem cicho zagarniając ją całą dla siebie zaborczo. Miał widzieć wyraźnie, że ona jest tylko moja. I wara mu do niej. Może przesadzałem, ale... wolałem dmuchać na zimne.
- A poza tym to co, nie mogę sobie normalnie pogadać ze szwagierką?
- Możesz NORMALNIE pogadać. - przyznałem. Lisa zaczęła się śmiać. Sam po chwili się uśmiechnąłem, ale posłałem mu ostrzegawcze spojrzenie. Pochyliłem się do mojej kobiety, szepcząc...
- Chodź...
- Michael?! - w tym samym momencie ktoś się rozdarł. Westchnąłem. - Chodźcie. - zostaliśmy zaprowadzeni do stołu. Dlaczego nie dadzą nam się kulturalnie oddalić?
- Ja wiem co ty kombinujesz, braciszku. - usłyszałem tuż przy uchu głos Janet. Szczerzyła się do mnie szeroko. - Ale ani mi sie waż ja teraz zabierać!
- Niby czemu?
- Bo nie założyła jeszcze drugiej sukienki! Godzinę ją wybierałyśmy. - podparłem czoło na ręce.
- Janet... To kiecka jest taka ważna, że nie pozwolisz mi zostać z własną żoną sam na sam? - była niemożliwa.
- Tak, dokładnie. Potem ją zabiorę i sie przebierze.
- Potem to znaczy kiedy? Jak długo ja mam tu siedzieć?
- Trochę. - rzuciła po czym odeszła. Spojrzałem na Donę, która patrzyła nie ufnie na zawartość swojego kieliszka. No tak... Ostatnio nienawidziła każdego alkoholu...
- Co jest? Nadal alkohol cię obrzydza? - szepnąłem do niej zagryzając lekko  wargę. Nagle wyobraziłem sobie jak ściągam z niej tą piękną sukienkę... Zamrugałem. Boże, opanuj się chłopie...
- Tak jakby. - mruknęła. Uśmiechnęła się po czym poczułem jak kładzie dłoń na moim udzie i przesuwa ją ku górze. Przymknąłem oczy i zagryzłem lekko wargę... Nie, nie będę czekał aż Janet spełni swoje widzimisię...
- Mam propozycję... - szepnąłem. Spojrzała na mnie zaciekawiona. - Skoro nie chcesz pić tego szampana, możemy wykorzystać go inaczej.
- Jak? - parsknęła śmiechem. Pochylaliśmy się do siebie i szeptaliśmy prawie wprost w swoje usta.
- Moja kochana siostra nie chce mi ciebie oddać, ponieważ nie zdążyłaś zaprezentować się jeszcze w drugiej kreacji. Jak myślisz, chce ci się czekać, aż uzna za stosowne cie przebrać? - nie musiałem chyba dodawać, że Janet jest zdolna do tego by ubrać ją we wszystkie kiecki które tu ze sobą przywiozła. Roześmiała się pięknie.
- Myśle, że istotnie mi sie nie chce.
- Więc proponuję ci takie niekonwencjonalne rozwiązanie...
- Wszystkie twoje rozwiązania są niekonwencjonalne ostatnimi czasy. - zauważyłą z uśmiechem. Sam się wyszczerzyłem.
- Może masz rację... - mruknąłem. - Więc... Proponuję ci przyspieszenie tego wszystkiego wylewając na siebie zawartość tego kieliszka. - wytrzeszczyła na mnie oczy a potem zaczęła się śmiać.
- Rzeczywiście niekonwencjonalne. - przyznała patrząc mi w oczy.
- Mogę ci pomóc, jeśli chcesz... - szepnąłem po czym pocałowałem ją namiętnie.
- A ci znowu! Jak się nie mizdrzyli to wcale, a teraz przestać nie mogą! - ktoś powiedział, na co reszta cicho się zaśmiała. Każdy zaczął rozmawiać z kimś na różne tematy, a my nadal zajmowaliśmy się soba przy tym stole. Szeptałem jej różne rzeczy na ucho, a ona chichotała cicho. Moja ręka co raz bardziej przybliżała się do jej kieliszka  a jej zmrużone oczka obserwowały ją bacznie. Może to troche dziwne, ale... Skoro moja siostra sama nie chce, to ja jej pomogę...
- Ojej... - już po chwili Dona udając zaskoczoną otrzepywała się z pozostałości swojego szampana. Kilkoro ludzi zwróciło się w naszą stronę, w tym Janet.
- No co wy?! - zawołała. Powstrzymywałem się, żeby się nie roześmiać.
- Idź ją przebrać. - powiedziałem tylko. Na te słowa wbiła we mnie wzrok. Podniosła się i podeszła do nas. Pochyliła się nade mną.
- Zrobiłeś to celowo! - wycedziła po czym poprowadziła Donę czerwoną jak piwonia do pokoju... Nie mogłem się powstrzymać i zacząłem się cicho śmiać.
Przez ten czas kiedy ich nie było wmuszono we mnie spory kawałek ciasta. Co chwila oglądałem się czy już nie idą. Kiedy w końcu ją zobaczyłem... Rozdziawiłem buzię po raz drugi tego wieczoru.
Ta sukienka była zupełnie inna niż poprzednia i chyba nawet o wiele bardziej mi sie podobała. Dostrzegłem w niej ukryty potencjał. Nie będę się musiał mocować z rękawkami, ponieważ ich nie miała... Przygryzłem lekko wargę, kiedy obok mnie usiadła.
Nie było mowy bym wytrzymał tam zbyt długo. Pokręciliśmy się jeszcze trochę a potem złapałem ją za rękę i z uśmiechem wyciągnąłem z salonu. Nikt chyba nawet tego nie zauważył.
- Dokąd mnie ciągniesz?
- Do naszej sypialni. A jak myślisz?
- A po co? - przyglądała mi się spod swoich długich pięknych rzęs idąc za mną powoli. Wciąż trzymałem ją za rękę. Uśmiechnąłem się.
- Mam coś dla ciebie. - oczy jej zabłysły.
- A co takiego? - zaśmiałem się kręcąc głową.
- Niespodzianka. Zaraz zobaczysz. - mruknąłem i w końcu, kiedy znaleźliśmy się przed odpowiednimi drzwiami zasłoniłem jej oczy. - Zaczekaj... - zaśmiałem się kiedy już chciała wchodzić.
Popchnąłem lekko drzwi i wprowadziłem ją. - Nie otwieraj jeszcze oczu, kochanie... Dobrze? - wymruczalem jej znów do ucha i  musnąłem je lekko... Zadrżała.
- Ok. - mruknęła. Zabrałem jej ręce z twarzy i patrzyłem przez chwilę czy nie będzie oszukiwać. Ale była grzeczna. Dobrze, pomyślałem. Zamknąłem drzwi na klucz oczywiście, by nikt nam nie przeszkodził...
- Dlaczego nas zakluczasz...? - no oczywiście, że to wyłapała. Wyszczerzyłem się. Podszedłem do niej od tyłu tak jak stała i objąłem ją w pasie kładąc ręce na brzuszku. Zacząłem delikatnie muskać ustami jej szyję. Czułem jak drżała pod wpływem tych delikatnych pieszczot.
- Żeby nam tu nikt nie wpadł niespodziewanie tak jak ostatnio. Pamiętasz? - wyszeptałem owiewając ciepłym oddechem jej szyję. I znów wyczułem jak drży...
- Aha... Mogę już otworzyć oczy?
- Możesz. - powiedziałem w końcu zagryzając wargę.
W chwilę poźniej z jej ust wydostał się zduszony okrzyk zachwytu i podreptała na tych swoich szpilkach do łózka, na którym siedział i czekał na nią wielki pluszowy miś. A nie mówiłem, że jej go kupię? Uśmiechałem się patrząc jak wskakuje na łózko i porywa go po prostu. Całkiem zapomniała o mojej obecności.
Widziałem, że prezent jej się spodobał. Oczy jej się świeciły, przytuliła się do niego jak do ukochanego zwierzaka. Zaśmiałem się podchodząc do niej i siadając obok.
- Podoba ci się? - zapytałem przyglądając się jak znów ogląda go z każdej strony. Szeroki uśmiech nie schodził jej z twarzy.
- Pewnie, że mi się podoba! Jeszcze się pytasz?! Jest cudowny! W Polsce coś takiego kosztuje majątek! - ta, widziałem. Uśmiechnąłem się pod nosem rozczulony.
- Tutaj to nie takie drogie rzeczy, zresztą... Tobie oddałbym wszystko co mam. - powiedziałem kładąc się obok niej i wciąż się jej przypatrując.
- Ja nie potrzebuję niczego materialnego. Ten miś mi w zupełności wystarczy. Dziękuję. - wyszeptała zarumieniona i pochyliła się by mnie pocałować.
Dziewczynę tak łatwo uszczęśliwić... Wystarczy po prostu myśleć.
Pochyliła się nade mną i przywarła lekko do moich ust. Teraz już nie mogłem nad sobą zapanować... Przypuszczałem, że ona też się tego spodziewała...
Wplotłem jej palce jednej dłoni we włosy nie dbając o to czy coś się zrujnuje. Drugą objąłem ją w pasie i z całą mocą oddałem pocałunek, który już po chwili stał się bardziej zapalczywy i pełen namiętnosci. Zauważyłem, że pomadka roztarła jej się lekko... Pewnie sam też miałem jej ślad na swoich ustach... ale to mnie jeszcze bardziej nakręciło. Podniosła dłoń za pewno by się jakoś choć odrobinę poprawić, ale powstrzymałem ją. Była taka seksowna...
Wpiłem się znów w jej usta pozbawiając nas obu oddechu na jakąś chwilę. Posadziłem ją sobie na kolanach okrakiem wciąż leżąc na płasko i nie pozwalając jej się odsunąć. A wyczuwałem, że chciała mi uciec... Znów.
- Mike... - szepnęła odsuwając sie w końcu. Poprawiła sobie nieco sukienkę i włosy. Po jej pomadce nie został już najmniejszy ślad. - Trzeba wracać...
- Po co chcesz tam wracać? - zapytałem cicho mrucząc. Usiadłem blisko niej zapobiegliwie, by mi całkiem nie uciekła. Nie miałem zamiaru pozwalać jej na to.
- No... goście i w ogóle... - zaczęła mamrotać, kiedy moja dłoń powoli wsunęła się pod materiał jej sukienki. Skórę miała tak delikatną...
Zająłem się jej szyją. Akurat siedziała tak, że miałem do dyspozycji tą odsłoniętą część, a włosy spływały lokami na drugą stronę. Westchnęła, lekko zadrżała, kiedy poczuła tam moje usta, a potem też język... Powoli badałem jej ciało jedną ręką przesuwając ją wciąż powoli w górę, aż wyciągnąłem ją na wierzch i położyłem płasko na brzuchu.
- Michael... - szepnęła znów... Ale to już nie był sprzeciw. Bardziej coś w stylu westchnięcia. Chciała tego.
Spojrzałem na nią rozpłomienionymi oczami prosto w jej. Trwaliśmy tak dosłownie przez chwilę, po czym przysunąłem się do niej powoli i pocałowałem pojedynczo... jeden raz... potem drugi... Delikatnie składałem pocałunki na jej słodkich wargach. Już nie uciekała.
Jej drobna dłoń zaczęła sunąć niespiesznie po moim udzie aż znalazła się na brzuchu, z którego zaczęła przesuwać się wyżej. Tyle było w tym uczucia i namiętności... Byliśmy blisko. Z jej ust zacząłem powoli schodzić z pocałunkami na linię szczęki i dalej w dół. Pojedynczo... Miałem wrażenie, że zostawiam na jej skórze niewidzialne tatuaże. I tak cały czas, az dotarłem do wypiętrzenia jej piersi, które chowały się przede mną w tej ślicznej sukience.
Zacząłem palcem powoli znaczyć ścieżkę wzdłuż materiału. Ona w tym czasie rozpieła już moją koszulę i zaczęła gładzić skórę torsu czym wywołała we mnie jeszcze większe pragnienie. Czułem jak całe pożądanie spływa w dół ku wiadomemu miejscu... Już dawno zapomniałem jak się oddycha...
Chciałem ją mieć, tak jak kiedyś. Czuć jej drobne ciało pod moim własnym, chwycić ją za nadgarstki i przyszpilić do łóżka tak by nie mogła się ruszyć. A potem wejść w nią głęboko... Od razu cały... wypełnić. I kochać długo, aż znów usłyszę jak jej dobrze. Tego chciałem.
Te myśli dopełniły reszty. Do tej pory mogłem jeszcze jako tako nad sobą panować, ale teraz... Teraz władzę przejeło ciało.
Zacząłem ją na powrót całować tak by zapomniała gdzie jest. I chyba mi się to udało. W tym samym czasie wsunąłem znów rękę pod jej sukienkę i powoli rozsunąłem jej kolana... Po chwili już wiedziałem, że jest gotowa... Pieściłem ją przez moment słysząc jak zaczyna cicho wzdychać. Sama bardziej się dla mnie otworzyła i przytrzymała tam moją dłoń. Uśmiechnąłem się... Wiedziałem, że sprawiam jej tym dużo przyjemności.
Miała na sobie seksowną bieliznę, czułem koronkę pod palcami... Celowo taką założyła? Spodziewała się, że...? Uśmiechnąłem się lekko nie przerywając żadnej z czynności, jedynie teraz wsunąłem palce w jej majteczki pieszcząc ją bezpośrednio... Jęknęła tak słodko... Była gotowa.
Wymacałem drugą ręką zameczek na boku i rozsunąłem go. Powoli. Pojedynczym ruchem powoli, niespiesznie zsunąłem z niej całość aż do bioder. Nie miała stanika. Nawet mi się to spodobało... Znów zacząłem schodzić z pocałunkami w dół dążąc w jedno miejsce. Teraz zająłem się jej piersiami.
Była o wiele bardziej wrażliwa niż przedtem... Nie narzekałem ale zauważyłem to. Kiedy położyłem ją powoli w pościeli i zacząłem drażnić jedną pierś wilgotnymi palcami, a drugą językiem wygięła się słodko wplatając palce w moje włosy i ciągnąc mnie za nie lekko. Dreszcze przebiegły mnie po plecach. Pomogłem jej pozbyć się tej sukienki już całkiem i podziwiałem przez moment jej piękne ciało. Naprawdę zaszła w niej jakaś zmiana. Oczywiście, że na lepsze. Nie umiałem tylko określić tego przyczyny. Skutki natomiast były wyraźnie widoczne, pełniejsze piersi, jedwabista skóra, o wiele bardziej wrażliwa na dotyk... Spodobało mi się to. Najczulszy dotyk, najlżejsza pieszczota sprawiała, że jęczała.
Zsunąłem się całkiem w dół przyklękając przed nią na podłodze. Ona wciąz leżała taka odsłonięta w mojej pościeli... naszej. Zacząłem składać pocałunki na jej łydkach posuwając się coraz wyżej. Buciki pozostawiłem w spokoju na jej stópkach... Podobała mi się w takim wydaniu... Zgięcia jej kolan okazały się bardzo interesującym miejscem. Czmychała mi z nimi za każdym razem kiedy chciałem je dotknąć...
- Czemu mi uciekasz...? - zapytałem lekko ochrypłym głosem. Zagryzła wargę patrząc na mnie pożądliwie.
- Łaskotki. - mruknęła tylko i uśmiechnęła się słodko. Jej palce jednej ręki chyba same bezwiednie myszkowały przy piersi... Przymknąłem oczy.
Wróciłem do swojego zadania. Zostawiłem jej kolana w spokoju za to zająłem się wewnętrzną stroną ud. Tutaj już nie starała sie uciec. Przeciwnie, znów wplotła palce w moje włosy... Uwielbiałem to... Pociągnęła mnie lekko jakby chciała sama nakierować mnie na inne miejsce w swoim ciele. Uśmiechnąłem się, kiedy zobaczyłem przed oczami co miała na myśli.
Powoli, bez pośpiechu tak jak do tej pory, ściągnąłem z niej te majteczki i samemu już nie mogąc się dłużej powstrzymywać zatopiłem usta i język w jej kobiecości. Natychmiast usłyszałem jej pełen przyjemności jęk przemieszany z westchnnieniem. Wygieła się lekko... Jej dłonie zacisnęły się jedna w moich włosach, druga na pościeli. Nie potrafiłem sobie tego odmówić... I nie miałem najmniejszej ochoty się odsuwać.
Dopieszczałem ją tak długo, aż wyprężyła się cała a z jej ust zaczęły sypać się głośne okrzyki. Byliśmy w odległej części domu... Nie musiałem się przemowac, że ktoś nas usłyszy... Zresztą, nawet jeśli mało mnie to teraz obchodziło... Wiedziałem, że właśnie doszła.
Jej zamglone oczy wodziły po całym pokoju aż napotkały mnie. Nie przestawałem jej pieścić, a ona wcale nie kazała mi się odsuwac. Podparła się na łokaciach i uważnie obserwowała to co robię. W niedługim czasie znów usłyszałem jej pełne rozkoszy jęki, a samą rozkosz czułem sam wyraźnie na języku. To mogłoby trwać wiecznie, naprawdę...
W końcu jednak pociągnęła mnie na siebie. Podniosła się do siadu, chwyciła za koszulę i wpiła w moje usta aż zaparło mi dech. Całowała mnie jakby miała zaraz umrzeć. Kolejno pozbywałem się z jej pomocą części ubrań, najpierw góry. Zeszła na moją szyję, na co westchnąłem przeciągle. Skórę na szyi miałem wyjątkowo wrażliwa... Wiedziała jak się ze mną obchodzić... Nie zapomniała... Ja też nie.
Co raz niżej i niżej... aż położyłem się płasko na plecach a ona wprost zerwała ze mnie całą resztę. Byłem już w pełnym stanie gotowości. Kiedy mnie chwyciła, cały świat zawirował mi przed oczami, a kiedy wzięła głęboko do ust, całkiem straciłem kontakt z rzeczywistością. Byłem tak nakręcony, że nie potrzebowałem zbyt wiele czasu by dojść. I nie zdążyłem jej ostrzec...
Ale nie odsunęła się, wręcz przeciwnie... W lekkim szoku patrzyłem jak przeciąga ostatni raz językiem wzdłuż całego trzonu i wyprostowuje się. Nie było nawet kropelki... Wlepiłem w nią oczy, kiedy uśmiechnęła się cwanie. Jęknąłem coś pod nosem nie zrozumiale...
- Mówiłes coś, kochany? - wyszeptała mi tuż przy uchu. Jej ręce błądziły po całej mojej klacie...
- Tylko to, że... - jęknąłem znów.
- Tak?
- Tylko to, że kocham cię na śmierć... - uśmiechnęła się ładnie patrząc mi w oczy. Przyciągnąłem ją do siebie całując z czułością.
Jej drobne paluszki co jakiś czas wędrowały w tamte rejony sprawiając, że wariowałem. Nie zajęło jej zbyt wiele czasu doprowadzenie mnie znów do wrzenia. Byłem znów gotowy i chciałem ją mieć, od zaraz. Ale ona bawiła się ze mną w kotka i myszkę... Kazała mi patrzeć nie pozwalając na nic... To była tortura...
- Dona...
- Poproś... - szepnąłem mi w usta. Otworzyłem szeroko oczy.
- Co?
- Chcesz tego...? Poproś ładnie, to dostaniesz... - szepnęła znów i przeciągnęła językiem wzdłuż moich ust.
- Proszę... - wyjęczałem nie mogąc już wytrzymać. Jeśli tego zaraz nie zrobi, sam sobie wezmę, dosłownie.
Ale ona nie miała już zamiaru dłużej się tak nade mną znęcać. Po chwili poczułem  to... Opuściła sie na mnie powoli, wypełniłem ją calutką. Zagryzła wargę, przymknęła oczy i zajęczała cicho. Musiała czuć się dokładnie tak samo jak ja w tej chwili... Myślałem, że dojdę zaraz bez najmniejszego ruchu z jej strony... Kiedy zaczęła się poruszać, to było jak diabelski młyn. Zakręciło mi się w głowie. Wbiłem lekko palce w jej biodra i patrzyłem. Chłonąłem wszystko dokładnie oddychając spazmatycznie. Po niedługiej chwili puściły wszystkie hamulce i brała mnie tak jak tylko ona chciała i umiała, doprowadzając nas oboje do szewskiej pasji...
Unieruchomiłem ją w pewnym momencie i sam zacząłem ją kochać szybkimi i mocnymi, niemal gwałtownymi ruchami. Jej krzyk był moją ukochaną melodią. Robiła się coraz głosniejsza im dłużej to trwało.
A potem to poczułem... i jej rozkosz była także moją rozkoszą. Ale nie przestałem się w niej poruszać. Przekręciłem się z nią, mając ją teraz pod sobą i kochałem ją dalej w ten sam sposób. Wciąż nie miałem dość. Wciąz jej pragnąłem, powstrzymywałem się od własnego zakończenia chcąc mieć jej jak najwięcej zanim to się skończy...
Była jak pijana. Podrygiwała lekko pode mną jakby traciła kontakt ze światem zewnętrznym, a potem nagle robiła się aktywna i patrzyła uważnie jak poruszam się w niej mocno. A potem znów szczytowała wbijając mi paznokcie w skórę. Była niezaspokojona.
W końcu nie byłem już w stanie dłużej się powstrzymywać i skończyłem w niej zaciskając zęby na poduszce na której leżała. Ciche jęki wyrwały mi się z gardła, nie mogłem ich opanować i nie chciałem. Znieruchomieliśmy oboje na moment. Poczułem jak jej klatka piersiowa porusza się pode mną szybko pompując tlen... Ja też cięzko oddychałem. Po kilku minutach spojrzałem na nią. Miała takie błyszczące oczy... Uśmiechała się. Kiedy zobaczyła moją rozanieloną minę zaśmiała się głośno. Pocałowałem jej policzek czym ją trochę uciszyłem. Zamruczała... a potem tak po prostu mocno do siebie przytuliła.
- Kocham cię. - szepnęła.
- Ja ciebie też. Mam nadzieję, że...
- Że? - podchwyciła.
- Że tak już będzie zawsze. - powiedziałem patrząc znów na nią. Spoglądała na mnie przez chwilę nic nie mówiąc. A potem uśmiechnęła się słodko. Wziąłem to za odpowiedź twierdzącą.
Ułożyliśmy się swobodnie, wygodnie blisko siebie, nakryłem nas cienką pościelą. Noce w najbliższym czasie mają być wyjątkowo chłodne... Tak przepowiadali synoptycy.. Ale mnie w tej chwili było gorąco. Miałem ją przy sobie, tak jak tego chciałem...
- No to można powiedziec, że małżeństwo zostało skonsumowane. - mruknęła w moje ramię tuląc się wciąz jak do tego misia wcześniej... który notabene walał sie teraz po podłodze. Zaśmiałem się.
- Tak, masz rację. W rzeczy samej. - odpowiedziałem i pocałowałem ją we włosy gładząc je równocześnie.
Nie wiele potem rozmawialiśmy. Mimo wszystko oboje byliśmy wykończeni... Początkowo emocje nie pozwalały zasnąć, ale potem oboje pogrążyliśmy się we śnie. Czułem ją cały czas przy sobie. Wiedziałem, że teraz może być już tylko dobrze.

60.

Witam! To już sześćdziesiąty rozdział. Jestem z siebie naprawdę dumna, że udało mi się w tym wytrwać tak długo, bo często mam lenia. xD Mam zamiar pisać dalej, więc... :) A tymczasem zapraszam na odcinek, a następny pojawi się w poniedziałek.



Donata


Miałam ochotę rozedrzeć swojego byłego. Kiedy opowiedziałam o wszystkim Iwie, o mało nie pękła ze śmiechu. A już w ogóle tarzała się ze śmiechu kiedy powiedziałam jej, co Mike powiedział jemu i jak mu uargumentował fakt niemożliwości jego słów.
Tak, powiedział mu, że najzwyczajniej w świecie mnie posuwa. Faceci...
- Swoją drogą to ja nie wiedziałam, że on taki świński potrafi być. - zauwazyła Iwa, kiedy już się trochę opanowała. - Zaczynam go znowu lubić. - parsknęłam śmiechem.
- No ja też nie wiedziałam. To co o nim piszą w gazetach, mówią w telewizji i w ogóle to co sądzą, że o nim wiedzą fani ma bardzo mało wspólnego z rzeczywistością. Oczywiście, jest słodki, kochany... po prostu dobry, ale potrafi pokazać zęby. Tak jak teraz pokazał na Darka. - obie się zaśmiałyśmy. - Naprawdę mam ochote zabic tego dziada. - syknęłam.
- Daj spokój. Nie psuj sobie nerwów na idiotę. - machneła ręką. - Lepiej spożytkuj je na swoim przyszłym mężu. Własnie, kiedy wy wogóle będziecie brać ten ślub?
- Nie wiem jeszcze dokładnie, ale na pewno niedługo. Raczej nie możemy za wiele zwlekać.
- Będzie jakaś zabawa? - wyszczerzyła się.
- Raczej nie. - parsknęłam śmiechem. - Nikt nie ma się o tym dowiedziec, więc... - wzruszyłam ramionami. - Odbębnimy wszystko i już. - pokiwała głowa, a potem znów się zaśmiała.
- Nie moge z niego.
- A daj już spokój! - szturchnęłam ją po czym obie zaczęłyśmy chichotać.
Nadszedł jednak czas by się pożegnać. Nie była zachwycona, ale co poradzić.
- Niedługo się zobaczymy. - obiecałam patrząc na nią, a ona przytuliła mnie na te słowa.
- Trzymam cię za słowo. No leć już, bo ci tam uschnie biedny. - spuściłam głowe. - Dona. - złapała mnie za rękę. Musiałam na nia spojrzeć. - Nie rób już żadnych głupot. On już naprawdę wykorzystał już chyba wszystko dostępne sposoby w jakie ci może pokazać jak cie kocha. Nie zrób znowu czegoś... nie mądrego. Dobrze? - uśmiechnęłam się patrząc na nią.
- Dziękuję. - powiedziałam i przytuliłam ją znów.
- No! Zachowuj się. - wyszczerzyła się szeroko.
Z westchnieniem myślałam o tym co przede mną jadąc do hotelu. Z rodzicami pożegnałam się już wcześniej. Niedługo mamy samolot... Po prawdzie nie mogłam się już doczekać, aż wylądujemy. Pozostawała tylko jedna sprawa. Janet. Byłam pewna, że jak tylko mnie zobaczy, urwie mi łeb.
Kiedy weszłam do apartamentu od razu poderwał się z łózka i doskczył do mnie dosłownie.
- Mike, co ty... - zaczęłam, ale nie zdołałam dokończyć myśli. Wpił się w moje usta, aż zaparło mi dech. Objęłam go za szyję przyciągając jednocześnie do siebie jeszcze mocniej oddając pocałunek. Wydawał sie być taki stęskniony... A przecież nie było mnie tylko trzy godziny. - Hej...
- Mm... - mruknął z przymkniętymi oczami.
- Chyba musimy się szykować... - powiedziałam lekko rozkojarzona.
- Tak... ja jestem już gotowy. - odrzekł przyglądając mi się. Uśmiechnęłam się spoglądając mu w oczy i w dość szybkim tempie ogarnęłam się.
- Więc... kiedy to wszystko się odbędzie? - zapytałam unikając spoglądania na niego. Miał zostać moim mężem... Mąż... dziwnie się czułam.
- Jutro wieczór. - odpowiedział cichym aksamitnym głosem. Coś ścisnęło mnie w żołądku. - Wiem, że to naprawdę bardzo szybko, ale... nie wskazana jest jakakolwiek zwłoka, myślę, że wiesz. - spojrzął na mnie.
- Tak, masz rację. - kiwnęłam głową. Miał rację, bez dwóch zdań.
Nienawidziłam lotów. Strasznie mi się dłużyły. Siedziałam, na pół leżałam prawie oparta o jego ramię i starałam się choć na chwilę zasnąć, ale okazało sie to niezwykle trudne. Byłam zdenerwowana. Jak mogła bym nie być przed czymś takim? Sukienkę podobno wybrała dla mnie Janet... A właśnie...
- A jak tam twoja siostra? Bardzo na mnie wkurzona? - wymruczałam spoglądając na niego. Nie odpowiedział od razu. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się.
- Ma zamiar urwać ci głowę. Więc chyba tak, bardzo wkurzona. - skrzywiłam się lekko. - Okłamałaś ją. Mnie zresztą też.
- Nie chciałam... mówiłam sobie, że...
- Nieważne. - powiedział zatykając mi usta palcem. Spojrzałam w jego oczy. - Nieważne. - powtórzył. - Ważne, że teraz jesteś ze mną i że nie długo będziemy rodziną. Bardzo cię kocham. - zetknął swoje czoło z moim. Miałam zaciśnięte gardło.
- Ja ciebie też. - szepnęłam. - Mam nadzieję, że kiedyś mi to wszystko wybaczysz.
- Myślisz, że byłbym tu teraz z toba, gdybym ci nie wybaczył? - spojrzałam mu znów w oczy. Nie było tam nic poza bezdenną miłością i pożądaniem. Pocałował mnie lekko.
- Nie sądzę, żeby to było takie proste do wybaczenia...
- Nie było. Nie zdajesz sobie jaki ból mi zadałaś i to nie raz. Zwłaszcza wtedy, kiedy powiedziałaś, że mnie nie kochasz... - zamilkł na chwilę. - Nieważne. - powiedział w końcu znów na mnie patrząc. I znów widziałam w jego oczach tylko miłość, nic więcej. Wtuliłam się mocniej w jego ramię.
- Boję się. - mruknęłam.
- Czego? Nic ci przy mnie nie grozi...
- To nie taki strach. - powiedziałam kręcąc głową.
- A jaki?
- Taki, że... - westchnęłam. - Ja... boję się, że to się znów rozpadnie.
- Nic się nie rozpadnie, kochanie. - zapewnił mnie cichym szeptem. - Nie wmawiaj sobie nic, proszę...
- Nic sobie nie wmawiam... ja... chyba po prostu nie nadaje się do takich rzeczy... - odsunęłam się od niego. Ale on złapał mnie za ramiona i szarpnął do siebie. Zderzyłam się z nim lekko. Dzieliło mnie od jego ust zaledwie kilka milimetrów...
- Własnie sobie coś znów wmawiasz. Nie mam zamiaru tego słuchać. Jesteś najwspanialszą rzeczą jaka spotkała mnie w życiu, nie pozwole ci, żebyś znów sama mi siebie odebrała. Rozumiesz? - patrzeliśmy sobie przez moment w oczy.
- Mike... - nie wiedziałam co powiedzieć. Patrzył na mnie w oczekiwaniu na to co mam mu do powiedzenia. - Ja nie wiem...
- Wiesz. - szepnął cicho, spokojnie. Gładził mnie lekko po policzku. - Nie bój się... Po prostu bądź ze mną. - przytulił mnie mocno do siebie.
Tego mi brakowało. Jego bliskości, zwyczajnej bliskości wynikajacej z przytulania. Znów mogłam do niego przylgnąć, poczuć jego zapach... Wszystko to czego przez ostatnie tygodnie nie miałam. Był ze mną. A tego przeciez pragnęłam... Nie wiedziałam czym sobie zasłużyłam na kogoś takiego jak on.



Michael


Kiedy wylądowaliśmy oboje chyba nie marzyliśmy o niczym więcej jak tylko o ciepłej kąpieli i wygodnym łózku. Zauważyłem, że Dona zaczyna znów być lekko podenerwowana, kiedy wyjeżdżaliśmy z lotniska do mojego domu. Pewnie chciała już być na miejscu, położyć się, odpocząć. Chyba za dużo dla niej było tych długich lotów ostatnimi czasy.
Sam też czułem się wykończony. Droga do Neverland dłużyła się strasznie, choć ulice były dość luźne by jechać szybciej niż zwykle. Mimo to czułem jak wszystkie moje mięśnie są boleśnie spięte i chyba właśnie tylko długa gorąca kąpiel da rade je rozluźnić...
Myśląc o kąpieli spojrzałem na Doną usiłującą zdrzemnąć się obok mnie w samochodzie. Chyba niezbyt jej to wychodziło. Kręciła się, wzdychała co chwile z irytacją. Chwyciłem ją lekko za rękę. Spojrzala na mnie czując mój dotyk.
- Za chwilę będziemy już na miejscu. - szepnąłem uśmiechając się lekko, choć sam miałem już dość podróży.
- Jedyne czego chcę to wanna i łózku. - burknęła znów wzdychając. Nie mogła ułożyć się wygodnie.
- Zaraz będziemy na miejscu. - nie dodałem, że mam zamiar zabrać ją do siebie. Zresztą, jak już mówiłem, niech nie sądzi, że będzie mieszkać w osobnym pokoju. Na pewno nie.
Nastała cisza. Po jakichś piętnastu minutach w końcu przejechaliśmy przez bramę. Dona rwała się do wysiadki jak nigdy. Było wczesne rano, koło szóstej. Prześpimy cały dzień, a potem... Jutro cała impreza. Właśnie... nie powiedziałem jej.
Kiedy wysiedliśmy panowie zaczęli wypakowywać nasze bagaże a ja złapałem ją za rękę i pociągnąłem za sobą. Poranek był dość chłodny, rześki. Ale w dzień znów będzie ciepło. Wstrząsnął nią lekki dreszcz, na co uśmiechnąłem się. Oczy same jej sie zamykały. Gdyby nie to, że tak chciałem na nią patrzeć mnie pewnie też by się zamknęły.
- A walizki...? - zapytała mało przytomnie.
- Nie przejmuj się tym, chodź. Trzeba odpocząć przed jutrzejszym dniem. - odpowiedziałem ciągnąć ją za rękę. Szła za mną posłusznie jak małe dziecko. Uśmiechnąłem się, kiedy wchodziliśmy do środka.
- A co jest jutro? - zapytała sennie.
- Ślub. - popatrzyła na mnie trochę większymi oczami, ale nic nie powiedziała. Westchnęła tylko cicho pod nosem i pozwoliła mi prowadzić się dalej. Dopiero kiedy stanęliśmy przed drzwiami do mojej sypialni...
- Mike, to twoja sypialnia...
- Od dzisiaj jest nasza. Znów. - powiedziałem nawet na nią nie patrząc tylko otwierając drzwi. Ani drgnęła. - Mam cie tam wepchnąc siłą? Ja też jestem zmęczony, Dona, wierz mi, że jestem zdolny do tego, żeby przełożyć cię sobie przez ramię i po prostu tam wnieść. - popatrzyła na mnie szeroko otwartymi oczami.
- No dobrze. - mruknęła w końcu i weszła sama. No, chociaż tyle, pomyślałem. - Ale tylko dzisiaj...
- Nie ma żadnego tylko dzisiaj, kobieto. - powiedziałem poważnie. - Później przyniosą tu wszystkie twoje rzeczy. A teraz... - podszedłem do niej i ściągnąłem z niej cienką kurteczkę, która miała na siebie zarzuconą. - Idziemy do kąpieli. - zarządziłem.
- Idziemy...? - mruknęła sennie.
- Tak. Idziemy, razem. Rozbierz się, kochanie. - szepnąłem podchodząc do niej jeszcze bliżej i całując ją lekko w czoło. - Ja wszystko przygotuję.
Westchnęła tylko i oparła czoło o moją klatkę piersiową.
- Nie będę się sprzeciwiać... Nie mam na to siły. - uśmiechnąłem się szeroko.
W łazience odkręciłem kran na ful i przyglądałem się jak odpowiednio ciepła woda wypełnia dużą wannę. Delikatny zapach płynu do kąpieli rozniósł się po pomieszczeniu... Przymknąłem oczy i przypomniałem sobie ile razy razem... i co się tu działo. Zagryzłem lekko wargę.
Każdy zakamarek mojego domu miał w sobie coś z niej. Przez ten cały czas kiedy jej nie było, tak naprawdę było jej pełno. Gdzie bym nie poszedł, nawet chcąc przed tym uciec, nie mogłem. Wszędzie były jakieś wspomnienia, unosił się jej zapach, być może bardziej tylko w mojej głowie, ale go czułem. Ściany nasiąknęły nią... Tak trudno było to znieść.
Usłyszałem otwierające się drzwi. Jedno spojrzenie za siebie wystarczyło. Stała oparta o framugę drzwi i patrzyła na mnie totalnie małymi oczkami. A do tego była naga. Uśmiechnąłem się delikatnie i chwytając ją za dłoń powoli przyciągnąłem do siebie. Bliskość jej ciała była upajająca. Bardzo łatwo mogłem teraz oszaleć. Przytuliłem ją wtulając nos w jej piękne długie włosy. Westchnęła cicho przylegając do mnie i skuliła sie lekko. Zmęczona...
- Wskakuj. - szepnąłem po chwili kiedy zakręciłem wodę. Posłuchała bez słowa. Weszła powoli do wody i od razu dało się zauważyć jak na jej twarzy maluje się przyjemność.
- Dziękuję ci, spełniłes moje największe marzenie w tym momencie... - zaśmiałem się cicho i sam zacząłem się rozbierać. Otworzyła oczy, które wcześniej zamknęła i obserwowała bez najmniejszego skrępowana jak pozbywam się po kolei każdej części swojej garderoby.
Wpuściła mnie za siebie. Oparła się o mnie i westchnęła znów... Kiedy objąłem ją ramionami znów zadrżała, zauważyłem delikatną gęsią skórkę, ale po chwili zniknęła. Włosy zamokły w wodzie i seksownie oblepiły jej piersi... Pocałowałem lekko jej ucho...
- Mike... - usłyszałem jak cicho szepcze.
- Hm...? - odmruknąłem czując jak powoli sie rozluźniam. Ona chyba też zaczęła się w końcu odprężać. Ciepła woda działa cuda...
- Brakowało mi tego. - usłyszałem. Wstrzymałem na moment oddech zagryzając wargę. W następnej chwili odgarnąłem jej włosy z szyi na bok odsłaniając tym samym jej pierś i pocałowałem jej delikatną skórę...
- Czego dokładnie? - podpytałem gładząć teraz dłońmi jej brzuszek...
- Wszystkiego. - odpowiedziała. - Wspólnych wieczorów... kąpieli... nawalania się poduszkami... pocałunków, seksu... Po prostu twojej bliskości. Czasami miałam ochote tak po prostu się do ciebie przytulić...
- Więc czemu tego nie zrobiłaś? - wyszeptałem tak samo cicho jak ona.
- Nie miałam odwagi... na nic. - na te słowa przycisnąłem ją do siebie lekko. Westchnęła prężąc się lekko. Wiedziałem że jest jej teraz dobrze. Ze mną.
- Żałuję, że tego nie zrobiłaś. Nie odepchnąłbym cię. Wręcz przeciwnie... nie pozwoliłbym ci sie już więcej oddalić. - zobaczyłem jak się uśmiecha. - Kocham cię... - wyszeptałem muskając wargami jej skroń... Odwróciła się lekko na bok i wtuliła sie we mnie. Przygarnąłem ją z ochotą.
- Ja ciebie też. - usłyszałem stłumiony lekko głos. Popatrzyłem na nią. Oczy miała zamknięte...
- Ale nie śpimy. - zaśmiałem się cichutko. - Zaraz położę cię do łóżka, kruszynko...
- A zostaniesz w nim ze mną? - wydawało mi się, że ciężko jej przychodzą te słowa. Ale cieszyłem się, że mimo wszystko to powiedziała.
- Oczywiście. Zawsze chcę być z tobą. Zawsze. - zacząłem składać delikatne pocałunki gdzie tylko mogłem dosięgnąć. Na jej policzku, czole, głowie... wszędzie gdzie tylko mogłem. Zauważyłem jak znów lekko się uśmiecha. - Jesteś najlepszym co mnie w życiu spotkało...
- Wcale nieprawda. - mruknęła. Popatrzyłem na nią lekko zaskoczony.
- Nie?
- Nie. - odmruknęła znów. - Bo to TY jesteś NAJLEPSZĄ rzeczą w MOIM życiu. - roześmiałem się cicho i znów po raz kolejny pocałowałem jej głowę.
- Myślę, że jest po równo.
- Nie. - marudziła, a ja wciąz sie śmiałem. - Nie śmiej się.
- Och, nie śmieję się. - udałem poważnego.
Leżeliśmy w tej wannie dość by woda zrobiła się letnia. Wtedy uznałem, że czas wyłazić, oboje byśmy tam chyba zasnęli... Ona już zasnęła.
Szturchnąłem ją lekko na co zamruczała marszcząc nosek.
- Budź się, królewno, czas wyjść z tej wanny. - spojrzała na mnie malutkimi oczami. Uśmiechałem się wciąż. Poruszyła się i... syknęła.
- Ała... - to ała było lekko skacowane.
- Co się stało? - oczywiście od razu się zaniepokoiłem.
- Nic... Zdrętwiałam lekko.  parsknąłem śmiechem.
- Tak to jest jak się zasypia w wannie. Mało wygodnej...
- Ta akurat dzisiaj była bardzo wygodna. - mruknęła podnosząc się w końcu. Miałem teraz przed oczami całe jej ciało. Przeciągnęła się lekko, a dopiero potem wyszła z wody. Owinęła się jakimś czystym białym ręcznikiem kąpielowym...
Wyszedłem zaraz za nią i nie czekając wiele przycisnąłem jej okryty ręcznikiem tyłek do siebie... Objałem ją i rozwijając ręcznik zacząłem ją nim delikatnie sam wycierać... Speszyła się w pierwszym momencie, ale sytuacja musiała się jej jednak spodobać, bo zamruczała w końcu odchylając głowe do tyłu i kładąc mi ją na ramieniu. Wyeksponowała mi tym samym swoją szyję w całej jej okazałości...
Zacząłem składać na niej delikatne pojedyncze pocałunki. Przeciągałem po niej lekko nosem czując wyraźnie jak drży momentami... Mimo zmęczenia to dawało nam się we znaki wyraźnie... Chwyciła moje ramiona obiema swoimi dłońmi i odwróciła twarz w moją stronę... Nasze usta same sie odnalazły i po chwili droczenia się oboje w tym samym momencie przywarliśmy do siebie mocno, ale z czułością. Smakowaliśmy się na wzajem, nie było w tym jakiejś brawury lub czegoś podobnego. Pocałunek był czuły, głęboki i pełen miłości.
Bez najmniejszego ostrzeżenia, wziąłem ją na ręce. Zapiszczała mi cicho w usta zaskoczona, ale już po chwili o tym zapomniała całując mnie zapamiętale. Objeła mnie za szyję wplatając palce jednej dłoni w moje włosy... Po chwili położyłem ją w świeżej pościeli i przykryłem swoim ciałem nie odrywając się ani na milimetr. Nie dążyliśmy do samego zbliżenia... Każde z nas potrzebowało po prostu tej jednej krótkiej chwili zapomnienia.
W niedługim czasie jakoś tak sami z siebie ułożyliśmy sie w tym łózku w wygodnej dla nas obu pozie i nikt już nic nie powiedział. Nie było takiej potrzeby. Była godzina siódma, tak mniej więcej... Narzuciłem tylko na nas pościel i po chwili moja ukochana już spała wykończona podróżą. Ja sam przyglądałem się jej tylko przez chwilę, po czym sam zasnąłem tak samo zmęczony jak ona.

Kiedy się obudziłem przez niezasłonięte okno wdzierało się jaskrawe słońce. Raziło niemiłosiernie w oczy. Zakryłem twarz poduszką i dopiero wtedy odetchnąłem. Mogę spać dalej. Ale już po chwili poczułem jak coś porusza sie tuż obok mnie... a ściślej mówiąc... na mnie.
Odsunąłem nieco poduszkę i popatrzyłem na siebie. Tuż przed nosem zobaczyłem burze ciemnych włosów w kompletnym nieładzie i od razu do mnie dotarło co się dzieje. Odrzuciłem poduchę całkiem na bok i już nawet to światło słoneczne przestało mi przeszkadzać. Liczył się tylko jeden szczegół. Piękna dziewczyna śpiąca razem ze mną  w moim łóżku.
Przeczesałem jej włosy palcami na co zamruczała tylko cicho i spała dalej. Nie miałem zamiaru jej budzić. Po zerknięciu na zegar stwierdziłem, że sam nie mam ochoty jeszcze wychodzić z łóżka. Była godzina dwunasta, południe. Przespaliśmy już około pięciu godzin, ale to jak dla mnie było stanowczo za mało.
Zmieniłem nieco pozycję czując jak moje ciało lekko drętwieje tym samym zsuwając z siebie moją niedługo już żonę, ale już po chwili przycisnąłem ją do siebie obejmując ramionami. Westchnęła cicho przez sen nawet nie otwierając jednego oka. Miała wory pod oczami... Musiała wciąz być zmęczona. Nic dziwnego, że spała tak mocno. Sam miałem wciąż piasek w oczach...
Z zamiarem ponownego pogrążenia się we śnie wtuliłem noc w jej włosy czując jak ich zapach wypełnia moje płuca, ale nie dane mi było zasnąć. Ani też Donie dłużej pospać. W niedługim czasie usłyszałem stukanie obcasów na korytarzu i jakieś głosy. Zaledwie w chwilę później drzwi do mojej sypialni otworzyły się z hukiem i wpadła do niej...
- NARESZCIE! - usłyszałem aż podskoczyłem. Dona podniosła się trzymając pościel przy piersi i rozglądała się zdezorientowana wyrwana gwałtownie ze snu. Oba nasze spojrzenia padły na...
- Janet? JERMAINE?! Czy wy nie umiecie pukać?! Wynocha!!! - cisnąłem w nich tym co akurat miałem pod ręką czyli poduszką. Janet spąsowiała lekko. To wyglądało jednoznacznie, ale nie miałem zamiaru ich teraz w czymś uświadamiać. Natomiast chciałem sie ich stamtąd pozbyć, a już najbardziej mojego brata, który wlepiał pożądliwy wzrok w Donę. - WYNOCHA, MÓWIĘ! - przypomniałem mu o swojej obecności.
- Sorry...! - jęknęła moja siostra po czym wyleciała z pokoju ciągnąc za sobą brata.
Co to miało być?! Nie chodzi mi o Janet, ale o te JEGO ślepia wybałuszone... Przeniosłem wzrok na Donę. Zawinęła sie w pościel tak szczelnie, że nic nie było widać. Poczułem się od razu o wiele lepiej. Ale i tak byłem wściekły.
- Co się stało? - zapytała.
- Nie mam pojęcia, ale wiem, że urwę bratu kutasa! - powiedziałem wściekły wychodząc w końcu z łóżka i zaczynając się po prostu ubierać. Ona siedziała wciąż w łózku i przyglądała mi się. Po chwili skrzywiła się lekko.
- To sobie pomyśleli... - mrukneła.
- Nie chodzi mi o to co sobie pomyśleli! Chodzi mi o to, że mój brat wlepia w ciebie gały!
- Jesteś zazdrosny? - powiedziała. Nie musiałem na nią patrzeć, żeby wiedziec, że się uśmiecha.
- Nie.
- Nie? Ani trochę?
- Ani trochę. - odpowiedziałem wciągając spodnie.
- Aha. W takim razie moge sie owinąć samym ręcznikiem i tam do niego wyjść...
- ANI MI SIĘ WAŻ! - podleciałem od razu do niej. Wytrzeszczyła na mnie oczy. - Nikt nie będzie cię takiej oglądał. - warknąłem po czym wyciągnąłem z szafy jakąś pierwszą lepszą koszulę.
- A to dlaczego?
- Bo tylko ja mam prawo cię taką widzieć! - roześmiała się wesoło. Dźwięk jej śmiechu podziałał na mnie trochę uspokajająco.
- Czyli jednak jesteś zazdrosny.
- I to jak, kochanie! - przyznałem w końcu jęcząc i jednocześnie zgrzytajać zębami. Podszedłem do niej i objąłem ją w pasie. Stała na środku pokoju owinięta w prześcieradło. Gdy objęła mnie za szyję samo opadło na podłogę... Moje ręce od razu zaczęły mnie palić jak tylko dotknąłem jej delikatnej skóry.
- No to czemu nie chciałes się przyznać?
- Och... Jestem facetem. - parskneła śmiechem.
- I co z tego?
- Faceci nigdy się do tego nie przyznają. - cmoknąłem ją szybko. - Ubierz się, a potem idziemy wykastrować mojego braciszka.
- Rozkręcasz się Mike. - zaśmiała się znów pod nosem.
- Nie widziałaś, jak sie na ciebie gapił?!
- Szczerze? Nie. - pokręciła głową. - Pierwsze co zobaczyłam to twoje plecy. Więc sądzę, że nawet gdyby to zza ciebie za wiele nie zobaczył. - popatrzyłem na nią przez chwilę analizując jej słowa.
- Nieważne. - burknąłem w końcu. - Nikt oprócz mnie nie ma prawa cię oglądać. Jesteś moja. - powiedziałem znów do niej podchodząc i kładąc jej dłonie na tyłku. Zacisnąłem lekko palce.
- A moze by tak ich olać i jeszcze poleniuchować, co? - zapytała przyglądając mi się i bawiąc sie niezapiętymi jeszcze guzikami mojej koszuli.
- Kusząca propozycja. - przyznałem z uśmiechem. Wciąż interesowałem się jej tyłkiem.
- No widzisz...
- Ale nie mogę pozbawić Janet okazji urwania ci głowy. - automatycznie się skrzywiła i skrzyżowała ręce na piersiach.
- Jeszcze jej nie przeszło?
- Sama widziałaś jak tu wpadła. - zaśmiałem się. - Nie odpuści dopóki ci nie wygarnie.
- Weź no...
- Ja ci nie pomogę.
- I tak już dostałam dosyć od ciebie!
- Ja to ja. A Janet to Janet. - pocałowałem ją znów krótko. - Ubieraj się, ślicznotko. - westchnęła ale w końcu zaczęla zakładać na siebie ubranie.
Tak jak mówiłem, Janet oczywiście nie odmówiła sobie sposobności objechania jej. Co najmniej tak samo jak ja wtedy u niej w pokoju. Dona stała przed nią patrząc na nią z miną zbitego psa i pewnie nawet zastanawiała się czy nie dostanie za chwilę w łeb. Przydałoby się jej czasami, naprawdę. Ale śmiać mi się już z tego wszystkiego chciało. Co nie znaczy, że to co zrobiła było jakieś śmieszne... Ktoś mógłby uznać to za dowcip, ale wcale nie był śmieszny. Teraz jednak wielkimi krokami zbliżała się poważna uroczystość i nawet nie chciałem myśleć o tym co było do tej pory. Wiedziałem, że po wszystkim wszystko się zmieni.
- Janet... - wtrąciłem się w końcu hamując uśmiech. Tyrała ją już jakieś dwadzieścia minut. - Wystarczy już chyba co?
- Wystarczy?! - warknęła nabuzowana. Myślałem, że zaraz para pójdzie jej uszami. - Powinnam ją za to ukatrupić! - pokręciłem tylko głową i zostawiłem je widząc błagalne spojrzenie Dony. Chyba miała nadzieję, że ją jakoś uratuję. O niee, nabroiłaś, to teraz masz karę. Zagryzłem lekko wargę.
- Dobra, wiem, masz rację! - usłyszałem w końcu. - Daj już spokój, i tak mi wstyd... - dodała cicho chyba mając nadzieje, że tego nie usłyszę. Słyszałem wszystko.
Moja siostra w końcu się uspokoiła, a jej dobry humor bardzo szybko do niej powrócił. Dona jeszcze od czasu do czasu zerkała na nią z lekkim niepokojem, ale ona już raczej nie miała zamiaru wybuchać. Za to Jermaine zaczął se za dużo pozwalać.
Janet nagle dostała jakiś telefon, wyszła na momencik by odebrać. Sam stwierdziłem, że zrobię wszystkim coś do picie i wyszedłem do kuchni. I to chyba był błąd.
Mój brat jest bardzo specyficzny. Chyba jako jedyny został ulepiony z TAKIEJ gliny, ponieważ reszta nie śmiałaby zrobić czegoś takiego. Dla niego to były żarty, ale bardzo często w nich po prostu przeginał. Tak jak tym razem.
Nastawiłem expres i czekałem aż zaparzy po kolei kilka kaw różnego rodzaju jak każdy sobie życzył. Przez ten czas spoglądałem przez okno, za którym bawiły się jakieś dzieci. Tak... Kolejna ferajna przyszła do zoo. Schowałem się w domu, nie wychodziłem, prawdopodobne było nawet to, że goście nie wiedzą, że jestem w domu. Ale odpowiadało mi to. Teraz byłem skupiony na czym zupełnie innym, kochałem dzieci, ale w tym momencie chodzenie wokół nich nie było tym czego najbardziej pragnąłem. Bawiły się ze zwierzakami... Miały co robić.
Wyciągnąłem tacę i poustawiałem na niej wszystko razem z mlekiem, śmietankami i kostkami cukru. Janet uwielbiała dolewać sobie płynny karmel, więc ten też, gorący jej postawiłem. Wziąłem to wszystko w końcu mając nadzieję, że tego nie wywalę i wyszedłem z tej kuchni kierując się do salonu, w którym została cała reszta.
Kiedy tam wszedłem, zauważyłem, że Janet jeszcze nie wróciła, za to w oczy rzuciło mi się też coś innego. Momentalnie się zagotowałem.
Odstawiłem tą tacę na jakiś mebel i obserwowałem mojego brata, który próbował przyklejać łapy do MOJEJ PRZYSZŁEJ ŻONY. Ta z wściekłą miną odpychała go od siebie.
- Spadaj, dziadu, przysięgam, że za chwilę przestaniesz być mężczyzną! - powiedziała podniesionym głosem. Była zła. Ale z całą pewnością nie była nawet w połowie tak zła jak ja.
- No przestań, przeciez się o niczym nie dowie... - zaśmiał się łaskocząc ją. Zamachnęła się na niego, ale nie trafiła. Zdążył sie uchylić. - No, masz temperament! Takie lubie.
Siedzieli tak, że żadne  z nich mnie nie zauważyło. Stałem i obserwowałem całą sytuację przez jakiś czas. Słyszałem dzwonienie w uszach. Poza tym nic do mnie nie docierało. Ktoś mógłby drzeć mi sie do ucha, nie zwróciłbym na to uwagi. Najmniejszej. Jak on śmie...
- Powiem mu! - zagroziła Dona próbując odepchnąć jego łapy. Nie obmacywał jej jakoś... Ale to co robił i tak było obrzydliwe. A to położył jej dłoń na kolanie, zaczął ją łaskotać  po szyi, a to  próbował złapać za stopę... Kurwa... Miałem nadzieje, że ma jakies ubezpieczenie, bo za chwilę padnie martwy...
- Aj tam! - zaśmiał się znów. - Musi wszystko wiedzieć? To może być taka nasza mała tajemnica. Tylko ty i ja, mógłbym ci pokazać kawał świata...
- On mi już pokazał kawał świata, twojego nie potrzebuję! Poza tym, zrobiłbyś coś takiego własnemu rodzonemu bratu?! - właśnie. Też się teraz nad tym zastanawiałem. Do tej pory jakoś znosiłem jego głupotę, ale teraz... moja cierpliwośc się skończyła.
- Daj spokój. Co to on sie nie zna na żartach? Mało to razy robiłem mu takie jaja?
- Jaja?! Dowalanie się do jego dziewczyny nazywasz jajami?!
- No już się tak nie wściekaj. To co spotkamy się może... jutro po tym całym cyrku? - i ja i ona wytrzeszczyliśmy na niego oczy. - Przecież to tylko fikcja... - dodał i przysunął się do niej.
- JERMAINE, DZIADU, CO TY ROBISZ?! - wszyscy się wzdrygnęli, nawet ja. Głos Janet potrafił poruszyć nieboszczyka. A teraz wlepiała w nich oczy jak sroka  w gnat.
- No przecież żartuje, siostrzyczko. - zaśmiał się odsuwając się od niej.
- To nazywasz żartami?! Ty wstydu nie masz! - zaczęła na niego jechać. A mnie puściły już wszystkie hamulce.
- Wynocha z domu. - powiedziałem o dziwo całkiem spokojnie. Nikt jak dotąd mnie nie zauważył, więc wszyscy spojrzeli na mnie jak jeden mąż. Dona chyba się przeraziła. Może myślała, że zaraz przemebluję mu gębę...? Dobrze myślała. Natomiast on się zmieszał. Chyba dotarło do niego, że przynajmniej część z tego wszystkiego musiałem zobaczyć. Janet wciąż była nabuzowana i skakała oczami po wszystkich po kolei.
- Mike... - Dona pisnęła tylko podchodząc do mnie. Automatycznie jakby ktoś wcisnął mi jakiś przycisk, złapałem ją za rękę i schowałem po prostu za siebie. Wzrok wciąż wbijałem w brata. Prychnąłem w myślach.
- Michael, no chyba nie myślisz, że ja chciałem z nią coś na poważnie...
- Nic mnie nie obchodzi co ty chciałeś, po tobie można się już wszystkiego spodziewać. W tej chwili zabierasz swoją dupę i wynocha z mojego domu. - gdzieś na skraju mojego umysłu kręciło sie lekkie zaskoczenie, że jeszcze nie dałem mu w mordę i wciąz byłem w stanie nad sobą zapanować.
- Mike... - chyba zaczęło do niego docierać, że przegiął i to poważnie.
- WYNOCHA. - wycedziłem. Drgnąłem jakbym chciał do niego dolecieć. I może by się tak stało, gdyby nie ręce Dony którymi oplotła mnie w pasie. Nie ruszyłem się.
- Ale...
- Idź stąd, dopóki nie wybił ci jeszcze wszystkich zębów. - powiedziała Janet przesądzając sprawę. Zebrał się w końcu rzucając mi ukradkowe spojrzenia. Wbijałem w niego wzrok dopóki nie zniknał...
Co za...
- Mike? - usłyszałem cicho lekko zalękniony głos mojej narzeczonej. Nawet na nią nie spojrzałem. Odwróciłem się i odszedłem z zamiarem wyjścia stamtąd, skierowałem się do sypialni. - Hej, zaczekaj! - szła za mną, ale nie zwracałem na nią uwagi. Wolałem... ją teraz zignorować... inaczej istniało spore prawdopodobieństwo, że po prostu się na niej wyżyję. A tego nie chciałem. Nie zrobiła nic złego. Ale byłem wściekły... musiałem ochłonać... w samotności.
Doszliśmy do sypialni, wszedłem do środka zatrzaskując jej drzwi przed nosem. Nie czułem się z tym najlepiej, ale... Później ją przeproszę. Nie wiedziałem czy stała tam czy sobie poszła. Zacząłem się zastanawiać co jest nie tak z tym facetem. Dlaczego obrał sobie za cel życia uprzykrzanie mi mojego. Pokręciłem głowa ze zrezygnowaniem. To nie była rzecz, która mogłem w jakikolwiek sposób zrozumieć. Takich rzeczy nie robi się bratu. Albo on zacznie mnie omijać, albo dostanie w zęby przy pierwszej okazji...
W końcu uznałem, że nie  będę w tej sypialni siedział wiecznie. Czułem ścisk w żołądku. Nie potraktowałem jej dobrze... nie chciałem. Odnalazłem ją w jednym z moich gabinetów, oglądała materiały z pracy nad płytą BAD. Wcześniej nie chciałem jej ich pokazywać... Zerknęła za siebie kiedy wszedłem, ale nic nie powiedziała. Wróciła do segregatora...  ale ten jeden moment wystarczył mi, by zobaczyć, że ma zaczerwienione i lekko podpuchnięte oczy. Poczułem się jeszcze gorzej.
Przyklęknąłem tuż za nią i objąłem ją. Nie zareagowała. Chyba udawała, że mnie nie ma. Przytuliłem ją najmocniej jak tylko mogłem, przyssałem się niemal do jej policzka. Wciąż nie reagowała. Czułem, że jest zła.
- Wiem, że jesteś na mnie zła... - odezwałem się w końcu, ale przerwała mi.
- Nie jestem zła. - mówiła spokojnie. Nie patrzyła na mnie, tak jakbym jej wcale nie obchodził.
- Przecież widzę.
- Nie jestem zła. - powiedziała dobitniej. - Jest mi przykro. - dodała lekko załamującym się głosem i pociągnęła nosem. Tylko nie to, błagam, pomyślałem... Przycisnąłem ją do siebie mocniej. - Potraktowałes mnie jak...
- Przepraszam. - powiedziałem natychmiast, nie chciałem dopuścić do tego, żeby znowu płakała. Przeze mnie. - Nie chciałem zrobić ci przykrości... Wiem, że to nie był najlepszy sposób, ale wolałem się na jakiś czas odgrodzić od wszystkiego i wszystkich... Byłem... zły bo... takie rzeczy dzieją się tylko w filmach, żeby ktoś rodzonemu bratu pannę chciał poderwać. - na samo wspomnienie byłem znów wściekły. - Nie chciałem po prostu się na tobie wyżyć. Wolałem posiedzieć sam, a potem przeprosić cię za moje zachowanie. Przepraszam. - spojrzała w końcu za siebie na mnie. - Przepraszam, kotku. - szepnąłem znów gładząc ją teraz po policzku.
- No... powiedzmy, że nie było aż tak źle. - rzekła wspaniałomyślnie wracając do segregatorów. Przez chwilę się zastanawiała który wybrać, aż wzięła leżący najdalej od niej i otworzyła go. Było w nim z grubsza co innego niż w pozostałych... jej zdjęcia. Otworzyła szeroko oczy. Sam się trochę zmieszałem, bo jej ich nie pokazywałem do tej pory. - Co to jest? - wyciągnęła spory plik zdjęć i zaczęła je oglądać. Na każdym z nich widniała sama albo z kimś z pewnej odległości. Robiłem jej te fotografie od samego początku. A potem oglądałem czasami z uśmiechem. Poczułem się w tej chwili jak prawdziwy stalker... Ale co miałem zrobić, kiedy ona wtedy nie chciała o mnie słyszeć, a ja byłem tak beznadziejnie w niej zakochany? Miałem ją przynajmniej na tych zdjęciach.
- Głupio mi teraz... - mruknąłem ale nie odsunąłem się od niej wcale.
- Kiedy ty zrobiłeś te wszystkie foty? - oczywiśćie, że ja, któż by inny. Zmieszałem się jeszcze bardziej.
- Robiłem je systematycznie... przez jakiś czas. Kiedy nie patrzyłaś.
- Dlaczego?
- Bo nie chciałaś mnie. Na początku, pamiętasz? - popatrzyła na mnie przez moment. Łzy już zniknęły z jej oczu.
- Pamiętam. - odpowiedziała wciąż na mnie patrząc.
- No więc widzisz... Przynajmniej mogłem popatrzeć na ciebie na tych kilku zdjęciach...
- Kilku? Tu jest ich z dwadzieścia. - uśmiechnąłem się.
- To nie zbyt wiele. Nie były w stanie zastąpić mi ciebie. - patrzyła na mnie jeszcze przez chwilę, a potem w końcu się uśmiechnęła.
- Teraz już nie musisz zadowalać się tylko zdjęciami. - powiedziała patrząc na mnie z czułością. Sam się uśmiechnąłem i przytulił się do niej mocniej. Zacząłem się lekko kołysać czując jak przeczesuje mi włosy palcami. Przymknąłem oczy. - Nie przejmuj sie bratem. Chyba dotarło do niego, że przegiął już na całego.
- Nie popuszczę mu tego tak łatwo. Jesli będzie mądry, to nie pojawi się jutro na ślubie. Będę się nawet z tego cieszyć. Chyba bym eksplodował gdybym go zobaczył...
- Spokojnie. - zaśmiała się. Znów przeczesała mi włosy swoimi palcami. Przymknałem oczy...
- Lubię jak tak robisz. - mruknąłem. Popatrzyłem na nią po czym pocałowałem ją lekko. Okręciła się lekko siadając teraz bokiem do mnie i wtuliła się we mnie cicho wzdychajac. Oplotłem ją ramionami tak jak ona mnie wczesniej i z uśmiechem zacząłem ją całować, składać pocałunki w jej włosach, na czole... po całej twarzy, aż odnalazłem jej usta.
Nikt nic nie mówił przez jakiś czas. Aż ona się odezwałą.
- Jak to jest z tą umową... - wymruczała. - Kiedy ten rok już upłynie...
- Kiedy rok upłynie będziesz miała prawo złożyć pozew i odejść... - powiedziałem czując bolesny ucisk. Nie pozwolę na to na pewno. - To minimalny wymiar czasu jaki małżeństwo musi trwać.
- Minimalny? Czyli może trwać dłużej?
- Oczywiście. Przecież wcale nie musimy się rozstawać. - zmusiłem ją poniekąd, żeby na mnie spojrzała. - Nie pozwolę ci odejść. Uprzedzam cię już teraz. - spuściła głowę ale po chwili uśmiechnęła się lekko.
- Nie chcę, żebyś pozwolił. - mruknęła tak cichutko, że aż zwątpliłem ,że naprawdę to usłyszałem. Poczułem jak cudowne uczucie wypełnia mnie całego od środka. Przycisnąłem ją mocniej do siebie na co sama wtuliła się we mnie jak w wielkiego pluszowego misia. Właśnie... będę musiał sprawić jej takiego jako prezent ślubny... A mówiłem, żeby nikt żadnych nie kupował. Nieważne. Już nawet wiedziałem gdzie go kupię. Wyślę po niego Janet. Pewnie sterczy pod drzwiami i podsłuchuje. Zaśmiałem się w myślach.
Podniosłem się ciągnąc ją za sobą i poprowadziłem ją z powrotem do salonu. Po drodze uchwyciłem sylwetkę Janet czmychającą przed nami w popłochu. Wiedziałem... Kiedy weszliśmy do salonu udawała, że siedzi cały czas na swoim miejscu i czeka na nas. Uśmiechnąłem się patrząc na nią. Jej mina była zabójcza. Wiedziałem, że się nie przyzna, ale... wcale nie miałem zamiaru jej do tego zmuszać.